Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

ΠΟΥ ΝΑ ΠΛΑΝΙΈΣΑΙ ΆΡΑΓΕ

















Ήρθε τ' απομεσήμερο
άρχισε να νυχτώνει
όμως εσύ δεν γύρισες
κι σκέψη μου θολώνει


Που να πλανιέσαι άραγε
πια πόρτα να σε κλείνει
με πια να είσαι αγκαλιά
το πάθος να σου σβήνει

      Κι εγώ να τσουρουφλίζομαι
μόνη μου στο καμίνι
πια να σου παίρνει τα φιλιά
το πάθος να σου σβήνει


Νύχτωσε και δεν φάνηκες
που να' βρω πια ελπίδα
τη σκέψη μου την έκανες
να ζει σε καταιγίδα







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου