Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

ΜΑΥΡΟΦΟΡΟΥΣΑ ΧΩΡΑ ΜΟΥ


Μαυροφορούσα χώρα μου
απ' τις φωτιές του πόνου
βρέχει πάλι στην στράτα μου
συνάμα και του κόσμου


Λαίμαργη η ανεργία
θεριό η ασιτιά
τα νιάτα πια τα ζούληξες
με πάθος με μανία

Νιάτα με τόσα γράμματα
βαθιά μέσα στην καρδιά
μα από δουλειά αγράμματα
και δίχως ιδανικά


Στο σβέρκο πια μας έκατσες
και κούρνιασες στις ψυχές
φθάνει μωρέ μας έκαψες
ωχ με τόσες χαρακιές

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Το μονοπάτι της ζωής
το ξέρει ο θεός
τρέχουμε να προλάβουμε
άλλος εδώ κι άλλος εκεί
μέχρι να καταλάβουμε
πως είμαστε καπνός


Ο ένας μαλώνει για λεφτά
ο άλλος τα μαζεύει
μόνο στου χάρου την χαρά
φοβάται και μπερδεύει

Ο ένα πάει για πιο πολλά
ο άλλος κοροίδεύει
μόνο στου χάρου την χαρά
φοβάται και μπερδεύει


Είναι ρυάκι η ζωή
με γρήγορο νερό
τρέχουμε να την φθάσουμε
άλλος εδώ κι άλλος εκεί
όμως τι να προφθάσουμε
μέσα σ' ένα κενό

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

ΣΤΑ ΔΕΞΙΑ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ


Στα δεξιά σε γνώρισα
ωραία μου Ελλάδα
της ούρας ρούχα φόρεσα
να μεγαλώσω μπόρεσα
σε ξάστερη λιακάδα


Έλεγα θα' ρθει λευτεριά
θα φύγ' η βασιλεία
μα βγήκαν στρατιωτικά
τανκ και λεωφορεία

Μεγάλωνα και μάθαινα
να κάνω υπομονή
ότι κακό κι αν πάθαινα
το' ριχνα στην τρελή

Κι όταν πια στα δεκαοχτώ
ήρθ' η δημοκρατία
είπα επιτέλους κι θεός
είδε την αδικία

Μα έφθασα αλοταχώς
στα γρήγορα πενήντα
τι δεξιός κι αριστερός
μου κάνουνε τα ίδια

Πια δεξιά και αριστερά
άνοιξε μονοπάτι
τώρα το βλέπω καθαρά
όλοι είσαστ' απάτη

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

ΗΘΕΛΑ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΓΡΑΨΩ


Ήθελα τόσα πολλά να σου γράψω
ήθελα τόσα πολλά να σου πω
ότι δεν μπόρεσα να σε ξεχάσω
και ότι ακόμη σ' αγαπώ


Μα δεν τολμούσα τον στυλό να πιάσω
φοβόμουν πως θα πληγωθώ
κι ας προσπαθούσα να σε ξεπεράσω
δεν ήμουν άξιος μα δειλός

Και όταν τον έπιασα στο χέρι
τα δάκρυα τρέχαν στο χαρτί
που μου' χες πει δεν άξιζα για ταίρι
μα δεν μου είπες ποτέ το γιατί


Ήθελα τόσα πολλά πια να βγάλω
ήθελα να εξιλεωθώ
και την ψυχή μου σε τάξη να βάλω
μα δεν μπορώ γιατί σ' αγαπώ

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

ΘΑ' ΘΕΛΑ Ν' ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΩ


Θα' θελα ν' αποκοιμηθώ
να δω τον κόσμο τον παλιό
κι ωσότου να ξυπνήσω
να' χει γυρίσει πίσω


Να δουν πως καταντήσαμε
τον όμορφο πλανήτη
τίποτα δεν αφήσαμε
πια είμαστε για λύπη

Να δουν τον κόσμο σκυνθωπό
ποτέ να μην γελάει
πολυπληθή μα μοναχό
μόνο του να μιλάει


Θα' θελα ν' αποκοιμηθώ
να δω τον κόσμο τον παλιό
κι ωσότου να ξυπνήσω
το τέλμα πια να σβήσω

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΦΥΓΑΝΕ


Όλα τα πλοία φύγανε
άδειασε το λιμάνι
μα πάλι σένα σκέφτομαι
που να' σαι τι να κάνεις


Νύχτες ονειρευόμουνα
νύχτες πως θα γυρίσεις
μα πουθενά δεν φάνηκες
και μένα τρων οι τύψεις

Ξέρω πως σε πικράνανε
τα λόγια τα δικά μου
μα δεν τα ενοούσε αυτά
καθόλου η καρδιά μου


Όλα τα πλοία φύγανε
άδειασε το λιμάνι
φταίω εγώ που έκανα
την σκέψη σου ρημάδι

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ


Κάποιος με ρώτησε γιατί
γράφω με τέτοιο πάθος
για τα σκληρά ναρκωτικά
και δίνω τόσο βάθος


Μήπως και έχω πρόβλημα
προσωπικό δικό μου
φίλε απλά σου απαντώ
ο κόσμος είν' το φως μου


Παιδιά θεού είναι κι αυτά
κορίτσια και αγόρια
μα τα σκληρά ναρκωτικά
τα κάνουν σκορποχώρια

Ζητούν αγάπη θαλπωρή
κάτι που δεν υπάρχει
γιατί στην άχαρη ζωή
κυριαρχεί το δάκρυ

Το μόνο όπλο που' χω γω
είναι χαρτί και πένα
να καταγράφω τον καημό
με στεναγμό και έννοια

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

ΤΑΞΙΔΕΥΑ ΚΑΙ ΕΞΟΔΕΥΑ


Ταξίδευα και εξόδευα
τα χρόνια μου στην άσφαλτο
στους εθνικούς τους δρόμους
είχα να κάνω με καιρούς
με κλέφτες και αστυνόμους


Τα βάσανα μου έλεγα
μονάχα στο τιμόνι
και το τσιγάρο έπινα
για να ξεχνώ τις πόνοι


Ταξίδευα και εξόδευα
τα νιάτα μου στην άσφαλτο
σε ξένους διαδρόμους
είχα να κάνω με τρελούς
με κλέφτες και αστυνόμους

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

ΣΟΥ' ΔΩΣΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ


Σου' δωσα την αγάπη μου
τι θέλεις πια από μένα
κρόσσια μου την κατάντησες
κρόσσια και ξεφτισμένα


Όταν σε πρόσεχα εγώ
συ αδιαφορούσες
άλλαζες μάσκα συνεχώς
και μ' άλλες ξενυχτούσες

Τώρα που σε στεγνώσανε
μου έρχεσαι και κλαίς
μου λες πως σε πληγώσανε
και μόνο εμένα θες


Σου' δωσα την καρδούλα μου
με πάθος και λατρεία
μα συ μου την κατάντησες
να ζει στη τυραννία

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΗ ΕΛΛΑΔΑ


Την μια με έχεις για φίλο σου την άλλη φιλενάδα
που ανάθεμα τον ζήλο σου αγιάτρευτη Ελλάδα
την μια μου φέρνεις άνεμοι την άλλη καλοσύνη
π' ανάθεμα την Άρτεμη με τις βολές που ρίχνει


Πότε θα κάνεις ξαστεριά
Ελλάδα κόρη του νοτιά
πότε θα μπεις σε τάξη
να πεις ένα εντάξει
έκανα πολλά λάθη


Την μια με έχεις για πατριώτη την άλλη για εχθρό
π' ανάθεμα κάθε ιππότη που κουβαλά τον σταυρό
την μια μου λες είμαι αστέρι την άλλη ο φονιάς
π' ανάθεμα το κάθε χέρι της πρόσκαιρης χαράς

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΜΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ


Την διψασμένη σου ψυχή
θέλω να την ποτίσω
και την χαμένη σου ζωή
πάλι να αναστήσω

Αφού εγώ σε έσπρωξα
στο βούρκο να κυλιέσαι
έχεις κάθε δικαίωμα
να μου παραπονιέσαι


Είχα το θησαυρό μου
και έψαχνα τον χαμό μου
έψαχνα τον χαμό μου
με τον εγωισμό μου


Συγχώρεσε με αγάπη μου
και θα επανορθώσω
ότι κακό σου έκανα
κτύπα με να πληρώσω

Τιμωρησε με όπος θες
αρκεί εδώ να μείνεις
έχεις κάθε δικαίωμα
για πάντα να με κρίνεις

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ


Τα χείλη σου στα χείλη μου
σφραγίζουν την αγάπη
είναι καυτή η ύλη τους
που ξενυχτώ το βράδυ


Αγάπη μου καρδούλα μου
πόσο σε νοσταλγώ
γλυκιά μου αγαπούλα μου
μόνος μου δεν μπορώ
γύρνα πάλι εδώ


Τα χείλη σου στα χείλη μου
σφραγίζουνε το πάθος
είναι καυτή η ύλη τους
πες μου που είμαι λάθος

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΦΥΓΕ


Γιατί να φύγει γρήγορα τ' όμορφο καλοκαίρι
και να χαθεί το λαμπερό αστέρι
και την δική μου καρδιά να την τρυπά μαχαίρι
γιατί να φύγει το καλοκαίρι


Συννέφιασε ο ουρανός
μαζί και η καρδιά μου
όλα γινήκανε καπνός
όλα τα όνειρά μου

Το καλοκαίρι έφυγε
το καλοκαίρι πάει
αυτό που ζήσαμε εμείς
πίσω πια δεν γυρνάει

Το πήρε η μαύρη συννεφιά
και στάλες το σκορπάει
το καλοκαίρι έφυγε
το καλοκαίρι πάει

Σε πήρε σε ταξίδεψε
σαν τα πουλιά καρδιά μου
τώρα μονάχη τριγυρνώ
κλαίω την μοναξιά μου

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

ΓΙΑΤΙ ΗΣΟΥΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ


Ωσότου ζω θα σε θυμάμαι
και θα' μαι πληγωμένος
ψυχή κι εγώ θα ξενυχτάμε
μόνο για σένα θα μιλάμε
και με περίσσιο μένος


Γιατί η΄σουν η μοναδική
π' άγγιξες την καρδιά μου
και ας είσαι πια με άλλονε
θα ζεις στα όνειρά μου
στ' υπόσχομαι χαρά μου


Ωσότου ζω θα σε θυμάμαι
και θα' μαι πικραμένος
ψυχή κι εγώ θα σε ζητάμε
μαζί οι δυο μας θα πονάμε
κι ας σου' γινα πια ξένος

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

ΦΤΙΑΧΝΩ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ


Σαν πιάνω πένα και χαρτί
νιώθω πως σε αγγίζω
γίνετ' η σκέψη μου καυτή
κι έτσι σε ζωγραφίζω


Και φτιάχνω την μορφή σου
της μιλώ και λέω
μου λείπει το φιλί σου
την χαίδεύω κλαίω


Δεν μπορώ πια να αποβάλω
την σκέψη μου από σένα
δεν έχω δύναμη να βγάλω
όλα τα περασμένα

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ


Μες το γινάτι ντύνεσαι
στ' εγωισμού το πέπλο
και όλο μου συγκρίνεσαι
πως είσαι συ το κέντρο


Το κέντρο το επίκεντρο
θάλασσας και στεριάς
απ' όλα το καλύτερο
μέχρι και της νοτιάς

Μα ο βοριάς σε συζητά
τι μου' χεις καμωμένα
και ο νοτιάς σου δια λαλά
βγες από την αρένα

Γιατί έφερες κακοτοπιά
στα βάθη της ψυχής σου
την μια βοριάς από νοτιά
βγες απ' την φυλακή σου

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ


Αν ήξερες τα μέσα μου
πόσο πολύ πονάνε
πάλι ξαναγύριζες
γιατί σ' αναζητάνε


Νιώθω σαν πλοίο έρημο
μέσα σε καταιγίδα
να βολοδέρνω χωρίς φως
χωρίς χαρά κι ελπίδα

Με περιλούζει η σκουριά
τρυπάει το κορμί μου
απ' το καιρό που έφυγες
δεν θέλω την ζωή μου


Αν ήξερες τι άφησες
σαν γύρισες την πλάτη
στάχτη όλα θα τα' κανες
πίσω να έρθεις πάλι

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ


Που θα πάει που θα πάει η ζωή μ' αυτό το χάλι
να την βλέπω στα κρυφά να μιλάμε δυο λεπτά
νιώθω σαν φυλακισμένος από την ζωή διωγμένος
να την βλέπω στα κρυφά για να πάρω δυο φιλιά


Δεν το αντέχω δεν μπορώ να κοιτώ τον ουρανό
πότε θα΄χει συννεφιά για να πάρω δυο φιλιά
δεν τ' αντέχω δεν μπορώ είναι σκέτη μαχαιριά
που μου γδέρνει την καρδιά όλα μου τα σωθικά


Που θα πάει που θα πάει πως θα βρω θε μου άκρη
να την βλέπω στα κρυφά δεν αντεχω άλλο πια
να κυλά μαύρο το δάκρυ από την πολύ αγάπη
να ζητάω ξαστεριά μα να ζω στην μοναξιά

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Ο ΗΛΙΟΣ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ


Ο ήλιος πέφτει στο κορμί σου στην όμορφη ακρογιαλιά
μπικίνι γυαλιστό ωραίο που το ζηλεύει κι ο βοριάς
κρατάς ατζέντα σημειώνεις τα ραντεβού τα βραδινά
κι ένα αγόρι ψιθυρίζει βάλε και μένα στη σειρά


Πόσες ψυχούλες γλύκανες τις πότισες με πόθο
και όμος είσαι θλιμμένη ανάμεσα στον κόσμο
πόσα παιδιά δεν είχανε στην στέπη χαρτζιλίκι
όμος εσύ τα χάιδεψες με δίχως ζοριλίκι


Κάποτε ήσουνα πλούσια και έψαχνες για αγάπη
και τα έδωσες για την στοργή για ένα ατόφιο δάκρυ
όμος σε εκμεταλλέυτηκαν και σε ποτίσαν φαρμάκι
και από το σχέδιο την ζωής σου αλλάξανε σοκάκι

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΑΝΑΤΟΛΗ


Σαν τη γυναίκα τ' Ιωσήφ
έχεις το χάρισμα εσύ
να δίνεις ζεστασιά
στην μαύρη μου καρδιά
γλυκιά μου ανατολή


Σε βλέπω και αισθάνομαι
του ουρανού αστέρι
θέλω να διαισθάνομαι
πως μου κρατάς το χέρι


Σαν τη γυναίκα τ' Ιωσήφ
έχεις το χάρισμα εσύ
να μ' ανανεώνεις
αγάπη να δώνεις
γλυκιά μου ανατολή

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΥΓΗΣ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΑΡΓΑ


Της χρυσαυγής τα βήματα αργά
με στεναχώρια απόψε ακολουθώ
και της στοργής τα ποιήματα μουντά
παραμιλώ για τον χαμένο θησαυρό


Μεθυστικό το χρώμα της με ανταύγειες
ελκυστικό το σύγνεφο κι ας φράζει την χαρά
όμος αφού με άφησε και ο ουρανός εδάκρυσε
π' έμεινα πάλι μόνη μου δίχως χαρά


Της χρυσαυγής τ' ανοίγματα λαδιά
με νεκρωμένα βλέφαρα απόψε τα κοιτώ
και της ψυχής τα κρίματα νωπά
παραμιλώ για τον χαμένο αυγερινό

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

ΠΗΡΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ


Θέλω να φύγω μάνα μου
κατέστρεψα τα νιάτα μου
σιχάθηκα τα πάντα
οι καταχρήσεις με' καναν
να αναζητώ τον δρόμο
μακρυά στον άλλο κόσμο
να λιώνω σαν λαμπάδα


Όταν θα φύγω μάνα μου
δεν θέλω να κλάψεις
ούτε καμιά καμπάνα
να χτυπήσει θέλω
μόνο να' σαι η μάνα
που τώρα εγώ ξέρω


Πήρα στα χέρια την ζωή
με πάθος και αστέρευρτη στοργή
απ' το δικό σου γάλα
μα ήμουν ανάξιος
γιατί δεν σε σεβάστηκα
τον λόγο μου καθόλου δεν κράτησα
μάνα ούτε μία στάλα
για αυτό ας πεθάνω τώρα

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ


Αβάσταχτος ο πόνος μου
αφόρητη η νύχτα
έμεινα πάλι μόνος μου
την πότισα με πίκρα
της φέρθηκα απαίσια
κινιόμουν μες τα πλαίσια
του σκάρτου εκμεταλλευτή
της φέρθηκα απάνθρωπα
γι' αυτό με τιμωρεί


Του κόσμου όλα τα καλά
μου τα έδινε με πάθος
μα η αχαριστία
που είχα μέσα στην καρδιά
μ' οδήγησε ξανά στο βάθος


Αγιάτρευτος είν' ο πόνος μου
ζητάω να ξανά γυρίσω
συγνώμη να ζητήσω
όμος δεν με αφήνει
με ξεπληρώνει για την δίνη
που της έχω προκαλέσει
δεν θα με συγχωρέσει
έπαψε αγάπη να μου δίνει

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

ΕΧΩ ΕΝΑ ΒΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ


Έχω ένα βάρος στην καρδιά
ψυχρό το αίμα μου κυλά
δεν μου κάνει αίσθηση
να βγω από το σπίτι
όλα τα έχω σιχαθεί
τι να την κάνω την ζωή
και τ' άσωτο ξενύχτη


Όπου ξενύχτι μέσα
όπου κακοτοπιά
την γλένταγα με μπέσα
μα με' φαγαν αυτά
γι' αυτό θέλω να σβήσω
σε μια ήσυχη γωνιά


Φαρμακωμένη ψυχή μου
βοήθησε να βγει η πνοή μου
για να ξεκουραστείς
κι εσύ να λυτρωθείς
να πάψεις να εκλιπαρείς
άλλα να μην σου κάνω
σε πλήγωσα πολύ βαριά
γι' αυτό τώρα με τιμωρείς

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

ΣΕ ΠΑΙΔΕΨΑ


Το όνομά σου πια το χάραξα
πολύ βαθιά μες την καρδιά μου
και σου ζητάω συγνώμη άλλαξα
νέα πορεία χάραξα
γύρισε πίσω γλυκιά μου
και όλο τον θησαυρό του κόσμου
θα έχεις χαρά μου


Σε παίδεψα και σε πόνεσα
όμος αυτό δεν ήτανε ανδρίκιο
το ξέρω έχεις δίκιο
σε παίδεψα σε πόνεσα
ξέχνα τα περασμένα
και δείξε λίγη εύνοια


Γύρισε και πάλι να ξανά ζήσουμε
για πάντα την χαρά μας
πέτρα να ρίξουμε
χαρά να δείξουμε
και πως εμείς δεν θα ξανά χωρίσουμε
ούτε στα όνειρά μας
στο υπόσχομαι καρδιά μου
στον νέο έρωτά μας

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΙΑ ΣΠΑΡΤΑΡΑΓΕ


Πήρα τον δρόμο μια βραδιά
να σεργιανίσω μόνος
και τι να ιδώ παιδιά
μέσα στης νύχτας την κακοτοπιά
που δεν κελαηδούν πουλιά
κραύγαζε βαρύς πόνος


Μια κοπελιά σπαρτάραγε
κρατούσε την κοιλιά της
πλησίασα και ρώτησα
πιο είν' το προβλημά της
να την κοιτάξω φρόντισα
μ' έχανα την σκιά της


Την δώσει δεν μου έφεραν
απόψε και υποφέρω
καλύτερα να επέθαινα
τα πάθη να έπαιρνα
κι απ' την ζωή να έφευγα
τέτοια ζωή δεν θέλω

Κάθισα δίπλα της ζεστά
μήπως και μου ηρεμήση
πόναγε έτρεμε φριχτά
και πριν να φύγει η νυχτιά
να δω κι άλλα πιο τραγικά
μου είχε ξεψυχήσει

ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΑΚΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ


Πότε αγάπη και πότε δάκρυ
τρέμω απ' του γκρεμνού την άκρη
πότε αγιάτρευτα σκληρά τα πάθη
όμος δεν το βάζω κάτω
όσα κι αν κάνω λάθη
πάλι γω ανακάμπτω με μεράκι
ξεχνώ το φαρμάκι


Με ένα χορό απ' τον παλιό
και ένα ποτηράκι χαμόγελο
πίνω αδιαφορώ
και γλυκό τραγουδώ
σαν παίζει η λατέρνα
ξεχνάω τα χαμένα


Πότε γλυκό χαράζει και πότε στάζει
και ριγώ μέσα στ' αγιάζει
θλίψη με κομματιάζει
μα δεν το βάζω κάτω
γιατί η ζωή μου πάντοτε αλλάζει
αγαπώ απ' την αρχή
και ξεχνάω τα παλιά
λέγοντας έξω καρδιά

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

ΔΙΚΑΣΤΗΚΑ


Δικάστηκα κουράστηκα
μέσα στην ζωή ετούτη
οικόπεδο η ψυχή
που την πουλούσαν στην στιγμή
ν' απολαμβάνω την χλιδή
μα με' ριξε στον θάνατο
ν' αναζητώ στοργή


Όλα τα δοκίμασα
ξενύχτια γυναίκες
τσιγάρα φίνα σκληρά
με ξέρουν οι πέτρες
για αυτήν την ασωτιά
που μέ' ριξε χαμηλά


Δικάστηκα σιχάθηκα
θέλω να φύγω απ' την ζωή πια
και ας είμαι νέος
τι θα ωφελήσει
αφού έχω κατρακυλήσει
στους δρόμους πια έχω κατοικήσει
όλοι με έχουν καραργήσει
κατάντησα πια ένας γέρος