Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

ΕΦΤΑ ΙΟΥΝΙΟΥ



Μ' ένα ζεϊμπέκικο απλό
εγώ θα σ' απαντήσω
εφτά Ιουνίου άνοιξα
τα μάτια μου στον ίσκιο.

Ήταν Σαββάτο μεσημέρι
του πενήντα οχτώ
σ' ένα ερειπωμένο σπίτι
ένιωσα τον καημό.

Με βάλανε σε μια γωνιά
σ' ένα σουμιέ κρεβάτι
και να σεντόνι κουρελά
που έδειχνε τον χάρτη.

Της μοίρας μου και της καρδιάς
της φτώχειας του εξήντα
που δεν υπήρχε θαλπωρή
ούτε και στα σκουπίδια.

Μεγάλωνα και έπαιζα
με πέτρες και με χώμα
και σαν πεινούσα και' κλαιγα
με ξάπλωναν στο στρώμα.

Κοιμόμουν για να ξεχαστώ
με σκέπαζε η πείνα
αφού μου ήτανε γραφτό
να γεννηθώ στο κρίμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου