Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

ΤΡΕΛΗ ΚΙ ΑΛΛΟΠΑΡΜΕΝΗ


Η μάνα μου για χάρη σου
με βρίζει και με δέρνει
κι όταν της λέω σ' αγαπώ
με λέει αλλοπαρμένη


Μέχρι και το τηλέφωνο
πέταξε στα σκουπίδια
καρδούλες και μηνύματα
γίναν αποκαίδια


Με κλείδωσε στη κάμαρη
μου' κοψε τα μαλλιά μου
δεν έχω περιθώρια
να ξαναβγώ καρδιά μου

ΣΕ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ




Σε αγιασμένη ακρογιαλιά
θα ντύσω το κορμί σου
με χάδια και γλυκά φιλιά
να λάμψει η μορφή σου


Αγάπη μου αγάπη μου
με έχεις ξετρελάνει
είσαι το άρωμα νυχτιάς
τ' απάγκιο μου λιμάνι

Αγάπη μου αγάπη μου
είσαι το κάτι άλλο
γαλάζιο φως καθάριο
του ουρανού μεγάλο


Σε αγιασμένη ακρογιαλιά
θα σε κεντήσω χάδια
σαν τα θαλασσινά πουλιά
που παίζουνε τα βράδια

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΖΗΤΗΣΑ


Δικαιοσύνη ζήτησα πίστη και ανθρωπιά
που να 'ξερα ο δύστυχος δεν υπάρχει πια
δικαιοσύνη ζήτησα λεν πως υπάρχει τρόπος
μα πιο είν' το αντάλλαγμα πάντα χαμένος κόπος


Παντού υπάρχει ο πόνος
σ' αυτή την κοινωνία
ψέμα και γκρίζος φθόνος
για πια δικαίωση μιλούν
μέσα στην τυραννία


Δικαιοσύνη ζήτησα όπως και το Χριστό
όμως κι αυτόν τον σκότωσαν επάνω στο σταυρό
δικαιοσύνη ζήτησα πόσο σπουδαία λέξη
που να την έπρατταν σωστά ο κόσμος θα 'χε φέξει

ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Heart Broken Comments


Το ξέρεις η καρδούλα μου
για σένα φτερουγίζει
έχεις κορμάκι κοραλλί
κορμί που με ζαλίζει


Από την ώρα που ξυπνάω
μέχρι που να βραδιάσει
σε σκέφτομαι ψυχούλα μου
σαν τ' αετού τη δράση


Το ξέρεις η καρδούλα μου
αίμα στάζει για σένα
πως να ελέγξω τη ροή
αφού δεν δείχνεις εύνοια

ΑΝ Μ' ΑΓΑΠΑΣ ΑΛΗΘΙΝΑ



Αν μ' αγαπάς αληθινά
βάλε το σένιο μίνι
και μπλουζάκι το κοντό
τίποτα να μην μείνει


Τα δυο να περπατήσουμε
Αθήνα και Περαία
τα κέντρα να γυρίσουμε
να μαθευτούν τα νέα
και το ξημέρωμα αγκαλιά
με τα κλειδιά στο χέρι
να σε γεμίζω με φιλιά
σέρτικα και ωραία


Αν μ' αγαπάς πραγματικά
άσε το μπούστο έξω
να σε κοιτάνε μ' αρχοντιά
και να μου λες αρέσω

ΑΝΑΠΟΛΩ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΩ


Στείλε μου ένα μήνυμα
όπως την αγκαλιά σου
να αισθανθώ ότι παίρνω
τα χάδια τα φιλιά σου


Έφυγες και ερείπωσε
το σπίτι είναι άδειο
η μοναξιά με λύγισε
δεν βρίσκω πια απάγκιο


Αναπολώ και νοσταλγώ
το φίνο άρωμά σου
στείλε μου ένα μήνυμα
με χτύπους της καρδιάς σου

ΣΑΝ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ ΠΕΡΑΣΕΣ


Σαν συννεφάκι πέρασες
μέσα από τη ζωή μου
άσπρο και απαλό πολύ
ήσουν για τη ψυχή μου

Άσπρο αραχνούφαντο
και απαλό γλυκιά μου
και μόνο που σε σκέφτομαι
γεμίζει η καρδιά μου

Πέρασες τόσο γρήγορα
σαν του τσιγάρου κάπνα
ήσουν σταγόνα του νερού
που μου' σβησες τη καύτρα


Πότε θα έρθει η στιγμή
τ΄αγέρι να φυσήξει
που θα σε πάρει απαλά
πλάι μου να σ' αφήσει

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Είσαι το πλήκτρο της ζωής
που πάντα βγάζει νότες
κι όπως το άγγιγμα ψυχής
ανοίγουνε οι πόρτες


Και πλημμυρίζω όλο ευτυχία
όπου σταθώ κι όπου βρεθώ
είσαι ένα πλήκτρο με μαγεία
που δεν μπορώ να αρνηθώ


Και πλημμυρίζω όλο ευτυχία
σα τον ελεύθερο αετό
που έχει αλλάξει πια πορεία
με κουρνιαχτό το αγαπώ


Έχω ξεχάσει τα παλιά
μες το ζεστό κορμί σου
και κάθε νότα απ' τα φιλιά
μου δείχνει την στοργή σου

ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΧΟΡΟΣ


Σαν το βιολί κελαηδά
και το γλυκό σαντούρι
δεν ξεχωρίζει αφεντικά
άσπροι μαύροι ή δούλοι


Έτσι αρχίζει ο χορός
απ' Ήπειρο ως Κρήτη
η λεβεντιά σαλτοκοπά
κ' η φορεσιά δεν λείπει


Η λεβεντιά σαλτοκοπά
κ' η φορεσιά δεν λείπει
αντανακλάνε τα βουνά
Ήπειρος Ψηλορείτη

ΣΑΝ ΔΥΟ ΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Σε μια αγκαλιά απέραντη
σαν έρθω θα σε βάλω
να φύγει κάθε σου καημός
να δεις και πάλι άπλετο φως
βαθιά μες την ψυχή σου.....
το ξέρω η άκαρδη ζωή
σου το 'χε φυλαγμένο
σαν δυο ρολόγια της καρδιάς
το ένα παρά τέταρτο
τ' άλλο σταματημένο.....
μα μην λυπάσαι αγάπη μου
τα χρόνια τα χαμένα
θα ξεχαστούν στα γρήγορα
τώρα που 'μαστε ένα.....
ποτέ δεν σε λησμόνησα
ούτε θα σε πληγώσω
όλα της νιότης τα καλά
εγώ θα σου τα δώσω.....
εσύ μην κάνεις τίποτα
στιγμή μην θυσιάσεις
θα νιώθεις ότι πλάι μου
ήρθες να ξαποστάσεις.....
δεν θα αφήσω πια κανέναν
την ομορφιά σου να αγγίξει
με την ψυχή σου θα 'μαι ένα
μέχρι η καρδιά να δύσει.....

ΣΑΝ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΞΥΠΝΩ


Σαν το ξημέρωμα ξυπνώ
βγαίνω στο παραθύρι
και βλέπω την ανατολή
μόνη μου χωρίς κύρη


Τον πήρε η θάλασσα μακριά
που ανάθεμα τη ξενιτιά
που αναθεμάσε ξενιτιά
γιατί να ζω χωρίς χαρά


Σαν γέρνω για να κοιμηθώ
η σκέψη μου θολώνει
αναστενάζω τον ζητώ
δεν το αντέχω μόνη


ΟΙ ΡΑΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ


Σα γύρω ν' αποκοιμηθώ
φίλοι μου να θυμάστε
πως η ζωή είναι σταθμός
γι' αυτό να μην λυπάστε


Οι ράγες είναι το κορμί
το τρένο η ψυχή μου
και προσπερνά όπως το φιλμ
μέχρι να βρει σταθμό
και κουβαλάει στεναγμοί
σε όλη τη πορεία
πίκρα και καημό

Σα γύρω ν' αποκοιμηθώ
γελάτε να μην κλάψτε
θα έχω μπει μες το σταθμό
γι' αυτό να μην λυπάστε

ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ

Είναι βαρύ το τίμημα
πολύ μελαγχολώ
όποτε έρθει Σάββατο
πονάω στο στρατό


Φιλάω σκοπιά και σκέφτομαι
που να 'σαι τέτοια ώρα
με 'χει σκοτώσει η μοναξιά
το κρύο και η μπόρα

Φιλάω σκοπιά και σκέφτομαι
τα χάδια τα φιλιά σου
με παίρνει το παράπονο
που είμαι μακρυά σου


Είναι καημός η ερημιά
τρέμω κι αναπολώ
πόσο καλά περνούσαμε
πριν έρθω στο στρατό

ΜΕΣ ΤΗ ΖΩΗ


Μες τη ζωή πρέπει κανείς
όπως μπορεί να ζήσει
αφού στο κόσμο είμαστε
βιβλίο που θα κλείσει

Οι μέρες φέυγουν σα νερό
τα χρόνια σαν ποτάμι
κι αν δεν γλεντήσω να χαρώ
τα νιάτα παν χαράμι

Ας λέει ο παλιόκοσμος
τα λόγια του δεν μένουν
απ' το να αυτί μου μπαίνουνε
και από το άλλο βγαίνουν


Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΝΟΣΤΑΛΓΩ


Ένα τραγούδι νοσταλγώ
απ' τα γλυκά σου χείλη
που μου 'λεγες το σ' αγαπώ
εκείνο τον Απρίλη


Τα χείλη σου τα κοραλλί
μου συγοψιθυρίζαν
αχ και μ' εκόβαν σα το γυαλί
πόσο με μαγνητίζαν


Ένα τραγούδι χαρωπό
θέλω να με ξυπνήσει
όπως εκείνο το καιρό
ελπίδες ν' αναβλύσει


ΗΛΙΟΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΥ


Κορίτσι δύναμη φωτός
ηλιοχαμόγελό μου
είσαι για μένα θησαυρός
που έφερε το φως μου


Και αρμενίζουμε μαζί
πιασμένοι χέρι χέρι
στην όμορφη ανατολή
αυτό το καλοκαίρι


Κ' όταν το ηλιοβασίλεμα
βυθίζεται στο πέλαγος
τότε οι καρδιές μας ήρεμα
στολίζονται σαν Πέργαμος


Κορίτσι ανάλαφρη μορφή
ταξιδεμένο αγέρι
είσαι για μένα η πνοή
π' έρωτα έχει φέρει

ΖΗΤΗΣΑ ΜΙΑ ΑΚΡΟΑΣΗ


Ζήτησα μια ακρόαση
απ' το θεό να έχω
για τα παιδιά που χάνονται
πονάω δεν αντέχω

Του ζήτησα για να μου πει
τι κάν' η πολιτεία
σε δύση και σ' ανατολή
μαζί κι εκκλησία

Δεν τα λυπούνται τα παιδιά
κοιτάζουν το συμφέρον
σύριγγες και ναρκωτικά
κυριαρχούνε πλέον

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ
πρεζόνια βλέπω γύρω
κι αυτά πιστέυουν στο θεό
κι αυτά γυρεύουν ήλιο


ΑΠΟΨΕ ΕΧΩ ΚΑΗΜΟ


















Απόψε έχω καημό
χάθηκε το βλαστάρι
το πρώτο εγγονάκι μου
το πρώτο μου βλαστάρι


Εγγόνι αγγελούδι μου
γεννήθηκες Σαββάτο
γλυκό μικρό λουλούδι μου
όμορφο και αφράτο


Τα μάτια σου δεν άνοιξες
λίγο να δεις το κόσμο
ίσως και να μην άντεχες
το μόχθο και το πόνο


Έτσι το θέλησε ο θεός
κοντά του να σε πάρει
να ζησεις πιο απλοϊκός
σαν φωτεινό φεγγάρι


Να σε κοιτάμε από ψηλά
όταν θα μεγαλώνεις
και μεις θα λέμε με χαρά
κοίτα τον ανδριώνει

Η ΑΣΦΑΛΤΟΣ ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ


Η άσφαλτος καραδοκεί
στο αίμα να ποτίσει
σε κάθε άχαρη στροφή
στο πένθος να μας ντύσει


Καραδοκεί και καρτερεί
ψυχούλες ν' αφαιρέσει
σαν του τσιγάρου καύτρα
που σβήνει μόλις πέσει


Είν' ένας πόλεμος απλός
μα σε καιρό ειρήνης
δεν ξεχωρίζει τι και ποιος
ούτε τι θ' απογίνεις


Η άσφαλτος καραδοκεί
με αίμα να ποτίσει
αν είναι μέρα η αυγή
ποτέ δεν ξεχωρίζει

ΑΛΛΟΙ ΤΗ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΘΕΑ


Άλλοι τη βλέπουν σαν θεά
κι άλλοι για χρήμα μόνο
την τέχνη που λαμποκοπά
δίνει χαρά και τόνο


Άν συνεχίσουν έτσι
θα χάσουμε την αίγλη
η τέχνη πάντα ηρεμεί
δίνει κουράγιο και πνοή

Γι' αυτό αφυπνιστείτε
σκληρά να πολεμήστε
εάν χάσουμε την τέχνη
θα' ναι σα να μην φέγγει


Άλλοι τη βλέπουν σαν θεά
και την κοιτούν με πάθος
κι άλλοι μονάχα για λεφτά
όποιο κι αν κάνουν λάθος



ΣΤΟΥ ΧΑΛΑΣΜΟΥ Τ' ΑΠΟΚΡΥΦΑ


Στου χαλασμού τα απόκρυφα
και στου γκρεμού τη κρύπτη
κοιτάω δυο αετόπουλα
που κλείνουν το σύρτη


Στις πόρτες της αγκαθωσιάς
στη φυσική μαγεία
που καταστρέφει ο ντουνιάς
με τη μοιρολατία

Μέχρι και ο δεληβοριάς
μουγκρίζει με μανία
για τα βουνά της ανταρσιάς
που' χασαν την αξία

Στου πειρασμού τα ρέματα
θέλουν να πέσουν μέσα
μα διάφορα γητέματα
σφίγγουν με τη πένσα

ΜΕΛΑΓΧΟΛΩ ΜΟΛΙΣ ΤΗ ΔΩ


Μελαγχολώ μόλις τη δω
η μόνη που' χει μείνει
μία φωτογραφία σου
την βλέπω και με σβήνει


Την έχω άγιο φυλαχτό
νιώθω πως ανασαίνει
μα αυτό με τρελαίνει
σαν τη κοιτάω της μιλώ
πως γίναμε σαν ξένοι
αυτό με αρρωσταίνει


Την παίρνω για να κοιμηθώ
μα αγρυπιά με δέρνει
ότι καλό περάσαμε
πάλι στο νου μου φέρνει


ΑΓΓΙΓΜΑ ΑΛΥΣΙΔΑΣ ΣΥ ΓΝΩΣΗ


Άγγιγμα αλυσίδας συ γνώση
δένεις πάντα τις ζωές
όπως τον ήχο απ΄το αμόνι
που μορφαίνει τις ψυχές


Δίνεις μυρουδιά και γεύση
ρίχνεις αύρα στην αφή
και τα πάντα καθορίζεις
με αγάπη τρυφερή


Ότι φένεται ανασαίνει
ότι στέκεται γελά
και την όσφρηση σου παίρνει
με στοργή και με χαρά


Της απέραντης σου γνώσης
παίρνω γω τα μυστικά
όσο υπάρχω και θα ζω
θα τα κάνω φανερά

Η ΑΓΑΘΗ ΓΑΤΑ


Άσε η νύχτα να χτυπάει
με πάθος τα πατζούρια
θα κάνει η γάτα σαματά
η άλαλη η ούρια

Άστη ναι δεν είναι γρουσουζιά
τα μάτια τις γυαλίζουν
και στέκεται όπως τη σκιά
φώσφορο αναβλύζουν

Μην της φωνάξεις και χαθεί
στα πλάτη και στα μήκη
ξέρεις ότι είναι αγαθή
μ' αντέχει το ξενύχτι


Άσε η νύχτα να χτυπάει
τ' αγέρι να θολώνει
ίσως να κουφίζει στα αυτιά
βλέπει απ΄το μπαλκόνι

ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ


Εγώ δεν είμαι ποιητής
απλά ταιριάζω στίχους
από τα βάθη της ψυχής
για όποιον είναι δυστυχής
απ' της ζωής τους ρύπους


Γεννήθηκα μεγάλωσα
στης Σύρας τα δρομάκια
γράμματα δεν διδάχτηκα
γιατί φτωχός εστάθηκα
δούλευα όλη μέρα


Εγώ δεν είμαι ποιητής
μα της ζωής το θύμα
που ψάχνει τρόπους διαφυγής
έστω και λίγης θαλπωρής
σαν το βουβό το κύμα

ΑΓΓΙΞΑ ΤΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ


Άγγιξα τη πανσέληνο
με της ψυχής το χνώτο
να δω τη λάμψη της περνά
τα βάθη της ψυχής σου
ήταν η αφή βελούδινη
όπως και το κορμί σου
έκαιγε όπως τη φωτιά
που βγάζει το φιλί σου
μου 'ριξε ένα χαμόγελο
που φώτισε η πλάση
ήταν σημάδι της χαράς
πως νοιάζεσαι για μένα
κι όταν τη ρώτησα γιατί
να είναι μακριά μου
ο γλυκοέρωτάς μου
εκείνη μου απάντησε
είστε κι δυο κοντά μου
τίποτα δεν σας λείπει
ακόμη και τ' αστέρια
εσάς κρατάνε συντροφιά
τα πιο ψυχρά νυχτέρια
κοίτα μου λέει στο μπαλκόνι
μες το δωματιάκι
σου γνέφει με φιλιά και λιώνει
πως πάντα θα' σαστε μαζί
κοντά στο φεγγαράκι


Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ


Κάποτε μες το πέλαγος
πηγαίνοντας Φορμόζα
φτερούγισε μία ψυχή
με τόσο αγγελική μορφή
ήταν του αδερφού μου


Είχε τον ήλιο στην ψυχή
τ' αστέρια στην καρδιά του
και του ανέμου την βοή
για ρότα στ' όνειρά του

Μόλις τριάντα οχτώ χρονών
κλείσανε τα φτερά του
απ' έναν άδικο χαμό
σβήσαν τα όνειρά του

Τώρα κοιτάει από ψηλά
της θάλασσας το κύμα
και λέει με βαριά καρδιά
θε μου δεν είναι κρίμα


ΗΛΙΟ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΜΟΥ


Σκίνο μυρτιά και αρεφτιά
μάζεψα να σου φέρω
μάγια να μην σε πιάνουνε
ανθό πάντα σε θέλω
να ζούμε μ' άφθονη χαρά
στου έρωτα την λάβα
και κάθε νέα μας νυχτιά
να 'ναι φωτιά και λαύρα
ήλιο χαριτωμένη μου
ψυχούλα της ψυχής μου
θα είσαι η αχτίνα μου
σε όλη την ζωή μου
πως το μπορώ να αρνηθώ
να αναθεωρήσω
να πω σε άλλη τ' αγαπώ
που θα βρω τόσο ίσκιο
κι αν ορκιστώ και τι μ' αυτό
οι πράξεις λεν αλήθεια
άσε λοιπόν να αφεθώ
οι όρκοι ειν' παραμύθια
κι αν την πυξίδα της στοργής
την στρέψει το αγέρι
θα γίνω κύμα της οργής
για σε χρυσό μου ταίρι
κόντρα θα πάω στον καιρό
με σήμα την αγάπη
να κάνω φως τον στεναγμό
και ξαστεριά τα πάθη
ήλιο χαριτωμένη μου
μην σκιάζεσαι φοβέρα
είσαι η μόνη σκέψη μου
την νύχτα και την μέρα

ΞΕΡΩ


Όταν η μια ψυχή συναντά την άλλη
γίνεται μυστικό μόνο για αυτές τις δυο
δεν εισχωρεί πια άλλη σε γη και ουρανό


Ξέρω πως είσαι αγνή ψυχή
όπως και πληγωμένη
πως η δική σου η στοργή
χάθηκε μία χαραυγή
στ' άπειρο ξεφτισμένη


Δεν σου ζητώ τόσα πολλά
ώστε να σε πληγώσω
κι αν τα νερόκρινα μυρίζουν
κάποια στιγμή όμως σαπίζουν
γι' αυτό θέλω να σώσω


Ότι καλό σ' απέμεινε
στο φως πια να το βγάλω
και να τα κάψω τα παλιά
που σου ματώνουν τη καρδιά
στη θέση τους να βάλω


Μια άβατη παρηγοριά
πόνο να μην γνωρίζει
πάντα να νιώθει ξεγνοιασιά
σαν τα ανέμελα πουλιά
ελπίδες ν' αναβλύζει


Κράτα αυτό το ποίημα
κάνε το θησαυρό σου
και να θυμάσαι μια ζωή
έστω κι αργά κάποια στιγμή
βρήκες τον άνθρωπό σου


Που δεν ζητά τόσα πολλά
ώστε να σε μειώσει
μα να 'σαι με χρυσά φτερά
ν' οσφραίνεσαι την μυρωδιά
του έρωτα την πόση


Δεν θέλω να καρδιοχτυπάς
ούτε να έχεις τύψεις
θέλω να γλυκό περπατάς
σαν Παναγία να γελάς
τα πάθη να εκθλείψεις


Απόψε ώσπου να ξημερώσει
για σένα θα μιλάω
ίσως μια μέρα σ' ανταμώσει
η αναπνοή μου και σου δώσει
αγνά το σ' αγαπάω


Δεν θέλω καν να προσπαθήσεις
να μου ανταποδώσεις
μα θέλω εσύ να αναστήσεις
τα πέταλα που έχεις κλείσει
πάλι ξανά να νιώσεις


Πως η ζωή είναι δική σου
και πρέπει να την ζήσεις
να αστράφτει πάντα η ψυχή σου
να λάμπει ήρεμα η μορφή σου
και τα παλιά να σβήσεις


Απόψε κάνω μία στάση
για λίγο να σκεφτώ
τα πόσα εσύ έχεις περάσει
μα η ψυχή σου έχει αλλάξει
μ' ένα μου σ' αγαπώ


Μα πάλι για σένα θα μιλάω
έχεις την πρώτη λέξη
θέλω να ζεις να σε κοιτάω
να σε λατρεύω όπου πάω
με κάτασπρη την έλξη


Ξημέρωσε κι ακόμη γράφω
τα μάτια είναι θολά
μια ηλιαχτίδα μου θυμίζει
πως η ψυχή σε έχει κλείσει
για πάντα στην καρδιά


Και όσο σκέφτομαι αυτό
νιώθω ότι είσαι πλάι
και πως ν' αφήσω το στιλό
αφού εσύ είσαι αυτό
που κλείνει μια μεγάλη

πανέμορφη ιστορία
που αν θα συνεχίσω
θα γράψω δυο βιβλία
γιατί είσαι η μία
που διώχνει κάθε ίσκιο


Απόψε το στυλό άδειασε
για πρώτη του φορά
με όλα αυτά π' αράδιασε
όμως ποτέ δεν χάλασε
έστω και μια καρδιά


Μέχρι το υστερόγραφο
για σένα θα μιλάει
όλη της γης η χαραυγή
μέχρι κι πούλια η χρυσή
να σου χαμογελάει


ΗΛΙΟΧΑΡΑΜΑ

Και αν βασιλεύει
ο ήλιος μέσα σου
εσύ ατένιζε
την ανατολή

ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Η τιμή του ανθρώπου
είναι ανώτερη
από την ψέυτικη δόξα

ΟΤΑΝ ΤΟ ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑ


Όταν το γλυκοχάραμα
ξυπνούν τ' αγριοπούλια
κλαιώ δακρύζω και πονώ
γιατί χάνω τη πούλια


Και με φοβίζει μάτια μου
μη χάσω και εσένα
τ' αγριοπούλια διαλαλούν
κράζουν αγριεμμένα


Και με φοβίζει μάτια μου
το πέταγμα που κάνουν
γιατί νομίζω θα χαθείς
ψηλά πως θα σε πάρουν



Όταν το γλυκοχάραμα
τα σύννεφα σκεπάζουν
το φεγγαράκι το χρυσό
πόνοι με κομματιάζουν

ΤΟ ΣΚΟΤΙΣΜΕΝΟ ΜΟΥ ΜΥΑΛΟ


Το σκοτισμένο μου μυαλό
απόψε σε ζητάει
σε πόνεσα
σκληρά σε στενοχώρεσα
γι' αυτό και ξεψυχάει


Έφυγες πληγωμένη βράδυ
στ' ανέμου τα μποφόρια
πήρες τον δρόμο το θολό
μέσα στη στενοχώρια


Το θολωμένο μου μυαλό
πεθαίνει από τις τύψεις
σε πόνεσα
οικτρά σε στενοχώρεσα
γι' αυτό τώρα μου λείπεις

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΑΛΙ ΑΔΕΙΑΣΕ

Το τρένο πάλι άδειασε
μα άφαντος εκείνος
και η ψυχή μου βράδιασε
μαράθηκε σαν κρίνος


Δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ
που πρέπει να αποφανθώ
μήπως κοιμάται μ' άλλη
πού πήγανε τα αγαπώ
δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ
με πιάνει παραζάλη


Πάλι μια μέρα χάραξε
και στο σταθμό στημένη
π' αλλού να καταστάλαξε
και νιώθω προδομένη

Τ' ΑΓΕΡΙ ΑΠΟΨΕ ΚΟΠΑΣΕ


Τ' αγέρι απόψε κόπασε
στα βάθη της ψυχής μου
ήρθες σα την στάλα σύννεφου
και 'σταξες στη ζωή μου


Δεν σε αφήνω τώρα πια
ζωντάνια της πνοής μου
εσύ μ' απάλυνες γλυκά
την κάθε μια πληγή μου


Τ' αγέρι απόψε κόπασε
μεσ' απ' τα όνειρά μου
ήρθες σα την αύρα απαλή
και' φερες τη χαρά μου


ΦΥΓΕ ΤΟ ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑ


Φύγε το γλυκοχάραμα
από τη πίσω πόρτα
κι έλα στο στέκι το παλιό
που πέφτει άπλετο το φως
να' μαστε σαν πρώτα


Με φόντο την ανατολή
τη θάλασσα να λάμπει
και το απαλό μας το φιλί
σαν του ανέμου τη βοή
να διώχνει κάθε δάκρυ


Φύγε το γλυκοχάραμα
από τη πίσω πόρτα
κι έλα να νιώσουμε ξανά
έρωτα πάθος ξενοιασιά
να' μαστε σαν πρώτα


ΤΟ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟ

Το σεληνόφωτο απλώνεται
αργά στην καμαρή σου
και να αστέρι ξεσηκώνεται
που βλέπει το κορμί σου


Ψάχνει να βρει διέξοδο
σύννεφο μονοπάτι
ν' αγγίξει το κορμάκι σου
με λάμψη απ' αγάπη

Ψάχνει να βρει διέξοδο
στ' ανέμου την αγκάλη
ν' αγγίξει το κορμάκι σου
και τ' απαλά σου κάλλη


Το σεληνόφωτο καμώνεται
πως σε' χει κατακτήσει
και το αστέρι ξαργυρώνεται
μα φως για να σε ντύσει

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

ΤΩΡΑ ΚΡΑΤΑΜΕ


Τώρα κράταμε για λίγο ώσπου να φύγω
τα μάτια κλείσε μου το τέλος να μην δω
καρδιά μου κράταμε δεν θέλω να χαθώ


Σφίξε με αγάπη μου σφίξε με
το τέλος πλησιάζει
σφίξε με αγάπη μου σφίξε με
η νύχτα μην περάσει


Σφιχτά κράταμε πολύ να νιώσω τον παλμό
τα μάτια κλείσε μου το τέλος να μην δω
χαρά μου κράταμε πάω να τρελαθώ

ΠΑΡΕ ΤΗ ΨΥΧΡΑ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ


Πάρε τη ψύχρα του βοριά
και κάνε τη λαλιά σου
Σύρα Ερμούπολη γλυκιά
με τ' όμορφα χωριά σου
που έχεις στη ποδιά σου


Κόρη τ' Αιγαίου μαγική
θυμάρι μυρωμένη
φασκομηλιά και λιγαριά
χιλιοτραγουδισμένη


Πάρε τη αύρα του νοτιά
και διώξτει μακρυά σου
Σύρα Ερμούπολη ξανθιά
με τα ριχτά μαλλιά σου
και με την αρχοντιά σου

ΕΦΥΓΑ ΠΙΑ ΑΠ' ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ




Έφυγα πια απ' τη ζωή σου
απ' το δικό σου ζώδιο
δεν ήθελα ποτέ να γίνω
σε σένα το εμπόδιο


Αφού ένας παρθένος ποτέ δεν είναι ήσυχος
στο πλάι του σαν έχει κάποιον που είναι δίδυμος
αφού με κατακρίνεις πως φέρομαι διπλά
και πάντα με συγκρίνεις με τ' άλλα ζώδια


Έφυγα πια απ' τη ζωή σου
ούτε και θα με ξαναδείς
δεν ήθελα να είμαι η γλάστρα
η γλάστρα που θα λοιδορείς

ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΕ ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΣΕ


Συννέφιασε και ξέσπασε
μπόρα πολύ μεγάλη
μες την καρδιά μου έφθασε
σαν χείμαρρος και πάλι


Βαρύ πλήγμα ασήκωτο
έμεινα πάλι μόνη
έφυγε πια τον έχασα
η νύχτα με σταυρώνει

Βαρύ πλήγμα ασήκωτο
έχασα πια τα πάντα
έφυγε και κατάντησα
σβηστή ψυχρή λαμπάδα


Είναι της μοίρας φένεται
να δίνω να μην παίρνω
όμως μου κακοφαίνεται
γιατί μόνη να γέρνω


ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ


Μου έμαθες να' χω πίστη
υπομονή αγάπη
σαν φλόγα που γιεννιέται
απ' του Χριστού τα πάθη


Και να που τώρα στέκεσαι
σαν Παναγιά μπροστά μου
νιώθω τα χείλη σου καυτά
ν' αγγίζουν τα δικά μου


Μου 'μαθες να περιμένω
την φλόγα που θ' ανάψει
στα χέρια σου να υπομένω
ώσπου να' ρθει η λάμψη


ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ


Όταν στο φεγγαρόφωτο
μονάχο δεις αστέρι
μη λυπηθείς αγάπη μου
ψάχνει να βρει το ταίρι


Έτσι μες την ατμόσφαιρα
πάλλεται η ψυχή μου
σε ψάχνει απεγνωσμένα
γύρνα πίσω ζωή μου


Όταν στο φεγγαρόφωτο
μονάχο δεις αστέρι
είν' η δική μου η ψυχή
που σου ζητά το χέρι

ΦΤΩΧΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ


Η νύχτα είναι παγερή
ελπίδα δεν υπάρχει
μου άδειασε πια τη ψυχή
μου στέρεψε το δάκρυ


Μονάχη μέσα στο σπίτι
πάλι να περιμένω
σαν το φτωχό σπουργίτι
κρύο και πικραμένο


Να περιμένω να έρθει
πάλι μέσα στη νύχτα
το μίσος του να στάξει
πόνο και γκρίζα πίκρα


Η νύχτα είναι τσουχτερή
ελπίδα δεν υπάρχει
το έχει ρίξει στην τρελή
να σβήσει μιαν αγάπη

ΣΑΝ ΤΗ ΒΑΡΚΟΥΛΑ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑ


Σαν τη βαρκούλα που χτυπά
ανέμελα στο κύμα
και ο μανιώδεις ο βοριάς
την καταντά συντρίμμια


Έτσι και μεις παγώσαμε
την πιο ωραία σχέση
σαν κύμα την κυκλώσαμε
την πνίξαμε στη μέση


Μαζί οι δυο σαρώσαμε
τον έρωτα σαν φύκια
στο κύμα τον εδώσαμε
να τον σκορπά τη νύχτα


Σαν τη βαρκούλα που χτυπά
στην ξέρα και σκαρώνει
κι αιμοβόρος ο βοριάς
άδικα την τελειώνει

ΚΥΛΙΣΕ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΞΑΝΑ


Κύλισε ο έρωτας ξανά
στις φλέβες σαν ποτάμι
έγινε ο πόνος πια φωτιά
πάθος και νέα αγάπη


Χωρίς τέλος και άκρη
τέλειωσαν πια τα λάθη
κυριαρχεί η αγάπη
κύλισε ο έρωτας ξανά


Κύλισε ο έρωτας ξανά
σαν άγγιγμα του πλάστη
όλλα γινήκανε φωτεινά
πόθος και νέα αγάπη


ΕΚΕΙ ΣΤΑ ΣΤΕΚΙΑ ΤΟΥ ΒΟΡΝΑ

Εκεί στα στέκια του βορνά
εκεί που σου 'δινα φιλιά
όταν σε πρωτοπήγα
όμορφη χρυσαλλίδα


Ήταν μέρα καλοκαιριού
ο ήλιος είχε φέξει
κι αύρα αυτή του πρωινού
δυνάμωνε την έλξη


Ήταν μέρα καλοκαιριού
σε φίλησα με πάθος
κι αύρα αυτή του πρωινού
έδιωχνε κάθε λάθος


Εκεί στα στέκια του βορνά
πια αγναντεύω τα βουνά
στην σκέψη μου σε φέρνω
αφού πια μ' έχεις ξένο

ΟΛΑ Τ' ΑΣΤΕΡΙΑ ΦΑΝΗΚΑΝ

Όλα τ' αστέρια φάνηκαν
σχημάτισαν αγάπη
τα σεναχώρεσες πολύ
που 'κανες τόσα λάθη


Σου δείχνουν την αγάπη τους
και σου μιλούν για μένα
σου 'στρωσαν δρόμο φωτεινό
να έρθεις απ' τα ξένα


Γι' αυτό αναστατώθηκαν
πέφτουνε δακρυσμένα
αφού μου έλειψες εσύ
κει μακριά στα ξένα


Γύρισε πίσω να χαρούν
τα άστρα η καρδιά μου
γλυκά να λεν στον ουρανό
πως είσαι πια δικιά μου


ΗΡΘΑ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΣΤΕΝΟ ΣΟΥ

Ήρθα απόψε στο στενό σου
μα το παράθυρο κλειστό
ένιωθα άλλον στο πλευρό σου
να σε ταίζει μ' αγαπώ


Το αγαπώ που' ναι δικό μου
που' χες φιλήσει και σταυρό
έλεγες μου' φερες το φως μου
τώρα με ρίχνεις στο κενό

Με τι καρδιά τώρα να φύγω
πως να κατέβω τα σκαλιά
πως απ' το πόνο να ξεφύγω
της προδοσίας τη νυχτιά


Ήρθα απόψε με αγάπη
μα μου' σβησε κάθε πνοή
ή σουν με άλλον στο κρεβάτι
και τον φιλούσες με στοργή

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

ΧΑΡΑΜΑΤΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑ




Χαράματα ξεκίνησα
να' ρθω να σ' ανταμώσω
κι όλη της γης την ευωδιά
στα χέρια να στη δώσω


Μην με καρφώσεις και εσύ με κοφτερή λεπίδα
η καρδιά μου θα αιμοραγεί δεν θα' χει ελπίδα
μην με σταυρώσεις και εσύ μοναδική μου αγάπη
γιατί το αίμα θα σκορπιστεί καυτό όπως το δάκρυ


Χαράμτα ξεκίνησα
άνοιξη να σε ντύσω
κι όλα τ' αγριολούλουδα
στα πόδια σου ν' αφήσω