Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΚΥΜΑ


Θα γύρω να ονειρευτό
πάνω σε ένα κύμα
σαν γλαροπούλι μοναχό
θα γύρω πάνω στον αφρό
για να με ταξιδέψει
απ' του μυαλού το κρίμα


Αργά και μελαγχολικά
κοντά σου να με φέρει
με κούρασε η ξενιτιά
του καραβιού τα μέρη

Όποιος δεν πήγε μακριά
δεν ξέρει τ' είναι σκέψη
σκόρπια σκουριά σιδερικά
και ουρανό για σκέπη

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΔΙΑΛΕΞΕ


Το πεπρωμένο διάλεξε
αργά ν' ανταμωθούμε
ίσως και να το μάντεψε
πικρό ποτό να πιούμε


Αλλού εσύ αλλού εγώ
απόσταση μεγάλη
να μ' αγαπάς να σ' αγαπώ
και να σε έχει άλλη


Το πεπρωμένο έπαιξε
τα συναισθήματά μας
και στη πορεία έκοψε
το νήμα της χαράς μας

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ


Είναι η ζωή αρχάγγελος
το διάβα της φτερά
και κάθε αυγή παράξενη
κουρασμένα πουλιά


Φτερά που πεταρίζουνε
φτερά που χάνουν ύψος
φτερά που τσαλακώνονται
απ' της ζωής το ύφος


Είναι η ζωή μεθυστικιά
διάβα κι ηλιαχτίδα
μα κάθε σύννεφο μουντό
σβήνει την ελπίδα

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ


Μέσα σ' ένα δωμάτιο
βγάζω τ' απωθημένα
με σκουριασμένα όνειρα
και συντροφιά την πένα


Διασαλεύω το μυαλό
γράφοντας τη ζωή
και ατενίζω με παλμό
κάθε πνοής ψυχή

Κάθε λέξη και τραγούδι
λυπητερό η μη
σαν τ' απότιστο λουλούδι
που απορεί γιατί

Κάθε λέξη ιστορία
λυπητερή η μη
γράφω χαρά και αδικία
πόνοι και στεναγμοί


Μέσα σ' ένα δωμάτιο
γράφοντας ξαποσταίνω
με σκουριασμένα όνειρα
τον κάθε πόνο δέρνω

14-4-06

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ


Το πεπρωμένο φαίνεται
με έχει σημαδέψει
ότι και να αγαπήσω
να το σκορπάει στη μέση

Και σε ρωτώ παλιοζωή
ως πότε θα μου καταστρέφεις
ότι αγαπήσω στη ζωή
γιατί να το διασαλεύεις

Το βρήκες χόμπι να σκορπάς
τα νιάτα μου αγαλήνευτα
πλανεύτρα ασύλληπτη ζωή
ότι αγαπήσω να χαλάς


ρεφρέν
Κουράστηκα να με κυλάς
σιγά σιγά στο τέρμα
θέλω να σβήσω πια ζωή
να σταματήσει η πνοή
να νιώθει όπως το δέμα
που το πετούν μες τη βροχή
σαν φύλλα τσακισμένα
κουράστηκα να τσουλάς
σιγά σιγά σαν κέρμα
για αυτό σου λέω βρε ζωή
θέλω να δώσω τέρμα


Το περπωμένο κρέμεται
σαν ρούχο στη ζωή μου
και δεν με αφήνει συνεχώς
να νιώσω τη πνοή μου

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

ΦΕΓΓΑΡΟΜΕΛΑΜΨΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΟΥ


Θα σ' αγαπώ για μια ζωή
μέσα απ' τα όνειρα
στ' υπόσχομαι ψυχούλα μου
χωρίς φραγμούς και όρια

Έχω στα χέρια τη χαρά
που μου' φερες εσύ
και την κρατώ τόσο σφιχτά
με πάθος και στοργή


Φεγγαρομελαμψη λατρεία μου
είναι σα να'σαι σπίτι
η πιο γλυκιά μαγεία μου
το πιο γλυκό σπουργίτι


Θα σ' αγαπώ για μια ζωή
και ας είσαι μακρυά
στ' ορκίζομαι ψυχούλα μου
μέσα από τη καρδιά

Έχω στα χέρια τ' άρωμά σου
που μου' φερε τ' αγέρι
και παίρνω δύναμη καλή μου
μονάκριβο μου ταίρι

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ


Αυτό το υποσυνείδητο
νύχτες με τυραννάει
πονάει έρχεσαι στα όνειρά μου
σαν κεραυνός αλύπητος
χτυπάς τα βράδια την καρδιά μου


Μου έγινες απαραίτητη
όμως με απωθείς
γιατί ψυχή μου ευαίσθητη
έρχεσαι στα όνειρά μου
χαρά μου τρυφερή

Και τάζεις ότι με αγαπάς
με κάνεις και γελάω
σκορπάω από χαρά
ξανά όμως πονάω
γιατί μετά σε ψάχνω


Αυτό το υποσυνείδητο
ξέρω θα με σκοτώσει
πόση αντοχή μου απέμεινε
βέλος είναι αλύπητο
που στην καρδιά μου ξέμεινε

ΟΠΩΣ ΤΑ ΝΥΧΤΟΠΟΥΛΙΑ


Μια αυγουστιάτικη βραδιά
που λάμπει το φεγγάρι
και χαίδεύει το βοριά
η αύρα με καμάρι


Θέλω να φύγω απ' τη ζωή όπως τα νυχτοπούλια
'κι η αλαφιασμένη μου ψυχή να' ναι δίπλα στη πούλια
ταίρι να γίνουμε τα δυο τους καημούς να λέμε
και με ένα φτωχοκάντιλο τις πίκρες μας να καίμε

Να της χαίδεύω τα μαλλιά να τη φιλώ με πάθος
κι εκείνη να μου απαντά σε αυτά που ήμουν λάθος
λάθος π' αγάπησα πολύ το γυναικείο φύλο
μα και σε δεύτερη ζωή γυναίκες παρά ήλιο


Μια αυγουστιάτικη βραδιά
που παίζουν τα τριζόνια
και ψάχνουν κοίτη τα πουλιά
σαν τη κλωστή βελόνα

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

ΑΣΤΗ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΚΑΛΟ


Τα φώτα όλα σβήσανε
σκοτείνιασε η πόλη
καρδιά μου πως κατάντησες
μόνη στο ξεροβόρι


Κουράγιο δεν σου έμεινε
χτυπάς πονάς κλαις
καρδιά μου άστη έφυγε
ξέχαστην πάει πες

Άστη να πάει στο καλό
πες πως δεν υπήρξε
όνειρο ήταν γρήγορο
που μια νύχτα ήρθε


Τα φώτα όλα σβήσανε
μέχρι και τα αστέρια
καρδιά μου σ' απελπίσανε
ήταν κοφτά τα τέλια

ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΟΥ ΑΓΑΠΩ


Έριξα τον εγωισμό
για ένα σου αγαπώ
μα εσύ εσύ με διώχνεις
για πια αγάπη μου μιλάς
πια αγάπη
αφού στο γκρεμνό με σπρώχνεις


Μα άδικες παραβολές
βρισιές βρισιές και προσβολές
λες κι είμαι το ρεμάλι
να μου ζητάς να σέρνομαι
στου βούρκου το κανάλι


Έριξα τον εγωισμό
μήπως πεις το αγαπώ
μα εσύ εσύ με πνίγεις
για πια αγάπη μου μιλάς
πια αγάπη
που το μαχαίρι μπήγεις

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

ΓΥΡΑΝ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΟΙ ΧΑΡΕΣ


Γύραν του ήλιου οι χαρές
αλάφιασε ο ήλιος
και η δική μου η χαρά
έγινε γκρίζο θρήνος


Θρηνώ για την αγιάτρευτη
την άταχτη φυγή σου
η τύχη αθεράπευτη
που βρέθηκα μαζί σου

Και η ψυχή μου σπαρταρά
όπος το περιστέρι
να γίνει στάχτη λαχταρά
να σκορπιστεί στ' αγέρι


Γύραν του ήλιου οι χαρές
τα σύννεφα φουντώσαν
που οι δικές μου αγκαλιές
σήμερα με προδώσαν

ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΦΟΝΙΑΣ


Κορμάκι μου μελαχρινό
με τα ωραία μάτια
κοιτάζω γη και ουρανό
και τους φωνάζω σ' αγαπώ
είν' η καρδιά μου άδεια
χάνεται στα σκοτάδια


Οι διαδρόμοι της καρδιάς
εσένανε ζητάνε
αγρίμι πια της ερημιάς
είναι η σκέψη μου φονιάς
δεν ξέρω που με πάνε


Κορμάκι μου μελαχρινό
άγγιγμα του ανέμου
ας ήταν πάλι να σε δω
να αφανιστεί το κενό
σαν πέρασμα του τρένου
τ' άδικου πεπρωμένου

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΣΤΑΥΡΩΝΕΙ


Νύχτα ψυχρή αφόρητη
νύχτα συννεφιασμένη
ήρθε στα όνειρά μου
πάλι η αγαπημένη


Με κοίταζε με λύπη
σαν κάτι να της λείπει
πήγα να την αγγίξω
μα χάνονταν στον ίσκιο

Με κοίταζε με λύπη
σαν κάτι να της λείπει
χτυπούσε η καρδιά της
τρέχαν τα δάκρυά της


Νύχτα ψυχρή αφόρητη
ως πότε θα με λιώνει
να' ρχεται στα όνειρά μου
νύχτες να με σταυρώνει

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΙΕΣ


Σκόρπιες σκιές μες τη καρδιά μου
αφού πια είσαι μακρυά μου
σκιές που με πλακώνουν
μου λιώνουν τ' όνειρά μου

Θυμάμαι κείνο το φεγγάρι
που βλέπαμε στην αμμουδιά
και σε κρατούσα με καμάρι
τη ξένοιαστη καλοκαιριά

Πως ανεμίζαν τα μαλλιά σου
στη ξάστερη τη σιγαλιά
ήτανε λάβα τα φιλιά σου
και το κορμί σου πυρκαγιά


Σκόρπια τα χνάρια ξεχασμένα
μες τη ψυχή μου χαραγμένα
αφου δεν σε΄χω πια εδώ
πως ν' αρνηθώ τα περασμένα

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

ΕΙΠΑ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ


Είπα να αφήσω ένα τραγούδι
για σένανε και μόνο
κι όταν το παίζουν τα ραδιόφωνα
να λιώνεις απ' το πόνο


Γιατί ποτέ σου δεν με αγάπησες
ήθελες μόνο εσύ να παίρνεις
κι όταν κάποιες φορές ψεύτικα δάκρυζες
σκεφτόσουν τι συμφορά μου φέρνεις


Είπα να αφήσω ένα τραγούδι
για την δική σου ψυχή
κι όταν το παίζουν οι τηλεοράσεις
να αργοσβήνεις εσύ

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

ΑΠΟΡΗΣΑ ΤΙ ΕΚΑΝΑ


Του ραδιοφώνου τα πλήκτρα
πάτησα και απόψε
θέλω να μείνω με την πίκρα
πάλι θλιμμένος παραπονεμένος

Αφού εκείνη μου κρατά
θε μου τόσο γινάτι
το δάχτυλο μου κύλισε
και έπιασε τον Δάντη

Να τραγουδά για να παλτό
παλιό ξεθωριασμένο
που τ' αγαπάει σαν θεό
μ' άρωμα ποτισμένο

Απόρησα τι έκανα
να με μισήσει τόσο
κι έτρεξα να' βρω το παλτό
πλάι του να ξαπλώσω

Του χάιδευα όλα τα κουμπιά
και κύλισα στη τσέπη
ήταν γλυκιά η μυρωδιά
που λέω να θα έρθει

Ένα μαντίλι έπιασα
κόκκινο με μια καρδιά
το πρόσωπο μου σκέπασα
αχ με πόνο και χαρά

Τα δακρυά μου τρέχανε
με καίγανε στα μάτια
και του σιγοψιθύριζα
είν' η ψυχή μου άδεια

Με σκούπιζε με ζέσταινε
όπως το άγγιγμα της
και πόθος με συνέπαιρνε
πως βρίσκομαι κοντά της

Σαν ήρθε το ξημέρωμα
με με βρήκε αγκαλιά
να χαίδεύω το παλτό
και τα χλωμά κουμπιά

Έγειρα να' βρω το μαντίλι
μ' αυτό είχε ξεβάψει
κι η καρδιά είχ' ανατείλει
εκείνη για να ψάξει

Το ραδιόφωνο έπαιζε
κάτι πολύ πιο παλιό
που' λεγε για τον έρωτα
αχ τον βασανιστικό

Δεν είχα το κουράγιο πια
και άλλο να λυπηθώ
κι έγραψα πάνω στα κουμπιά
πως ακόμα σ' αγαπώ

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΝΑΓΛΥΦΗ ΜΟΡΦΗ


Φεγγάρι ανάγλυφη μορφή
εσύ π' όλα τα βλέπεις
την ψάχνω σαν μικρό παιδί
πες μου θα έρθει να με βρει
πες μου εσύ θα ξέρεις


Στείλε την πούλια να μου πει
μήπως είναι με άλλον
φεγγάρι ανάγλυφη μορφή
ρίξε το βλέμμα σου σ' αυτή
να πάψω να πονάω


Φεγγάρι ανάγλυφη μορφή
εσύ που μ' αναστένεις
πες της να έρθει ως εδώ
να πάψω να λιγοψυχώ
και μην με αποπαίρνεις

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

ΣΕ ΝΥΧΤΩΜΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΑ


Σε νυχτωμένα σύννεφα
θέλω να ξαποστάσω
γκρίζα η σκέψη μου θολή
το πόνο μου να ξεχάσω


Μες την καρδιά μου στέρησες του έρωτα το πορήρι
το έσπασες και γκρέμισες όλη μου τη χαρά
τον κόσμο μου πια τον άλλαξες για ένα σου χατίρι
άλλη πορεία χάραξες μέσα σε μια βραδιά


Σε νυχτωμένα σύννεφα
θέλω πια να κουρνιάσω
μαύρισε η ψυχούλα μου
την πίκρα μου να ξεχάσω

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

ΦΕΓΓΑΡΙ ΠΑΡΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ


Φεγγάρι πάρε τη σιωπή
που έχει η καρδιά μου
γιατί απόψε έκαψε
όλα τα όνειρά μου


Δεν τον κακίζω καθόλου
λόγια τ' έβαλαν άλλοι
και μ' άφησε μονάχη μου
σ' αυτό το μαύρο χάλι

Ήτανε το αστέρι μου
που' λαμπε στη ψυχή μου
το χρυσαφένιο ταίρι μου
η μόνη όρασή μου


Φεγγάρι πάρε τη σιωπή
και δως μου την αγάπη
γιατί απόψε μου' φερε
πολύ μεγάλα πάθη

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΑΣΩ ΤΟΝ ΣΤΥΛΟ


Πως να μην πιάσω τον στυλό
είναι η μόνη λύσει
να σου εκφράσω τ' αγαπώ
σε βλέπω και καρδιοχτυπώ
σαν στερεμένη βρύση


Νιώθω πως με εξιτάρει
το απαλό κορμί σου
όπως το μαργαριτάρι
θα είναι η αφή σου
άσε για λίγο να σταθώ
μα λίγο στην ζωή σου


Πως να μην σε' χω στο μυαλό
πάντα θα γράφω στίχους
να σου εκφράζω τ' αγαπώ
σε τόνο πολυ μαγικό
απ' της ψυχής τους ήχους

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

ΑΔΕΙΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ


Άδειος ο δρόμος της καρδιάς μου
άδεια τα μονοπάτια
αφού έφυγες μακρυά μου
χάθηκαν πια τα χνάρια


Και πως να φύγει η νυχτιά αφού έχει ριζώσει
και η πληγωμένη μου καρδιά έχει πια μαραζώσει
έλα και πάλι στο ζητάω έλα πριν με προδώσει


Καυτά τα δάκρυα του πόνου
νεκρά τα κύτταρά μου
και τα σοκάκια γίναν τρόμου
μέχρι και στ' όνειρά μου

ΧΟΡΕΥΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟ ΠΡΩΙ


Χορεύει ο ήλιος το πρωί
στης θάλασσας το κύμα
και η δική σου η στοργή
μου συνεπαίρνει την ψυχή
μου διώχνει κάθε κρίμα


Όπως το κύμα πάλλεται
κι ύστερα ξαποσταίνει
έτσι και μένα η σκέψη μου
για χάρη σου πεθαίνει

Μου φέρνει την ανάσα σου
τα λαμπερά σου μάτια
και τα δυο χέρια τ' απαλά
που μου' διναν τα χάδια


Χορεύει ο ήλιος το πρωί
πάνω απ' την αμμουδιά
και η δική σου προσμονή
μου γαληνεύει την μορφή
και μου διώχνει τα παλιά

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

ΤΟ ΝΤΟΥΛΑΠΑΚΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ


Το ντουλαπάκι της ψυχής
θέλω να ξεκλειδώσω
που έχει άχρηστα πολλά
και δεν μπορώ να νιώσω
μέσα μου πάθος και χαρά


Παλιές αγάπες με ουρά
σκάρτες ξεθωριασμένες
που μου βαραίνουν τ' όνειρα
με πίκρα και με άδικο
πια απολιθωμένες


Το ντουλαπάκι της ψυχής
θέλω να ξεφορτώσω
που έχεις άχρηστα πολλά
και δεν μπορώ να νιώσω
μέσα μου πόθο και χαρά

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

ΑΜΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΧΟΡΕΨΤΟ


Έγραψα ένα ζείμπέκικο
για σένανε και μόνο
είσαι γυναίκα της οργής
και της ψυχής μου πόνος

Είσαι το δημιούργημα
που πλάστηκε με φρίκη
και όλο το ραδιούργημα
π' αναζητά τη νίκη


Άμα μπορέσεις χόρεψτο
να δω την αφεντιά σου
το μίσος να ζαλίζεται
βαθιά στα κύτταρά σου


Έγραψα ένα ζείμπέκικο
μήπως σε συνετίσω
και τ' άπλυτα τα μέσα σου
παντοτινά να σβήσω

Είσαι τ' άνεμου η φθορά
που όλα τα τσακίζει
που με βοριά η με νοτιά
καρδούλες θρυμματίζει

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

ΦΩΤΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΘΛΙΨΗ ΜΟΥ


Ξαπλώνω για να κοιμηθώ
και σκέφτομαι εσένα
για τον δικό σου καημό
μου τρώει θλίψη τη ψυχή
γιατί καρδιά μου σ' αγαπώ
γέρνω και κάνω προσευχή
καρδούλα μου για σένα
να ήξερες πως πονώ


Όποιος σε πίκρανε μικρό μου
φωτιά θα γίνει θλίψη
και σύννεφο ο σπαραγμός μου
για να το ναι τυλίξει

Όποιος σε πίκρανε μικρό μου
και τρίχα σου' χει αγγίξει
δεν θα σκεφτώ τον εαυτό μου
κι η ψυχή μου ας δύση


Ξυπνώ πολύ κουρασμένος
τα βλέφαρα κλείνουν
και νιώθω φυλακισμένος
άραγε πως αισθάνεσαι
ποιοι στεναγμοί σε ντύνουν
σκέφτομαι που να χάνεσαι
τα μάτια σου τι κρύβουν

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

ΟΙ ΧΑΡΑΚΙΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ


Οι χαρακιές στο πρόσωπο
δείχνουν την βιοπάλη
και οι ρυτίδες της καρδιάς
σαν τη βροχή ψυχρής βραδιάς
που στάζει το κανάλι
οι χαρακιές στο πρόσωπο
μου την θυμίζουν πάλι


Είναι βαθιές οι ρεματιές
στ' άδυτα της ψυχής μου
και τα αγκάθια αγκαλιές
που γδέρνουν το κορμί μου

Είναι βαθιές οι ρεματιές
σαν τη κακιά ρουφήχτρα
κι μαύρη πόνοι αγκαλιές
που με σκορπούν τη νύχτα


Οι χαρακιές στο πρόσωπο
δείχνουν τ' απομεινάρια
και τ' άσπρα αραιά μαλλιά
κάθε ρυτίδα της καρδιάς
σαν κοφτερά σημάδια
οι χαρακιές στο πρόσωπο
μου δείχνουν τα σκοτάδια

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

ΠΑΡΑΛΟΓΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ


Παράλογος εγωισμός στις φλέβες σου αναβλύζει
και όλος ο άχρηστος καρπός μέσα σου βηματίζει
κι ας κάνεις το τρελό παιδί παιδί πως μόνο συ αγαπάς
είσαι της άνοιξης η οργή που πίκρα της σκορπάς


Δεν είσαι εσύ που γνώρισα την άνοιξη στη φύση
είσαι μία ψεύτρα γόησσα του στεναγμού η δύση
δεν είσαι συ που έφερνα γλυκά στα όνειρά μου
είσαι άγριο άγκαθο που γδέρνει την καρδιά μου


Παράλογος εγωισμός στις βλέβες σου τα ανήλια
και όλου του βάτου ο καρπός γδέρνει σαν μπουκαβίλια
και ας λες πως είσαι η ψυχή πως μόνο εσύ πονάς
είσαι της άνοιξης η πληγή που ύπουλα κυλάς

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

ΑΝΤΑΜΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ


Αντάμα στην ακρογιαλιά
θα σβήνουμε το πάθος
αγάπη μου σε βάθος
πάνω στης άμμου τα σκαλιά


Κυματιστή ανέμελη
θα στέκι στο κορμί σου
χρώμα αλμύρα και χρυσό
θα ντύνουν τη μορφή σου

Χρώμα αλμύρα και χρυσό
θα ντύνουν το κορμί σου
σε τόνο απολαυστικό
θ' αλλάζουν τη μορφή σου


Αντάμα στην ακρογιαλιά
στο άγγιγμα της φύσης
της μαγικής της δύσης
θα αλλάζουμε τα φιλιά

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ


Όμορφη πόλη του Αιγαίου
του Βαμβακάρη το νησί
που σε' κανε σ' όλο το κόσμο
να είσαι η πιο ξακουστή


Σύρα Ερμούπολη Άνω Χώρα
Φράγκοι Ρωμιοί σ' ένα σκοπό
μ' αγάπη και περίσσια ομόνοια
φέρατε τον πολιτισμό

Σύρα Ερμούπολη Άνω Χώρα
πλούσιοι και θνητοί φτωχοί
Φράγκοι Ρωμιοί με μια ιδέα
φέρατε νέα εποχή


Όμορφη πόλη του Αιγαίου
του Βαμβακάρη η ψυχή
που σε αγάπησε με πάθος
απ' την ζωή του πιο πολύ

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΩ ΤΕΛΕΙΩΣΕ


Βαριά τα βήματά μου απόψε
βαριά και η καρδιά μου
έφυγε και' χασα την σιγουριά
σβήσαν τα όνειρά μου


Και πως να πω τελείωσε
ο πόθος του για μένα
και πως να σβήσω μόνη μου
όλα τα περασμένα
πως να μην έχω έννοια


Πικρά τα δάκρυα μου απόψε
πικρή και η ψυχή μου
με άφησε μόνη να πλανιέμαι
μόνη με την οργή μου

Μ' ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟ


Μ' ένα βιβλίο ερωτικό
θα' ρθω να σ' ανταμώσω
εκεί στην άκρη του γιαλού
στην ξενοιασιά τ' αυγερινού
αγάπη να σου δώσω


Κάθε σελίδα ερωτική
κάθε γραμμούλα πάθος
και κάθε σκέψη ονειρική
σβήνει όλο το λάθος


Μ' ένα βιβλίο ερωτικό
θα' ρθω απόψε πάλι
εκεί στην ακροθαλασσιά
που νιώσαμε την ομορφιά
αγάπη μου μεγάλη

ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ


Πήρα του ήλιου τα σημάδια
που φώτιζαν αγάπη
και έψαχνα να' βρω τα χνάρια
μα στεναγμός και δάκρυ


Έσβησαν όλα τα περασμένα
που ζήσαμε εμείς μαζί
μέχρι κι όλα τα παθιασμένα
χάδια μας έχουν χαθεί
γι' αυτό και νιώθω πικραμένα
που να είσαι τώρα εσύ


Πήρα του ήλιου τα σημάδια
στο ίδιο μέρος πάλι
μα όλα ήτανε σκοτάδια
κι θλίψη μου μεγάλη