Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014


ΤΟ ΚΟΥΛΟΥΡΆΚΙ


ΤΟ ΚΟΥΛΟΥΡΆΚΙ

Το κουλουράκι δάγκωσα
που ήτανε δικό σου
γιατί ήθελα να μάθω
το κάθε μυστικό σου

Κι όταν το είδες γέλασες
με όλη τη καρδιά σου
όμως εγώ σου έκλεψα
όλα τα μυστικά σου

Ήτανε μια δαγκωματιά
να νιώσεις τη χαρά σου
όμως εγώ τώρα κρατώ
όλα τα μυστικά σου

Ήτανε μια δαγκωματιά
να μπω στην αγκαλιά σου
όμως εγώ τώρα κρατώ
όλα τα μυστικά σου

















ΜΕΣ ΤΟ ΔΙΚΌ ΜΟΥ ΤΟ ΜΥΑΛΌ
Στίχοι Βαγγέλη Βουτσίνου
Μουσική Νίκου Μανδαράκη
Ερμηνεία Δημήτρης Μπένος

Μες το δικό μου το μυαλό
σε' χω πλάσει εσένα
να σε πονώ να σ' αγαπώ
να σε' χω σαν το θησαυρό
για να μην έχεις έννοια

Είδα στα μάτια σου βαθιά
τη πίκρα να φωλιάζει
κι απ' το χαμόγελο η σκιά
σκληρά να σε δικάζει

Είδα ν' απομονώνεσαι
στου στεναγμού το δάκρυ
μόνη να αναρωτιέσαι
εάν υπάρχει αγάπη

Εγώ αυτά εκτίμησα
τα βάθη της ψυχής σου
τίποτα άλλο δεν ζήτησα
μα μόνο τη στοργή σου

Για να βαδίσουμε μαζί
ενάντια σε αυτά
με μια καρδιά μία πνοή
μήπως και βρούμε χαρά

Τα άλλα θα μας καρτερούν
σαν δούνε ευτυχία
και οι καρδιές μας θα καλούν
τ' έρωτα τη μαγεία






















ΕΡΜΗΝΕΙΑ...ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΕΝΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ....ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΟΥΤΣΙΝΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ...ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΔΑΡΑΚΗΣ

Όταν νυχτώνει η βραδιά
η σκέψη μου ραγίζει
για την δική σου αγκαλιά
κι αυτή την γκρίζα ερημιά
που η ψυχή δακρύζει
όταν νυχτώνει η βραδιά

Κάνε αστέρι μια ευχή
νύχτα να μην υπάρχει
κι όλος ο κόσμος δω στη γη
χαρά μονάχα να' χει
Κάνε αστέρι μια ευχή
μέρα να είναι πάντα
κι όλος ο κόσμος δω στη γη
χαρούμενος σαν μπάντα

Όταν νυχτώνει η βραδιά
η θλίψη με σκοτώνει
αφού δεν είσαι συ κοντά
ν' αγκαλιαστούμε πια σφιχτά
και να σβηστούν οι πόνοι
όταν νυχτώνει η βραδιά

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014


















ΕΡΜΗΝΕΙΑ...ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΕΝΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ....ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΟΥΤΣΙΝΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ...ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΔΑΡΑΚΗΣ

Η ώρα έξη το πρωί 
κι σκέψη μου σε σένα
ποιος στεναγμός να σ' αγκαλιάζει
και τη ψυχή σου να κομματιάζει
θε μου με τρώει η έννοια

σε πιο δωμάτιο παγωμένο
να έχεις γείρει μοναχή
μικρό πουλάκι μου βασανισμένο
και από τις έννοιες πονεμένο
θε μου ματώνει η ψυχή

και εγώ να μη μπορώ να ρθω
λίγο να σ' αγκαλιάσω
με ένα μου χάδι απαλό
έστω να σε σκεπάσω
και εγώ να μη μπορώ να ρθω
λίγο να σ' αγκαλιάσω
και να σου πω πως σ' αγαπώ
δεν θέλω να σε χάσω

η ώρα έξη το πρωί
δεν λέει να ξημερώσει
η σκέψη μου έγινε γυαλί
ξεχνάω τι θα να πει ζωή
θε μου ας τελειώσει

το μαύρο σου το σούρουπο
και ετούτη η βροχή
πονάω και υποφέρω
αφού ένα νέο της δεν ξέρω
θε μου είναι φυλακή
ΊΣΩΣ ΝΑ ΝΌΜΙΖΕΣ ΚΑΡΔΙΆ ΜΟΥ

















Ίσως να νόμιζες καρδιά μου
πως θα' σαι κάτι εφήμερο για μένα
ότι ήταν ψεύτικη η χαρά μου
τα αγαπημένα όνειρά μου
κάτι που θα ξέφτιζε γρήγορα
γι' αυτό που αισθάνομαι για σένα...
Ίσως κι εσύ να' παιζες με τη ψυχή μου
να το είχες βρει τόσο αστείο
και να μη πίστευες πως δίνω τη πνοή μου
να έλεγες από μέσα σου ζωή μου
άσε να το διασκεδάσω έτσι απλά
κάτι μου διώχνει από το κρύο...
Μα τώρα αλλάξανε πια όλα έγιναν ελπίδα
ξέρω πως κάτι αισθάνεσαι για μένα
το νιώθω μέσα στα κύτταρά μου
να έχει εισχωρήσει όπως τη καταιγίδα
μια καταιγίδα όμως γλυκιά απαλή
που αλλάζει τη ζωή μου από τα τετριμμένα...
Ρίξε μια ματιά γύρω σου μετά από λίγο καιρό
πόσοι θα είναι πλάι σου πόσοι θα αγωνιούν
για σένα και κάνε αποτίμηση ποιος σ' αγαπά
πραγματικά ποιος δίνει τη ψυχή του...
ΔΏΣΕ ΚΑΡΔΙΆ ΥΠΟΜΟΝΉ


















Αν πάθεις τίποτα εσύ
θα' ναι για μένανε πληγή
πληγή που δεν περνάει
και πάντα θα αιμορραγεί
να ξέρεις θα πονάει

Δώσε καρδιά υπομονή
και όλα θα περάσουν
κουράγιο δυνατή πυγμή
δώσε καρδιά υπομονή
κι όλα θα προσπεράσουν
στη πληγωμένη σου ψυχή
πάλι θα έρθει χαραυγή

Αν πάθεις τίποτα εσύ
θα μ' αργό τρώει το γιατί
γιατί να μη μπορέσω
να σου προσφέρω θαλπωρή
τη πίκρα ν' αφαιρέσω



ΝΑ ΣΕ ΤΑΐΖΩ ΜΕ ΣΤΟΡΓΉ


















Θα' θελα να' μουν πλάι σου
ψυχούλα πονεμένη
να σε φροντίζω με χαρά
να' σαι ευτυχισμένη

Γιατί όταν πονάς εσύ
πονάει η ψυχή μου
τόσο πολύ σ' αισθάνομαι
που κόβετ' η πνοή μου

Κι όπως τ' αγέρι που σκορπά
το κύμα με μανία
σκορπώ κι εγώ για σένανε
ζω μες τη τυραννία

Θα' θελα να' μουν πλάι σου
καρδούλα μου θλιμμένη
να σε ταΐζω με στοργή
να' σαι ευτυχισμένη




Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

ΑΝ ΣΕ ΚΟΥΡΆΖΩ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ


















Αν σε κουράζω να το πεις
να φύγω μακρυά σου
αν πρόκειται να αισθανθείς
για πάντα τη χαρά σου

Και μη νοιαστείς για μένανε
μόνο τον εαυτό σου
κι αν κάποια μέρα με ζητήσεις
μ' ότι πονέσεις και λυγίσεις
θα' μαι ο άνθρωπό σου
για πάντα ο δικός σου

Αν σε κουράζω να το πεις
δεν θα σε κατακρίνω
αρκεί συμπόνια εσύ να βρεις
κι εγώ μόνος ας μείνω


ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΆΣΩ


















Είδα τα μάτια σου υγρά
και στη καρδιά την μαχαιριά
πως να τα ξεπεράσω
και πως να τα ξεχάσω

Πιο λίγο πόνεσα εγώ
πιο λίγο από εσένα
εσύ σηκώνεις το σταυρό
κι εγώ μόνο την έννοια

Γι' αυτό νιώθω τη πίκρα σου
τον μαύρο σου το πόνο
την κάθε γκρίζα σου νυχτιά
τη σκέφτομαι και λιώνω

Είδα τη θλίψη να κυλά
μες του βυθού σου τη ματιά
πως ν' αδιαφορείσω
να πω πως θα τα σβήσω


ΊΣΩΣ ΝΑ Μ' ΑΓΑΠΉΣΕΙΣ


















Θέλω να μείνεις μοναχή
για να σκεφτείς και μένα
αν σου' δωσα λίγη στοργή
με την ψυχρή μου πένα

Κι αν νιώσεις πως σε αγαπώ
ίσως να μ' αγαπήσεις
ίσως να δεις πόσο πονώ
ίσως λίγο δακρύσεις

Κι αν νιώσεις πως σε λαχταρώ
ίσως να με ζητήσεις
ίσως να πεις πως σε ποθώ
ίσως και να ραγίσεις

Θέλω να μείνεις μοναχή
να δεις τα περασμένα
αν σου' δωσα λίγη πνοή
με την ψυχρή μου πένα





Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014




ΨΥΧΉ ΜΟΥ

















Στο σώμα σου θέλω να μπω
το χνώτο να μυρίσω
κι απ' το γλυκό σου στεναγμό
τον πόθο μου να σβήσω

Τόσο πολύ που σ' αγαπώ
που σε' χω στη ψυχή μου
μέχρι στ' όνειρα σε ζητώ
κάθε βραδιά ψυχή μου

Κι αν θα σε χάσω θα χαθώ
θα σβήσω σαν φεγγάρι
που θα ζητά τον ουρανό
με του θεού τη χάρη

Στο σώμα σου θέλω να μπω
να στο λεπτολογήσω
κάθε γλυκό μου καημό
επάνω του ν' αφήσω

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

ΕΊΣΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΌΝΤΙΣΣΑ ΚΥΡΆ



















Είσαι μια αρχόντισσα κυρά
που σε γεννήσανε δυο νησιά
η Κίμωλος κι η Σύρο
και σου χαρίσανε ομορφιά
όπως και τη θάλασσα πλατιά
και της αλμύρας μύρο

Και ποιος μπορεί ν' αντισταθεί
στα μαύρα σου τα μάτια
π' είναι βγαλμένα απ' το βυθό
της θάλασσας μπριλάντια

Και ποιος μπορεί να μη χαθεί
στο φλογερό κορμί σου
που' ναι φτιαγμένο από κοράλλια
γοργόνα παραδείσου

Και ποιος μπορεί να μη σου πει
για το χαμόγελό σου
π' όλο τ' αιγαίο στολίζει
το χρυσαφένιο φως σου




Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014



ΜΟΥ' ΠΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΠΊΣΤΕΨΑ
















Μου' πες πως δεν σε πίστεψα
σε μια στιγμή μεγάλη
π' ήταν για μένα ιερή
με πλήγωσες και πάλι

Μα το κεφάλι μου έγειρα
και τη καρδιά μου σ' άφησα
γιατί δεν ήθελα να με δεις
ότι για σένα δάκρυσα

Ίσως ποτέ δεν με ένιωσες
ίσως να είναι και έτσι
γιατί εγώ όλα τα' δωσα
για τη δική μας σχέση

Ίσως γιατί σε ελάτρεψα
και σε λατρεύω ακόμα
κι αν χρειαστεί για χάρη σου
δίνω ψυχή και σώμα

Μου' πες πως δεν σε πίστεψα
σε μια στιγμή λατρείας
κι ένιωσα να' μαι ένα παιδί
το παιδί της αδικίας


Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

ΓΙΑ ΣΈΝΑ ΑΓΓΕΛΟΎΔΙ ΜΟΥ










Μου' γινες πια συνήθεια
μέχρι και στ' όνειρά μου
και μόνο σένα σκέφτομαι
παντοτινή χαρά μου

Κυλάς μέσα στο αίμα μου
βαθιά στα κύτταρά μου
γλυκιά μου συ απόλαυση
κι ας είσαι μακρυά μου

Και δεν μπορεί ν' αντισταθεί
καθόλου η καρδιά μου
ακόμη και στο πόνο μου
σε νιώθω πιο κοντά μου

Και που θα πάει όλο αυτό
χάνω τα λογικά μου
μα αξίζει να σε αγαπώ
αιώνια γλυκιά μου
ΌΤΑΝ ΤΑ ΠΡΏΤΑ ΣΎΝΝΕΦΑ














Όταν τα πρώτα σύννεφα τη θάλασσα μαυρίζουν
σκέφτομαι εσένα καρδιά μου που ήρθε πάλι βράδυ
με παίρνει το παράπονο σκέψεις με ταλανίζουν
που είσαι μακρυά μου και γίνομαι ρημάδι

Θέλω να έρθω να σε πάρω μακρυά
και δεν με νοιάζει τι θα πούνε
να ζήσουμε σαν τα πουλιά σε μια φωλιά
κι ανθρώπου μάτι να μη δούμε

Όταν τα πρώτα σύννεφα σκεπάζουνε το φως
σκέφτομαι σένα αγάπη μου πως θα περάσει η νύχτα
με παίρνει το παράπονο κι μαύρος στεναγμός
καυτό τρέχει το δάκρυ μου απ' τη μεγάλη πίκρα

2-3-2014

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Η ΏΡΑ ΈΞΗ ΤΟ ΠΡΩΊ















Η ώρα έξη το πρωί 
κι σκέψη μου σε σένα
ποιος στεναγμός να σ' αγκαλιάζει
και τη ψυχή σου να κομματιάζει
θε μου με τρώει η έννοια

Σε πιο δωμάτιο παγωμένο
να έχεις γύρη μοναχή
μικρό πουλάκι μου βασανισμένο
και από τις έννοιες πονεμένο
θε μου ματώνει η ψυχή

Και εγώ να μη μπορώ να ρθω
λίγο να σ' αγκαλιάσω
με ένα μου χάδι απαλό
έστω να σε σκεπάσω
και να σου πω πως σ' αγαπώ
δεν θέλω να σε χάσω

Η ώρα έξη το πρωί
δεν λέει να ξημερώσει
η σκέψη μου έγινε γυαλί
ξεχνάω τι θα να πει ζωή
θε μου ας τελειώσει

Το μαύρο σου το σούρουπο
και ετούτη η βροχή
πονάω και υποφέρω
αφού ένα νέο της δεν ξέρω
θε μου είναι φυλακή
2-3-2014