Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

ΣΑΝ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΞΥΠΝΩ


Σαν το ξημέρωμα ξυπνώ
βγαίνω στο παραθύρι
και βλέπω την ανατολή
μόνη μου χωρίς κύρη


Τον πήρε η θάλασσα μακριά
που ανάθεμα τη ξενιτιά
που αναθεμάσε ξενιτιά
γιατί να ζω χωρίς χαρά


Σαν γέρνω για να κοιμηθώ
η σκέψη μου θολώνει
αναστενάζω τον ζητώ
δεν το αντέχω μόνη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου