Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Η ΞΕΝΟΙΑΣΙΆ ΠΟΥ ΖΉΣΑΜΕ


















Η ξενοιασιά που ζήσαμε
πίσω πια δεν γυρίζει
αφού την καύτρα σβήσαμε
σε ξένο μετερίζι


Η άνοιξη προσπέρασε
και δεν ξαναγυρίζει
την πήρε γκρίζα συννεφιά
και στάλες τη σκορπίζει

Τη πήρε γκρίζα συννεφιά
και στάλες τη σκορπίζει
η άνοιξη προσπέρασε
και δεν ξαναγυρίζει


Η ομορφιά που νιώσαμε
κύλησε σαν το κέρμα
αφού εμείς παλιώσαμε
το πιο ωραίο θέμα




Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

ΖΉΣΕ ΤΟ ΠΑΡΌΝ
















Τα περασμένα ξέχασε άστα να προσπεράσουν
τα μέσα σου να αδειάσουν και ζήσε την ζωή
ήταν κρασί που γέρασε έσπασε το μπουκάλι
μα με ορμή μεγάλη γι' αυτό άλλαξε ροή


Κάνε τα όλα πια απών ζήσε μονάχα το παρόν
αφέσου στην αγάπη γιατί η ζωή είν' απάτη


Τα περασμένα δεν βοηθούν προχώρα το δρόμο
και διώξε τον κάθε πόνο για πάντα να χαθούν
διώξε τα να θανατωθούν όλα να γίνουν στάχτη

να μπούνε βαθιά στον Άδη εκεί να διαλυθούν

ΖΉΣΕ ΤΟ ΣΉΜΕΡΑ
















Ζήσε το σήμερα ξανά
άσε τα πως και τα αλλά
τον έρωτα με πάθος
σε όλο του το βάθος
ζήσε τον έρωτα γλυκά
κι άσε τα πως και τα αλλά


Τα χρόνια γρήγορα περνούν
γι' αυτό σου λέω βάλε νου
πως η ζωή τελειώνει
σαν το κεράκι λιώνει
τα χρόνια γρήγορα περνούν
γι' αυτό σου λέω βάλε νου


Σαν θα τελειώσει η ζωή
δεν θα υπάρχει πως γιατί
πίσω πια δεν γυρίζει
παντοτινά σαν σβήσει
σαν θα τελειώσει στην στιγμή
δεν θα υπάρχει πως γιατί


ΖΗΤΆΣ ΝΑ ΑΝΤΑΜΩΘΟΎΜΕ
















Ζητάς να ανταμωθούμε
γιατί πολύ με θέλεις
τον έρωτα να πιούμε
χωρίς καν να με ξέρεις
και στο τροχό να μπούμε


Κι αν τη πατήσεις μάτια μου
απ' τα γλυκά τα χάδια μου
τότε τι θ' απογίνει
ποιος θα με κατακρίνει

Κι αν τη πατήσω μάτια μου
και ψάχνω τα κομμάτια μου
ποιος θα με συνεφέρει
ύστερα χωρίς ταίρι


Ζητάς να ανταμωθούμε
με πάθος με μανία
στην έλξη ν' αφεθούμε
στη πιο γλυκιά αμαρτία
και να ξημερωθούμε


Η ΑΓΆΠΗ ΜΟΥ ΣΑΛΠΆΡΙΣΕ











Η αγάπη μου σαλπάρισε
σαν το πουλί πετάει
πήγε να βρει αλλού φωλιά
μακρυά σ' άλλη αγκάλη


Με τσάκισε και μ' άφησε
μόνη να βολοδέρνω
πολλές πληγές μου άνοιξε
τώρα ν' αργοπεθαίνω
σαν τη σκιά προσπέρασε
δεν άφησε σημάδια
με τσάκισε με γέρασε
τέτοια ζωή δεν θέλω


Η αγάπη μου σαλπάρισε
βρήκε αλλού λιμάνι
έχασα πια παντοτινά

το απαλό της χάδι

Η ΑΓΆΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΈΝΑ












Θέλω να σε έχω πλάι μου
να σε κοιτώ με πάθος
ν' ανακαλύπτω το κορμί σου
την ζεστασιά απ' το φιλί σου
σε όλο του το βάθος


Η αγάπη μου για σένανε περνά ωκεανό
είσαι πνοή για μένανε μες το πλανήτη αυτό
να' ξερες μελιστάλαχτη πόσο σ' αγαπώ
μέχρι και στο φεγγάρι για σένανε μιλώ


Θέλω να σε έχω πλάι μου
έρωτα να σε ντύνω
σε κάθε πόνο της καρδιάς σου
να είμαι γω παρηγοριά σου
με χάδια να στον σβήνω




Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΆ












Πάλι ξανά θυμήθηκα
κείνο το καλοκαίρι
στην αμμουδιά σε γνώρισα
και μου' δωσες το χέρι
στην αμμουδιά σε γνώρισα
εκεί σε καλωσόρισα
και γίναμε πια ταίρι
σαν λαμπερό αστέρι


Ήσουν πανέμορφη γλυκιά
με' συρες σαν μαγνήτης
θεά μου θεσσαλονικιά
τώρα πόσο μου λείπεις
θεά μου θεσσαλονικιά
τώρα πόσο μου λείπεις
στείλε μου ένα μήνυμα
πως πάλι θα γυρίσεις


Πάλι ξανά θυμήθηκα
εκείνο το αστέρι
όταν ψηλά σου το' δειχνα
μας φώτιζε τα μέρη
όταν ψηλά σου το' δειχνα
πλάι σου όλος φώτιζα
και μου' πιανες το χέρι


κοιτώντας το αστέρι

Η ΑΓΩΝΙΆ ΜΕ' ΦΑΓΕ














Η αγωνία με' φαγε
με πέθανε με ξέκανε
που να' σαι που' χεις πάει
βουβάθηκαν κι οι γλάροι


Στείλε μια αναπάντητη
έστω να δω τι κάνεις
θέλεις να με τρελάνεις
στείλε μια αναπάντητη
λίγο να ηρεμήσω
σου λέω πως θα σβήσω


Άφησε τους εγωισμούς
έλα διώξε του καημούς
που τόσο υποφέρω

θα εκραγώ σου λέω

ΖΉΤΗΣΑ ΑΠ' ΤΗ ΠΑΝΣΈΛΗΝΟ 2

















Ζήτησα απ' τη πανσέληνο 2
κοντά μου να σε φέρει
να δω και εγώ λίγη χαρά
να σταματήσει πια η καρδιά
μόνη να υποφέρει

Έφυγε και με ξέχασε
μου' πε πως θα γυρίσει
μα η πλανεύτρα ξενιτιά
τον έχει φυλακίσει

Ζήτησα απ' τη πανσέληνο
κοντά μου να τον στείλει
να δω κι εγώ λιγάκι φως
να σταματήσει ο καημός
μέσα μου να με πνίγει


ΖΉΣΕ Μ' ΑΥΤΌΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΆΣ
















Τη δική μου αγάπη σου δίνω
με όλο μου το πάθος
τη δική μου αγάπη σ' αφήνω
αν είναι αμάρτημα αυτό
εγώ είμαι το λάθος


Ζήσε με αυτόν που αγαπάς
μ' υγεία και γαλήνη
και όταν για χάρη του πονάς
ρίχνε μου την ευθύνη


Τη δική μου ψυχή σου αφήνω
με όλο το σεβασμό
νεκρό κύτταρο ας απογίνω
αν είναι αμάρτημα αυτό
εγώ θα σε αγαπώ


Η ΑΠΟΥΣΊΑ ΜΕ ΠΟΝΆ

















Πάλι μια μέρα πέρασε
μου φάνηκε αιώνας
έφυγες τόσο γρήγορα
σα να' σουνα τυφώνας


Η απουσία με πονά
τα βράδια μοναχός μου
σαν γέρνω το κεφάλι μου
πάλι σε θέλω φως μου


Έφυγες και απόμεινα
να ζω με αναμνήσεις
έφυγες τόσο γρήγορα

σα το νερό της βρύσης

ΖΗΤΏ ΑΚΡΌΑΣΗ ΝΑ ΠΩ
















Ζητώ ακρόαση να πω
το πόνο μου που έχω
άνοιξε σε παρακαλώ
άνοιξε δεν αντέχω


Άνοιξε σε παρακαλώ
ξέχνα τα περασμένα
τι θέλεις να σου ορκιστώ
       πόσο πολύ σε αγαπώ
είσαι το παν για μένα


Είσαι το πιο σημαντικό
πλάσμα για τη ζωή μου
σε πίκρανα τ' ομολογώ
μα μακριά σου δεν μπορώ
είσαι η ύπαρξη μου




ΖΉΤΗΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΉ

















Ζήτησα στην ανατολή
κοντά μου να σε φέρει
να νιώσει πάλι την στοργή
η πληγωμένη μου ψυχή
πια να μην υποφέρει


Να σταματήσει ο καημός
να λιώνει την καρδιά μου
κι παθιασμένος στεναγμός
όλα τα όνειρά μου


Ζήτησα στην ανατολή
να αφεθείς σε μένα
να βρει και πάλι θαλπωρή
η πικραμένη μου ζωή

από τα περασμένα

Η ΆΝΟΙΞΗ
















Αν της ζωής τα βάσανα
ήτανε παραμύθια
θα' ταν όπως την άνοιξη
που δείχνει την αλήθεια


Λάμπει η φύση ο ανθός
μοσχοβολούν τα δάση
ένας παράδεισος σωστός
που φέρνει την αγάπη


Αν της ζωής τα βάσανα
ήτανε ηλιαχτίδες
θα' τανε κάτι μαγικό

που θα' φερνε ελπίδες

ΖΟΎΣΑ ΣΕ ΛΉΘΑΡΓΟ ΒΑΘΎ
















Ζούσα σε λήθαργο βαθύ
όμως ώσπου ήρθες εσύ
και' φερες ξαστεριά
ήρθες και έδωσες πνοή
στη μαύρη μου καρδιά


Τώρα κοιτάω πια μπροστά
με εσένανε αγκαλιά
είναι όλα ελκυστικά
σαν όμορφο τοπίο


Ζούσα σε τόπο σκοτεινό
χωρίς κανένανε σκοπό
κι η τύχη άλλαξε
τώρα ατενίζω μπορώ
να λέω χάραξε




Η ΑΓΆΠΗ ΣΟΥ Μ' ΗΡΈΜΗΣΕ










Η αγάπη σου μ' ηρέμησε
και με ελπίδες με γέμισε
έδωσε άλλη λάμψη
αχ σε όλη την πλάση


Και σαν ανταύγεια του ουρανού
ξεπρόβαλε ο έρωτας
και' φερε χάδια αυγερινού
όπως ο πρώτο έρωτας


Η αγάπη σου μ' ηρέμησε
και με χαρούλες με γέμισε
όλα μου πάνε πρίμα
αχ σαν ωραίο ποίημα

ΖΉΤΗΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΣΈΛΗΝΟ













Ζήτησα στην πανσέληνο
τ' Αυγούστου με λατρεία
για χάρη σου αστροφεγγιά
να σου κρατάει συντροφιά
γλυκιά μ' αδυναμία


Όπως την λάμψη εκεινού
να λάμπει η μορφή σου
κι ξενοιασιά τ' αυγερινού
να ζει μες την ψυχή σου


Ζήτησα στην πανσέληνο
τ' Αυγούστου με αγάπη
να νιώθεις πάντα ξαστεριά
και στην ζωή και στην καρδιά
να μην σου στάξει δάκρυ

Η ΊΔΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΆ













Δύο στενά χωρίζουνε
μια τρυφερή αγάπη
και μας τη φυλακίζουνε
μόνοι κλαίμε δακρύζουμε
για άλλονών τα λάθη


Μας χώρισαν σε μια νυχτιά
γ' ασήμαντη αιτία
και' χασα τη παρηγοριά
τη πιο χρυσή λατρεία

Δύο στενά χωρίζουνε
εσένα και εμένα
όμως δεν θα μας σβήσουνε
ούτε ποτέ θα κλείσουνε
του έρωτα το θέμα


Η ΑΝΟΧΉ ΠΟΥ ΈΔΕΙΞΑ











Η ανοχή που έδειξα
είναι πολύ μεγάλη
να είσαι σίγουρος γι' αυτό
δεν θα υπάρξει άλλη


Πάντοτε με μισόλογα
ήθελες να πιστεύω
πως δεν υπάρχει τίποτα
από το σπίτι μας έξω

Όμως φτιαχνόσουνα καλά
έφευγες απ' το σπίτι
χωρίς να ξέρω που γυρνάς
σε' τρωγε το ξενύχτι

Γύριζες ξημερώματα
μόνο για να κοιμάσαι
γι' αυτό σου λέω τέρμα πια
και μένα μην λυπάσαι



Η ΔΎΣΗ ΜΕ ΣΚΟΤΏΝΕΙ


















Χάθηκε ο παράδεισος
χάθηκε η μαγεία
απ' τον καιρό που έφυγες
έχω κηρύξει αργία

Απ' το καιρό που χάθηκες
όλα τα νιώθω κρύα
χάθηκε ο παράδεισος
χάθηκε η μαγεία


Ζητάω την ανατολή
γιατί σε κάθε μου στιγμή
η δύση με σκοτώνει
κι η πίκρα δυναμώνει

Χάθηκε ο παράδεισος
χάθηκε η μαγεία
απ' τον καιρό που έφυγες
δεν βρίσκω ηρεμία


Απ' το καιρό που χάθηκες
όλα τα νιώθω κρύα
χάθηκε ο παράδεισος

κι όλη η ιστορία