Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

ΤΟ ΑΓΑΠΟΥΛΙΝΗ ΜΟΥ



Το πεπρωμένο της ζωής σε έστειλε σε μένα
κ' ένα πουλάκι της αυγής μου κελαηδεί για σένα
είναι τ' αγαπουλίνη σου πρέπει να το φοράς
σου' φερε την ειρήνη σου σαν μενταγιόν όπου πας.

Άνοιξε τα φτεράκια του και' φυγε τραγουδώντας
χάρηκα τα μεράκια του κι είπα χαμογελώντας
τέτοιας αγάπης άγγιγμα δεν έχω ξανά νιώσει
είν' απαλό σαν χάιδεμα που' χει κλειδαμπαρώσει.

Τη δύστυχη καρδούλα μου για πάντα στη δικιά της
αχ τι γλυκιά η ζωούλα η μου που βρίσκομαι κοντά της
που τρύγησε τα μέσα μου και έβγαλε τη πίκρα
έλα πουλάκι πες τα μου είναι του οίνου γλύκα।

Δεν πρόκειται ποτέ εγώ ποτέ να το πικράνω
θα τω' χο σαν χρυσό σταυρό στο στήθος μου επάνω
τα δυο του χέρια θα κρατώ και θα τα χαϊδεύω
τι πιο μεγάλο θησαυρό μέσα μου να γυρεύω.

Απ' το αγαπουλίνη μου με τα γλυκά ματάκια
που' φερε την ειρήνη μου στα δυο του τα χεράκια
και με' κανε να σπαρταρώ σαν το χρυσό ψαράκι
πλάι του να μοσχοβολώ έρωτα και μεράκι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου