Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ



Κάθε λακγόνι που πονά
και νιώθει λυπημένο
ο άνεμος θα τ' έδειρε
με πάθος μανιασμένο.

Του θόλωσε τα όμορφα
κρυστάλλινα νερά του
παρέσυρε τα βότσαλα
όλη την αρχοντιά του.

Άνεμε γδάρτη τ' Αιόλου
ποτέ θα σταματήσεις
να δέρνεις πια τη θάλασσα
και να την στροβιλίζεις.

Δικαίωμα έχει κι αυτή
λίγο να ξαποστάσει
τα γαλανά τις τα νερά
πάλι να βρούνε λάμψη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου