Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

ΞΥΠΝΗΣΑ ΤΟΝ ΑΥΓΕΡΙΝΟ


Ξύπνησα τον αυγερινό
απόψε πιο νωρίς
για να του πω πως σ' αγαπώ
κι ότι με καρτερείς.
Πάνω σε σύννεφο απαλό
σύννεφο μεταξένιο
με ένα βλέμμα μαγικό
γλυκό μενεξεδένιο
Θα πάρεις την οροσειρά
μου' πε χαμογελώντας
εκεί που βγάζει στην χαρά
με το κουβάρι ρότας
Πρόσεξε όμως μην πιαστείς
στης μάγισσας τα δίχτυα
ούτε νερό από κει να πιεις
θα ξεχαστείς στ' αλήθεια
Αφού θα μεταμορφωθεί
πριγκίπισσα του έρωτα
για να σε πείσει πως θα δεις
όλα τα αφανέρωτα
Ετσι ξεκίνησα γοργά
με συντροφιά το νήμα
και την μορφή παρηγοριά
και όπλο μου το ποίημα
εκείνο το ερωτικό
που 'παιρνε το αγέρι
και το σκορπούσε θησαυρό
κείνο το καλοκαίρι
Συνάντησα ψυχρό βοριά
άστρα να τουρτουρίζουν
μέσα στην άγρια νυχτιά
να σβήνουν να δακρύζουν
Τα 'βαλα στην παλάμη μου
και τα γλυκοκοιτούσα
μα κύλησε ένα δάκρυ μου
για σένα που θωρούσα
Ζεστάθηκαν και φώτισαν
όλη την οικουμένη
και μια ματιά μου δώρισαν
πολύ αγαπημένη
Πήγαινε εκεί που έφθασες
μου λέει το πιο μικρό
αρκεί που δεν την ξέχασες
σου γνέφει σ' αγαπώ
Σαν μπήκα στο συννεφάκι
είπα το όνομά σου
και συ μ' απάντησες μ' αγάπη
παντοτινά δικιά σου.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου