Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

ΜΕ ΚΑΛΜΑ ΤΟ ΑΓΕΡΙ


Χαράματα ξύπνησα με κάλμα το αγέρι
μοσχοβολούσε η νερατζιά στην άκρη του δρόμου
άνθη πανέμορφα μικρά λευκά σαν τη ψυχή σου
δεν έκοψα κανένα τα σεβάστηκα μα σκέφτηκα εσένα.....
θα κοιμάται η φεγγαρόλουστη μου μορφονιά
αχ να' μουνα εκεί να γευτώ το άρωμά σου
την κοιμησμένη αύρα που βγάζει το κορμί σου
την ανθισμένη μορφή σου από ευτυχία όπως την νερατζιά.....
να καθόμουν στο προσκεφάλι σου να αγναντεύω την κάθε κίνησή σου
το νωχελικό τέντωμα των χεριών σου
και πριν χαράξει η αυγή να σου' φτιαχνα ροδόνερο
να' ριχνα μέσα βότανα απ' αυτά που κρατούν τη νεότητα
για να σε καμαρώνω να σε καμαρώνω και να μην σε χορταίνω
να σε' περνα στα χέρια μου να σε' λουζα στοργή μου απαλά απαλά
μέχρι να νιώσεις τον έρωτα να κυλά στις βλέβες σου
μέχρι να νιώσεις τον έρωτα να διαπερνά το κορμί σου
και μ' ένα αραχνούφαντο να σε' ντυνα χαρά μου και εγώ να κάθομαι απέναντι
να σε κοιτώ να σε κοιτώ όπως τον ζωγράφο που ψάχνει και τη τελευταία
λεπτομέρεια για να βάλει την πινελιά την τελευταία γραμμούλα για να
παρουσιάσει το καλύτερο έργο.....
πόσο σ' αγαπώ πόσα χρυσάνθεμα θα σου' στρωνα χάμω για να ξαπλώσεις
πόσα χρυσά πουλιά θα σου' φερνα να κελαηδούν τον έρωτα
πόσο σ' αγαπώ
πόσα φεγγαροχαμόγελα θα στόλιζα το δωματιό σου για να' χεις μόνο χαρά
πόσο σε λατρεύω πόσα ποιήματα θα έγραφα για τη δική σου λάμψη
να μιλούν για έρωτα μόνο για έρωτα με γλυκοστάλαχτη χροιά
και μελιστάλαχτες νότες πόσο σε λατρεύω ξαστέρωμα της ψυχής μου
ουράνιο τόξο της καρδιάς μου πόσα μπορεί ακόμη να ανατείλλει η σκέψη μου για σένα αγαπούλα μου.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου