Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟΥΛI ΦΥΛΛΟ


Κι αν η ζωή επέλεξε
να ζεις μες το Βαρδάρη
τι σημασία έχει αυτό
θα βρούμε μεις το θησαυρό
με του θεού τη χάρη

Κι αν η ζωή επέλεξε
να ζω μέσα στη Σύρο
τι σημασία έχει αυτό
γράφει τη λέξη σ' αγαπώ
ένα μικρούλι φύλλο


Το ταξιδεύει ο άνεμος
πλάι σου να τ' αφήσει
και το κρατάει δροσερό
βαμμένο κόκκινο ζωηρό
το σ' αγαπώ μη σβήσει


Κι αν το άστρο της μοίρας
μας έχει πια χωριστά
εμείς θα το νικήσουμε
και θα επικρατήσουμε
γιατί έχουμε καρδιά


Και αν το άστρο της μοίρας

γύρισε τη πυξίδα
τι σημασία έχει αυτό
θα ρθει η λέξη σ' αγαπώ
ας βρει και καταιγίδα

ΑΠΟΨΕ


Απόψε ονειρεύτηκα
πως ήμουν στο Βορνά
ψηλά στο στέκι το παλιό
π' αλλάζαμε φιλιά


Ήταν σαν κείνο το καιρό
που λάμπαμε παιδιά
ήσυχο το απόβραδο
και τ' άστρα σιωπηλά

Ήταν σαν κείνο το καιρό
π' έσμιγαν τα χνώτα
και' καναν κάθε καημό
ευτυχισμένη νότα


Απόψε ονειρεύτηκα
πως ζούσα το παρόν
μα ξύπνησα και βρέθηκα
να ζω το παρελθόν

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Μ' EΚΑΝΕΣ ΚΑΙ Σ' ΑΓΑΠΗΣΑ


Σαν τον ατμό π' υδροστατεί
και σχηματίζει στάλες
και τις σκορπά ψιχάλες
ναι με σκόρπισες και εσύ


Μ' έκανες και σ' αγάπησα
πέταξα στα ουράνια
με τ' απαλά σου χάδια
μα στη πορεία διάλυσα


Μ' έκανες και σ' αγάπησα

σου' δωσα τη ψυχή μου
την άχνα της πνοής μου
μα στη πορεία χάθηκα


Τώρα κομμάτια μου μετρώ
κι άψυχες φυσαλίδες
χαμένες πια ελπίδες
και πως πως πια να γιατρευτώ

ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ



Μερικοί επειδή έχουν
καταξιωθεί κατά κάποιο τρόπο,
δεν καταδέχονται να απαντούν
όταν τους στέλνουμε
τους χαιρετισμούς μας,
μα δεν πειράζει.....

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΑΣ


Μ' είχες για το συμφέρον σου
για καμουφλάζ μεγάλο
κι έφευγες απ' το στέκι μας
να συναντάς τον άλλο


Έτσι προσυπογράφοντας
έλεγες στη μαμά σου
πάω σε κείνον π' αγαπώ
κι έκανες τα δικά σου

Ενώ σε μένα έλεγες
πως η μαμά φωνάζει
κι εσύ στον άλλο έτρεχες
κ' η σκέψη μου ας σπαράζει

Ήθελες να με συναντάς
δήθεν πως έχεις πάθος
ενώ στον άλλο έδινες
τα χάδια σου σε βάθος


Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

ΗΜΟΥΝ ΠΗΓΗ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ


Το πόνο που' χω μέσα μου
θέλω να τραγουδήσω
αγάπη του προσέφερα
μα ήθελε να σβήσω


Ήμουν πηγή για εκείνον
αστείρευτη μεγάλη
π' αντλούσε όσο ήθελε
όπως το μανιτάρι
π' αντλούσε όσο ήθελε
κι εγώ χαμογελούσα
γιατί τον είχα για θεό
παντοτινό βλαστάρι


Μα τώρα με βαρέθηκε
μπούχτισε το χυμό μου
πέπλο βαρύ μα κάλυψε
μ' αυτόν το χωρισμό μου

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

ΤΑ ΒΑΡΗ ΗΤΑΝΕ ΠΟΛΛΑ


Τα βάρη ήτανε πολλά
που σήκωνε μία καρδιά
μαζί σου τόσα χρόνια
καρδιά μου κουρασμένη
και απογοητευμένη
που να' βρεις πια συμπόνια

Χάθηκε πια το θάρρος σου
μαζί και η χαρά σου
σβήσαν τ' όνειρά σου
τώρα μονάχη τριγυρνάς
πίνεις καπνίζεις και μεθάς
μόνη σου παραπατάς

Ψάχνεις για να βρεις αδίκως
λίγη λίγη παρηγοριά
μα πάλι μόνη ξενυχτάς

Προσπάθησε να ξεχαστείς
τα λάθη της ν' αποδεχτείς
ίσως να βρεις τη γεια σου
δεν άξιζε να αγαπάς
δεν άξιζε να ξενυχτάς
ξύπνα τα όνειρά σου

Αδίκως κατακρίνεσαι
ξέρεις πως δεν ευθύνεσαι
γύρνα στα λογικά σου
να γιάνει η καρδιά σου
ξύπνα τα όνειρά σου

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

ΑΝΟΙΞΕ ΤΗ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΣΟΥ


Το μπλουζάκι σου το βυσσινί
και το άρωμά σου το μελί
κορμί αγγέλου με σκορπάς
αχ σαν περνάς και δεν μιλάς


Άνοιξε τη καρδούλα σου
κάνε θέση για μένα
και το κλειδί θα το κρατάς
θα' ναι μόνο για σένα


Άνοιξε τη καρδούλα σου
βάλε με κει που ξέρεις
στ' ορκίζομαι χαρά μου
να κάνω ότι θέλεις


Το σορτσάκι σου το βυσσινί
το κορμί σου το σοκολατί
αχ παιδί αγγέλου άφθαρτο
με' χεις κάνει ανάστατο

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

ΔΕΝ ΡΩΤΗΣΕΣ




Δεν ρώτησες πώς ήμουνα
προτού να με γνωρίσεις
ούτε εάν ξεπέρασα
του παρελθόν τις κρίσεις


Μου λες ότι παραμιλώ
στον ύπνο μου τα βράδια
πετάγομαι κι υπνοβατώ
μόνη μες τα σκοτάδια


Αγάπησα προδόθηκα

και μου 'ριχνε ευθύνες
εκείνου που του δόθηκα
απλόχερα τις νύχτες


Μ' έκανε και τον πίστεψα
μ' έκανε να 'χω τύψεις
τώρα παθαίνω συνεχώς
στον ύπνο διαλείψεις

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

ΗΤΑΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΑΥΓΗΣ




Πήρα μολύβι και χαρτί
να γράψω τη ζωή μου
φεύγω σε λίγο απ' τη ζωή
παίρνω μαζί μου κάθε τι
π' άγγιξε τη ψυχή μου


Ήταν πανσέληνος αυγής
π' αγάπησα στ' αλήθεια
που' νιωσα έλξη ανατολής
βαθιά μέσα στα στήθια


Ήταν πανσέληνος αυγής

που έφυγε για πάντα
φωτιά μ' άναψε στη ψυχή
καίγομαι σαν λαμπάδα


Πήρα μολύβι και έγραψα
το μαύρο μου σαράκι
μ' άφησε πια τον έχασα
όσο πικρά κι αν έκλαψα
έφυγε μ' άλλη αγάπη

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

ΑΒΑΣΤΑΧΤΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ ΜΟΥ




Αβάσταχτος ο πόνος μου
έμεινα πάλι μόνος μου
τρίξανε τα θεμέλια
του μπουζουκιού τα τέλια
έφθασε η συντέλεια


Έφυγε με παράτησε
ότι είχα το τσάκισε
μέχρι και τη χαρά
αισθάνομαι μονάχος μου
χωρίς παρηγοριά


Έφυγε με παράτησε

ότι είχα το διάλυσε
μέχρι και τη καρδιά
τώρα κοιτώ σαν θεατής
μόνο από μακριά


Αβάσταχτος ο πόνος μου
έμεινα πάλι μόνος μου
αδέσποτος γυρίζω
ασύστολα και βρίζω
γιατί δεν βρίσκω ίσκιο

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

ΘΕΛΩ Ν' ΑΝΟΙΞΩ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ




Θέλω ν' ανοίξω τη καρδιά
για σένα νε και μόνο
να δεις πως σαν τρελή χτυπά
μ' ένα και μόνο τόνο


Ανοιγοκλείνει σπαρταρά
την έχεις πια μαγέψει
ποθεί τα χάδια τα φιλιά
που έχεις αφαιρέσει


Ανοιγοκλείνει λαχταρά

ζητά από σένα έλξη
να φύγει πια η παγωνιά
πράξη να γίν' η σκέψη


Θέλω ν' ανοίξω τη καρδιά
για σένα νε και μόνο
να δεις το πόσο σ' αγαπά
να πάψω πια να λιώνω

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΘΟΛΟ




Σαν πλάνο κύμα πέρασες
μέσα από τη ζωή μου
και χάθηκες στο πέλαγος
παντοτινά ψυχή μου


Με λάτρεψες με γιάτρεψες

πια απ' τα περασμένα
μα τ' άστρο μου ήταν θολό
το ζώδιο μου πιο σκληρό
και σ' έδιωξαν στα ξένα


Μ' εξαπάτησε η μοίρα
δεν με άφησε να σε χαρώ
θέλει να λιώνω από καημό
και τριγυρίζω σαν χαμένος
πίνω μεθάω παραπατώ
και ψιθυρίζουν πίσω μου
ρεμάλι πια έγινε σωστό


Ήσουνα η ελπίδα μου
κύτταρο της ψυχής μου
μα όλα συνωμότησαν
ενάντια μαζί μου


Έλεγα βρήκα τη χαρά

δεν θέλω τίποτα άλλο
μα τ' άστρο μου ήταν μοχθηρό
το ζώδιο μου πιο σκληρό
και μ' έσβησαν σαν φάρο


Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

ΔΕΝ ΗΡΕΜΕΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ



Δεν ηρεμεί η θάλασσα
τ' αγέρι μου σκορπάει
σαν βότσαλο τα νιάτα μου
εδώ κι εκεί τα πάει


Έμεινα αβοήθητη
μέσα στη τρικυμία
για μια απροσεξία
τον πλήγωσα και έφυγε
με όλο του το δίκιο
πού να ξανάβρω ίσκιο


Ο ουρανός σκοτείνιασε
έφραξε το φεγγάρι
έφταιξα το ομολογώ
πλήγωσα μια αγάπη


Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

ΓΡΑΝΙΤΗΣ Η ΖΩΗ ΜΑΣ




Μες τους γρανίτες τους καυτούς
πλάι στον Άι Γιώργη
πήρα το πρώτο μπόλι
από γονείς φτωχούς


Μαχαλατζής ο γέρος μου

με δυο γαιδουράκια
που τ' έζευε τα βράδια
φίλος και συνεταίρος μου


Και φέρναμε γυροβολιά Πευκάκια Άι Νικόλα
Νεάπολη Βαπόρια στης Σύρας τα στενά
και διαλαλούσε τη πραμάτεια μα άδεια η παλάτζα
και τα κοφίνια κάργα με ζαρζαβατικά


Ήταν το εξήντα τέσσερα
π' όλα ήταν με λίστα
και ζούσανε στη πίκρα
τότε στα είκοσι τέσσερα


Μες τους γρανίτες τους καυτούς

περάσανε τα χρόνια
στους δρόμους και στ' αλώνια
σε τόνους φτωχικούς


ΜΑΝΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΠΝΟΗ




Μάνα ατελείωτη πνοή
του κόσμου ιστορία
ποτέ δεν χάρηκες ζωή
πάντα στη δυστυχία
Προσθήκη  εικόνας

Όλα τα καραδέχτηκες
μόνο για τα παιδιά σου
και στη ζωή σου δέχτηκες
να δώσεις τη χαρά σου


Να μεγαλώσεις τα παιδιά

να ζουν ευτυχισμένα
μάνα με τη ζεστή καρδιά
μάνα μου σιδερένια


Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ




Χάσαμε το φεγγάρι
μαζί και τη πανσέληνο
γλυκό μου παληκάρι
τώρα τσακίζει δυο καρδιές
μία χαώδης έρημο


Μας διαίρεσε η μοίρα
καλό μου παληκάρι
και έμεινα κακομοίρα
ένα Σαββάτο βράδυ


Γέρνω για να κοιμηθώ
μα κρύα είν' τα σεντόνια
και πως να ζεσταθώ
π' έγιναν τώρα οι καρδιές
σαν μαραμένα κλώνια

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

ΓΚΡΙΖΑ ΕΡΗΜΙΑ




Είναι μια γκρίζα ερημιά
η μοναξιά μεγάλη
με λιώνει με σκορπάει
είμαι σε μαύρο χάλι


Άραγε πού θα το πάει
ως πότε θα χτυπάει
ως πότε θα με πονάει
θέλει να με ξεκάνει
άραγε πού το πάει
τι άλλο θα μου κάνει


Αγάπησα και δόθηκα

μ' έμεινα πάλι μόνος
πάλι ξανά πληγώθηκα
πάλι με τρώει πόνος


Το είναι μου της έδωσα
όμως ξανά τα ίδια
λόγια και παραμύθια
έφυγε κι αυτή νύχτα

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

ΓΙΑΤΙ ΖΗΛΕΥΕΙΣ ΜΙΑ ΖΩΗ



Γιατί ζηλεύεις μια ζωή
και με καταπιέζεις
τι θέλεις πια για να πειστείς
πες μου πια τι γυρεύεις


Η ζήλια σου κορίτσι μου
είναι σα την αρρώστια
γι' αυτό σου λέω πάψε πια
μη θες να ζούμε χώρια


Η ζήλια κι ο εγωισμός

είναι τα δύο άκρα
γι' αυτό σου λέω έλα πια
να σβήσουμε τη καύτρα


Γιατί γκρινιάζεις μια ζωή
κι είσαι σε υποψίες
τι θέλεις πια για να πειστείς
ν' αρχίσω αμαρτίες ;


ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΟΥ ΜΙΑ ΕΥΧΗ




Για τη γιορτή σου μια ευχή
μα με πολλή αγάπη
να έχεις πάντα στη ζωή
όλη του πλάστη τη στοργή
και τ' απαλό του χάδι


Γιατί τ' αξίζεις άνοιξή μου
παντοτινή αναπνοή μου
είσαι το θείο χέρι
που' χει φωλιάσει στη ψυχή μου
κι άλλαξε όλη τη ζωή μου
σαν φωτεινό αστέρι


Για τη γιορτή σου μια ευχή
μα με πολλή λατρεία
να είσαι πάντα δυνατή
στη Παναγιά αγαπητή
γιατί είσαι η μία...


Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

ΩΣ ΠΟΤΕ


Πάλι χτυπά το κινητό
απάντηση καμία
ως πότε θα σ' αναζητώ
και θα σηκώνω το σταυρό
γλυκιά μου αμαρτία


Μ' έλιωσες άλλο δεν μπορώ
κλήσεις να σ' απευθύνω
ως πότε θα σ' αναζητώ
θα ζω μ' αυτό το καημό
θα ξενυχτώ θα πίνω


Πάλι χτυπά το σταθερό
απάντηση δεν παίρνω
ως πότε θα λιγοψυχώ
θα ζω βαθιά στο μαρασμό
μόνος θ' αργοπεθαίνω

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ


Τα όνειρα που κάναμε
γίναν καπνός και στάχτη
κι δυο μαζί ψυχράναμε
τη πιο ζεστή αγάπη


Τι έφταιξε και κάηκαν
όρκοι φιλιά και χάδια
έφταιξε που μεις σβήσαμε
τα πιο ωραία βράδια

Τώρα που ζούμε χωριστά
σκεφτόμαστε τα λάθη
μας έμεινε ένα αλλά
γκρίζος καπνός και στάχτη


Τα όνειρα που κάναμε
τα πήρε πια ο βοριάς
κι οι δυο μαζί ξεκάναμε
τον έρωτά μας με μιας

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Μ' ΕΝΑ ΑΝΕΜΕΛΟ ΡΥΘΜΟ


Μ' ένα ανέμελο ρυθμό
τα πάντα θα ξεχάσω
γυναίκες πόνους καημούς
πια θα τα διαγράψω


Στάχτη στα μάτια ρίχνανε
καλό ποτέ δεν είπανε
π' έδινα τη ζωή μου
μόνο με κατακρίνανε
και έξυναν τα νύχια τους
για τη καταστροφή μου


Με ένα σπόγγο τα παλιά
πια θα τα διαγράψω
γυναίκες πόνους στεναγμούς
στην άκρη θα πετάξω

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΣ


Απόψε πάλι μ' έβγαλες
στην έξοδο κινδύνου
και μ' άφησες μονάχη μου
στο ποταμό του Ρήνου


Γιατί δεν ολοκλήρωνες
το τάμα που 'χες κάνει
ας μ' έριχνες να μ' έπνιγες
να είχα πια πεθάνει

Αλλά με άφησες να ζω
μόνη στην υγρασία
μες στης καρδιάς το πυρετό
και την απελπισία


Απόψε πάλι μ' έβγαλες
χωρίς παρεξήγηση
και μ' άφησες μονάχη μου
ν' αναζητώ την είδηση

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΣΤΗΚΕΣ


Το μίσος ευσπλαχνίστηκες
το φθόνο την κακία
και πήγες και αγύρτεψες
σε ξένη κοινωνία


Σα να μην έφθανε αυτό
τώρα γυρίζεις πίσω
και μου ζητάς να σ' αγαπώ
πλάι σου να συζήσω

Έτσι λιτά τόσο απλά
και τόσο ξεχασμένα
χωρίς καθόλου να ρωτάς
αν πόνεσα για σένα


Το μίσος ευσπλαχνίστηκες
το είχες κάνει ταίρι
κι αφού καλά αλήτεψες
τώρα ζητάς το χέρι

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑ ΣΟΥ' ΔΩΣΑ


Ψυχή και σώμα σου' δωσα
στ' απώθεσα στα χέρια
την έπαθα και έπεσα
σε κοφτερά μαχαίρια


Μου φέρθηκες πολύ σκληρά
λες και μου το φιλούσες
μου φέρθηκες απάνθρωπα
ν' εκδικηθείς ζητούσες


Ψυχή και σώμα σου 'δωσα
με όλο μου το πάθος
όσο και αν προσπάθησα
με έσπρωξες στο βάθος

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ


Αν πάρεις την οροσειρά
που βγάζει στην αγάπη
βάλε με μες τα όνειρα
γιατί κυλά το δάκρυ


Μην με ξεχάσεις σε ποθώ
λυπήσουμε πονάω
πριν με δικάσεις ένοχη
να ξέρεις σ' αγαπάω


Αν πάρεις την οροσειρά
που βγάζει στην αγάπη
για σένα λιώνει μια καρδιά
καρδιά που στάζει δάκρυ

ΟΤΑΝ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΜΟΥ' ΡΧΕΤΑΙ


Όταν σε βλέπω μου 'ρχεται
πάλι να πιάσω πένα
κι αντί για ποιήματα γλυκά
να ζωγραφίσω σένα

Σένα γλυκιά καρδούλα μου
που λάμπεις σαν φεγγάρι
τα όμορφα ματάκια σου
πια πένα θα στα πάρει

Σαν τη κρατώ καρδούλα μου
για να σε ζωγραφίσω
τρέμουν πολύ τα χέρια μου
την πένα να κρατήσω

Όταν μ' αγγίζει η αύρα σου
ρίγη με κομματιάζουν
αδειάζει η σκέψη το μυαλό
τα μέσα μου σπαράζουν

ΠΟΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΣΕ ΕΦΕΡΕ


Σαν αγγελάκι φάνηκες
ξάφνου γλυκά μπροστά μου
κι έγιναν όλα μαγικά
μέχρι τα όνειρά μου

Ποιός άνεμος σε έφερε
πια αχτίδα αστεριού
κι έδιωξες κάθε πίκρα μου
μ' ένα άγγιγμα χεριού

Τώρα αρμενίζω την ζωή
μέσα στην αγκαλιά σου
και γαληνεύω τη μορφή
επάνω στα φτερά σου

Μην φύγεις σε παρακαλώ
μη σβήσεις τη χαρά μου
γιατί θα πάψει να κυλά
το αίμα στη καρδιά μου

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ


Θεέ μου όταν μ' έφερες
μέσα σ' αυτό το κόσμο
ήξερες τη πορεία μου
τον καημό το πόνο


Κανένας δεν με ρώτησε

προτού να γεννηθώ
κανένας δεν με φρόντισε
μέσα στο κόσμο αυτό


Κανείς ποτέ δεν θα μου πει

το πότε θα πεθάνω
γι' αυτό αφήστε τα γιατί
ότι θέλω θα κάνω


Θεέ μου όταν μ' έφερες

μέσα σ' αυτό το κόσμο
ήξερες πως οι άνθρωποι
προσφέρουν μόνο πόνο

ΕΦΡΑΞΕ Η ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ


Ο έρωτας με χτύπησε σα να' ταν άσπρο μπόλι
και το κορμί μου ρίγησε όπως το περιβόλι
π' έχει αγριολούλουδα ψηλά χρωματιστά
και' χουν ωραία πούλουδα της ίρις λαμπερά


Ο στεναγμός με πυροβολεί
έφραξε η ηλιαχτίδα
και η ζωή μου ακροβατεί
πως να ξανά βρω ελπίδα


Τώρα η δροσιά πια χάθηκε όπως και ο σφυγμός
και λιώνω που με άφησε μονάχη μου χωρίς φως
σταμάτησαν πια οι παλμοί τ' όμορφα χτυποκάρδια
και αισθάνομαι κενή είν' η ζωή μου άδεια

ΠΑΓΩΣΑ ΠΑΛΙ ΜΟΝΑΧΗ


Πάγωσα πάλι μοναχή
στην ερημιά και στη βροχή
να περιμένω να' ρθεις
τα χάδια σου να στάξεις


Άλλη σου πήρε τα μυαλά
με αγκαλιές και με φιλιά
ξέχασες μια αγάπη
να τρέμει στη βροχή σαν πουλί
και να κυλά το δάκρυ


Τίποτα δεν σεβάστηκες
να με ξεκάνεις βάλθηκες
μέσα σε ένα βράδυ
να τρέμω στο αγιάζι

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ


Συνάντηση σου ζήτησα
λίγο να βοηθήσεις
ξέρεις το πόσο σ' αγαπώ
μα να το εκτιμήσεις

Θέλω να είσαι πλάι μου
να σε γλυκοκοιτάζω
και όλα τα προβλήματα
με μιας να τα αδειάζω

Θέλω να βλέπω τη μορφή
αγγελική ωραία
κι όταν ξυπνάω το πρωί
να είμαστε παρέα

Συνάντηση σου ζήτησα
όμως μη με ξεχάσεις
ξέρεις το πόσο σε ποθώ
γι' αυτό μη το χαλάσεις

ΑΓΩΝΑΣ


Αγώνας η ζωή μας
δεν πάμε καλά
χαράς τη αντοχή μας
μέσα στη καταχνιά


Ας αναλογιστούν οι λίγοι
π' ελέγχουν τους πολλούς
να δουν στη γη τι τους ανήκει
και ας κοιταχτούν σ' ένα καθρέφτη
με ρίγη και καημούς
και ας πάρουν μια απόφαση
με όρους πιο σωστούς


Άδικη η ζωή μας
και που γιατρειά
πόση υπομονή μας
μες τα θολά νερά

ΚΑΜΙΑ ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ


Καμιά ψυχή δεν χάνεται
έστω κι αν δεν κοιτάξει
τον κόσμο αυτό κατάματα
αυτή εδώ τη πλάση
Μια αγκαλιά είναι τ' ουράνια
μια αγκαλιά απαλή
χωρίς προβλήματα κι ορφάνια
όπως εδώ στη γη
Άγγελοι ταξιδεύουνε
στρατιές δοξολογούνε
και οι ψυχές αγναντεύουνε
και τη μαγεία βλέπουνε
χωρίς καν να πονούνε
Κάνουν της πούλιας συντροφιά
στην άρκτο στο φεγγάρι
κι όλα τα πετεινά πουλιά
χορεύουν με καμάρι
πια ν' αποφύγει τη ζωή
εκεί ψηλά στα άστρα
που να' βρει τόση θαλπωρή
στα ψεύτικα μας κάστρα
που όλοι είμαστε κενοί
σώμα ψυχή καρδιά
και ξεπουλάμε τη ψυχή
για σάρκα και λεφτά
Γι' αυτό κανείς μην απορεί
σαν γεννηθεί μία ψυχή
και δεν προλάβει καν να δει
με μάτια ανοιχτά την άπονη ζωή
μέσα σε αυτή τη γη.....

ΠΕΡΝΟΥΣΕΣ ΑΔΙΑΦΟΡΗ


Απόψε σε συνάντησα
πάλι στο ίδιο μέρος
είχα καθίσει να σκεφτώ
το άδικο μας τέλος

Περνούσες αδιάφορη
ξαφνιάστηκα σαν σ' είδα
όμως σου είπα κάθισε
ν' αλλάξουμε σελίδα

Ξέρεις πως άλλοι φταίγανε
σ' αυτό το χωρισμό
και να μεγάλο έρωτα
ρίξανε στο γκρεμνό

Εσύ όμως συνέχισες
χωρίς να με κοιτάξεις
κοκκίνισαν τα μάτια σου
σα να' θελες να κλάψεις

Απόψε σε συνάντησα
σε εκείνο το στενό
παραμιλούσα κι έλεγα
αχ πόσο την αγαπώ

ΟΤΑΝ ΧΑΡΑΖΕΙ Η ΧΑΡΑ


Κάθε δικό σου πρόβλημα
θα είναι και δικό μου
μην απορείς ψυχούλα μου
αφού είσαι το φως μου

Θέλω να μοιραζόμαστε
μαζί όλες τις λύπες
μια αγκάλη να γινόμαστε
να διώχνουμε τις πίκρες

Κι όταν χαράζει η χαρά
όλα θα τα ξεχνάμε
με αγκαλίτσες και φιλιά
όμορφα θα περνάμε

Κάθε δικός σου καημός
θα είναι και για μένα
να μου το λες καρδούλα μου
εμείς θα' μαστε ένα

ΟΛΑ Τ' ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ


Όλα τ' αστέρια του ουρανού για σένα θα τα κλέψω
και ένα στεφάνι φωτεινό για χάρη σου θα μπλέξω
να' ρθω στη πόρτα σου μπροστά παραδεισένιο ταίρι
να σου το βάλω στα μαλλιά να φέρει καλοκαίρι


Στη πληγωμένη μου καρδιά που σου ζητάει αγάπη
μα εσύ την έχεις μακρυά ν' αργό χτυπά με πάθη
άστη για λίγο να χαρεί κοψ' τα καμώματά σου
και σου υπόσχεται θα μπει βαθιά στα κύτταρά σου


Όλα τα κοχύλια του γιαλού για σένα θα τα κλέψω
και θα στολίσω το κορμί σου γλυκά να σε μαγέψω
για να σε έχω μια ζωή μέσα στα δυο μου χέρια
να ζούμε σαν ανατολή χειμώνες καλοκαίρια

ΜΕΓΑΛΕ ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ


Θα σε αγαπώ για μια ζωή μέσα απ' τα όνειρα
στ' υπόσχομαι καρδιά μου χωρίς φραγμούς και όρια
έχω στα χέρια τη ψυχή που μου 'φερες εσύ
και την κρατώ σφιχτά με πάθος και στοργή


Αγαπητή λατρεία μου είναι σα να 'σαι σπίτι
η πιο γαλήνια μαγεία μου το πιο γλυκό σπουργίτι
που φτερουγίζει απαλά μέσα στην αγκαλιά μου
νιώθω ζωντάνια στα φιλιά μεγάλε έρωτά μου


Θα σ' αγαπώ για μια ζωή και ας είσαι μακρυά μου
στο ορκίζομαι ψυχούλα μου μέσα από τη καρδιά μου
έχω στο σώμα τα φιλιά που μου' δωσες γλυκά
και παίρνω θάρρος ζωή κουράγιο και χαρά

ΙΣΩΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ


Ίσως μια μέρα σκεφτείς
ότι ήταν λάθος σου να με πληγώσεις
και στο σκληρό εγωισμό σου να ριζώσεις
χωρίς καθόλου να πεις


Τον λόγο που έφυγες

και άφησες τα σημάδια της καρδιάς σου
στο κορμί μου να θυμίζουν τ' όνειρά σου
πες μου πως με έκρινες


Δεν θα τα σβήσω μα θα αφήσω
με χρυσαφή κλωστή θα τα κεντήσω
όταν γυρίσεις να στα δείξω
κάθε βελονιά θα είναι χαρά για μένα
και μια μικρή καρδούλα μαργαριταρένια
στην αγκαλιά μου όταν σε σφίξω


Ίσως μια μέρα να το δεις
πως σε είχα θησαυρό στην αγκαλιά μου
σου' δινα το στέρημα απ' τη χαρά μου
και μόνη να κριθείς


Απ' το δικό σου λάθος

τι έφταιξε και πρόδωσες τέτοια σχέση
κόβοντας τη καρδιά τόσ' απλά στη μέση
την έριξες στο βάθος

ΠΗΡΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΙ


Πήρα εκείνο το στρατί να' ρθω να σ' ανταμώσω
που το διαβαίναμε μαζί με τόση ξεγνοιασιά
κι έψαξα αγάπη μου γλυκιά θα θυμηθώ το βράδυ
μες τη μικρή ακρογιαλιά π' αλλάζαμε φιλιά


Μα όταν έφθασα εκεί δεν ήσουνε χαρά μου
και η μορφή σου φάνηκε ξεγέλασμα του νου
η θάλασσα με κοίταζε κι έμοιαζε λυπημένη
και το αστέρι δάκρυσε στην άκρη τ' ουρανού


Στην άμμο έσκυψα δειλά την πίκρα μου να κρύψω
όλα στη θέση τους εκεί μέναν καρτερικά
τα όσα ζήσαμε μαζί θέλω να έρθουν πίσω
γιατί εμείς τα κάναμε να μοιάζουν μαγικά

ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ ΜΕ ΔΙΚΑΖΟΥΝ


Όταν θυμάμαι τα παλιά
πόνοι με κομματιάζουν
γίνεται η σκέψη μου βαριά
οι τύψεις με δικάζουν


Και με τη σκέψη μου θολή
και τη καρδιά ρημάδι
απ' τη δική σου αφορμή
ζω τώρα στο σκοτάδι


Δεν ξανά γνώρισα χαρά
η θλίψη με σκοτώνει
αφού θυμάμαι τα παλιά
το αίμα μου παγώνει

ΞΕΧΑΣΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ


Ξέχασα όλα τα παλιά
έβαλα νέα κλειδαριά
στη πόρτα στη ψυχή
κι άνοιξα πάλι τα φτερά
για πιο καλή ζωή


Τι έβγαλα π' αφέθηκα
σε μια αγάπη μόνο
όπως το κόμπο δέθηκα
στη πίκρα και στο πόνο


Τι έβγαλα που έδινα

με πάθος τη καρδιά μου
στο τέλος δεν κοιμόμουνα
έχανα τη χαρά μου


Έσβησα όλα τα παλιά
μέχρι τα χάδια τα φιλιά
πια από το κορμί μου
και αρμενίζω όμορφα
με όλη τη ψυχή μου

ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ


Πήρα πια την απόφαση
να μην ξαναγαπήσω
αφού πάντα πληγώνομαι
που όλα τα χρεώνομαι
και λιώνω και δακρύζω


Θα κάνω άστατη ζωή
με ψεύτικη αλήθεια
και θα πουλάω έρωτα
μόνο στα παραμύθια
γιατί όσες αγάπησα
μου καίγανε τα στήθια


Πήρα πια την απόφαση
σκληρή καρδιά να γίνω
να πάψω πια να δίνομαι
και θύμα γω να γίνομαι
στη λευτεριά θα μείνω

ΠΟΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ


Πόσες αλήθειες μου χρωστάς
να πω ότι θα πειστώ
γι' αυτό σου λέω μη ζητάς
και πάλι να σ' αγαπώ

Το ψέμα σου στο αίμα σου
κυκλοφορεί πια λάθος
κι απ' το κρυφό το βλέμμα σου
βγαίνει φτιαχτό το πάθος

Τα χνάρια σου στα μάτια σου
σου έγιναν πια συνήθεια
ακόμη και τα χάδια σου
μια ψεύτικη αλήθεια

Πόσες συγνώμες μου χρωστάς
για να μ' αλλάξεις γνώμη
γι' αυτό σου λέω μη ξεχνάς
της μαχαιριάς τις πόνοι

ΟΠΩΣ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ


Όπως το συννεφάκι τριγυρίζεις
και τα χνάρια σου απαλά σκορπίζεις
πρόσεχε μη πέσεις σε παγίδα
και σε ρίξει καμιά καταιγίδα


Γιατί έρχεται πάλι ο χειμώνας
και είναι στη ζωή γραφτός κανόνας
όποιος στα χιόνια κάνει παιχνίδια
θα βρεθεί με πληγωμένα στήθια


Όπως το συννεφάκι αρμενίζεις
τα όμορφα σου χάδια και χαρίζεις
πρόσεξε μη πέσεις σε τυφώνα
για θα μαραθείς σαν ανεμώνα

ΨΥΧΡΗ Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΕΡΝΑ


Ψυχρή η άνοιξη περνά
ψυχρή και η καρδιά μου
και κάθε δάκρυ που κυλά
είναι μια σκέψη μου παλιά
χαμένα όνειρα μου


Δεν βρίσκω πια τη θαλπωρή
που ένιωθα μαζί του
ήταν γιορτή κάθε στιγμή
ζούσα από τη πνοή του
τώρα αγιάτρευτη η ψυχή
που λείπει η μορφή του


Πικρή η άνοιξη περνά
πικρή και η ζωή μου
και που να βρω τη γιατρειά
που είσαι σ' άλλη αγκαλιά
και όχι πια μαζί μου

ΜΕ ΤΡΩΕΙ ΤΟ ΑΓΕΡΙ


Μέσα στην βαρυχειμωνιά
ήρθε η πρώτη πίκρα
ήταν αγιάτρευτη βραδιά
σαν μου 'πε καληνύχτα


Γύρνα γιατί θα τρελαθώ
με τρώει το αγέρι
γύρνα άλλο δεν το μπορώ
μόνη μου χωρίς ταίρι


Μέσα στην βαρυχειμωνιά
μου' φυγε η αγάπη
και νιώθω μαύρη ερημιά
καυτό κυλά το δάκρυ

ΤΟΥ ΠΛΑΣΤΗ ΤΟ ΜΕΡΑΚΙ


Λάτρης είμαι του έρωτα
του γυναικείου φύλου
όπως το γάργαρο νερό
του ποταμού του Νείλου

Και ζωγραφίζω με παλμό
του πλάστη το μεράκι
με τον στυλό το μελανό
του φύλου την αγάπη

Θα γράφω για τον έρωτα
το γυναικείο φύλο
με πάθος και με ζεστασιά
μα και μεγάλο ζήλο