Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΔΡΟΜΟ Μ' ΑΝΟΙΞΕΣ

















Με ένα ήλιο χαμόγελο με δέχτηκες χαρά μου
και έφερες πάλι ξαστεριά ξανά στα όνειρά μου
με μελιστάλαχτη φωνή μου πήρες κάθε πόνο
και με περίσσια αρετή ζεστή μου' δωσες τόνο


Θαλάσσιο δρόμο μ' άνοιξες με πάμφωτο τον ήλιο
και τη ψυχούλα μ' άγγιξες σαν διψασμένο φύλο                                         φωνούλα μελιστάλαχτη πώς να μη σ' αγαπώ
αυγή μου συ χρυσόθρονη σε έχω σαν θεό

Με ένα ήλιο χαμόγελο με δέχτηκες καλή μου
και έδιωξες κάθε ερημιά βαθιά απ' τη ψυχή μου
τα λόγια γοργοτάξιδα που' βγαζε η φωνή σου
σε έναν ήχο μαγικό έπαιρνα τη στοργή σου



ΘΑ' ΜΑΙ ΝΤΥΜΈΝΟΣ ΑΎΡΑ












Και απόψε θα περάσω
μες απ' τη κάμαρη σου
να σου αφήσω ένα φιλί
μην κλείσεις το πορτί σου


Θα είμαι ντυμένος αύρα
γεμάτος θαλπωρή
και η θεϊκή μας λάβα
θα γίνει μια πνοή


Και απόψε θα σκεπάσω
με χάδια το κορμί σου
ας τη ψυχή ελεύθερη

θεά του παραδείσου

ΘΑ ΠΆΡΩ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΌ













Θα πάρω τον ηλεκτρικό
ν' ανέβω Καλλιθέα
για να σου πω το σ' αγαπώ
με ένα χαμόγελο γλυκό
μικρούλα μου ωραία

Μη κλείσεις το παράθυρο
τράβηξε τη κουρτίνα
για να σε κλέψω κούκλα μου
να ξεχαστούμε φίνα

Στο πιο απόμερο βουνό
σαν τα πουλιά τα δυο μας
να μη μας βρίσκουν καημοί
στο στέκι το δικό μας

Θα πάρω τον ηλεκτρικό
με περιττό μεράκι
να' ρθω απόψε να σε βρω
γλυκά να πω πως σ' αγαπώ

έχω πολύ σαράκι

ΘΑ ΠΆΡΩ ΤΗΝ ΟΡΟΣΕΙΡΆ













Θα πάρω την οροσειρά
και το στενό γιοφύρι
με κούρασε ο κόσμος πια
βάσανα πίκρες και ψευτιά
να μπω σε μοναστήρι

Να μ' ηρεμήσει η ψυχή
που έχασε κάθε στοργή
κυριαρχεί ρεμούλα
έσβησε πια η θαλπωρή
όλα στη μαύρη ζούλα

Γι' αυτό το αποφάσισα
να φύγω απ' τα κοινά
όλα πια τα σιχάθηκα
μίσος ψευτιά απονιά
φεύγω πολύ μακρυά



ΘΑ ΚΛΆΨΩ ΑΠΑΡΗΓΌΡΗΤΑ












Είπα να πω το πόνο μου
και απόψε στο ποτό
και να συγκρουστώ μαζί του
με σένα που αγαπώ


Θα κλάψω απαρηγόρητα
κι αν δεν με αισθανθεί
θα το ρωτώ γιατί
είναι πικρά κι αφόρητα
του έρωτα τα δίχτυα
και με πονούν τη νύχτα


Μία καρδιά απέρριψες
χωρίς να τη ναι νιώσεις
και το' χει ρίξει στο ποτό
ώσπου να την τελειώσεις


ΘΑ ΠΆΡΩ ΤΗΝ ΑΠΌΦΑΣΗ










Θα πάρω την απόφαση
να μη ξαναγαπήσω
και της γυναίκας τη καρδιά
για πάντα να μισήσω


Με κούρασε κάθε βραδιά
γκρίνια και πάλι γκρίνια
να είμαι άγγελος σωστός
μ' αυτή το ψάρι να μου ψήνει
πάνω στα δυο μου χείλια


Θα πάρω την απόφαση
πια να αποξενωθώ
κι απ' της γυναίκας τη καρδιά

για πάντα να λυτρωθώ

ΘΑ ΚΆΨΩ ΤΙΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΈΣ












Θα κάψω τις πιστωτικές
και ας με πάνε μέσα
με ρούφηξαν οι τράπεζες
να μου ζητούν τα ρέστα


Δεν έχουν κούκλα μου καρδιά
δεν έχουνε και μπέσα
πρώτα σου δίνουν δανικά
κι αφού σε βάλουν μέσα
σου γδέρνουν και τη πέτσα


Όσες φορές δανείστηκα
με ρίξανε σε θλίψη
και πείναγα και έκλαιγα
δώσει να μη μου λείψει



ΘΑ ΠΆΡΩ ΤΗ ΚΑΤΗΦΟΡΙΆ













Θα πάρω τη κατηφοριά
να' ρθω να σ' ανταμώσω
Ερμουπολίτησα γλυκιά
απ' την ωραία Λαλακιά
όλα να σου τα δώσω

Να περπατήσουμε μαζί
Δελφίνι Βαρβαρούσα
και στο ωραίο το Δανοί
κάθε λεπτό κάθε στιγμή
να σου προσφέρω λούσα

Στο Φοίνικα ν' αράξουμε
να πιούμε το ουζάκι
και τα φιλιά να πιάσουμε
τα δυο μαζί να δράσουμε
με κέφι και μεράκι

Το βράδυ να κινήσουμε
για Κόμητο κι Αμπέλα
τ' αστέρια να μετρήσουμε
και στα φιλιά να τρίξουμε
του πάθους τα θεμέλια







ΘΑ ΚΆΝΩ ΤΗ ΖΩΉ ΜΟΥ















Το πρόγραμμα μου άλλαξα
θα κάνω τη ζωή μου
νέα πορεία χάραξα
βαρέθηκα μαζί μου


Να αγαπάω μπεμπέκες
και να μην έχουν μπέσα
να παίζουνε τις βεντέτες
και να ζητούν τα ρέστα

Να ξενυχτώ πικραμένος
το πόνο μου να λέω
μόνος και απελπισμένος
τέρμα καμιά δεν θέλω


Το πρόγραμμα μου άλλαξα
θα' ναι μόνο για μένα
νέα πορεία χάραξα
τέρμα τα περασμένα


ΘΑ' ΘΕΛΑ ΝΑ' ΜΟΥΝ ΠΛΑΙ ΣΟΥ












Θα' θελα να' μουν πλάι σου
αγάπη να σου δίνω
γλυκά στο προσκεφάλι σου
τους πόνους σου να σβήνω


Γιατί εγώ σ' αγάπησα
όσο καμία άλλη
σε ένιωσα σε λάτρεψα
σαν Παναγιάς τη χάρη
γι' αυτό και τόσο νοιάζομαι
αγάπη μου μεγάλη


Θα' θελα να' μουν πλάι σου
να σου κρατώ το χέρι
ζεστά στο προσκεφάλι σου

πανέμορφο μου ταίρι

ΘΑ' ΘΕΛΑ ΝΑ' ΜΟΥΝ ΑΕΤΌΣ
















Θα' θελα να' μουν αετός
ν' ανοίξω τα φτερά μου
να φύγω να χαθώ ψηλά
μόνος στα όνειρά μου


Να' χω για φίλους τα βουνά
και συντροφιά τα δένδρα
να μην πονώ για σένα πια
ούτε να έχω έννοια
Να μην κεντάς μία ζωή
με μίσος τη καρδιά μου
να κλείσουνε πια οι πληγές
μήπως και βρω τη γεια μου


Θα' θελα να' μουν αετός
περήφανος στιλάτος
να μη με ξαναδείς ποτέ
να λες να' τος ο σκάρτος



ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΆΣΑΙ











Θα με θυμάσαι
όταν δεις τα χειρότερα
και θα λυπάσαι
που' θελες περισσότερα

Να το θυμάσαι
εγώ σ' είχα για θεό μου
και θα λυπάσαι
γιατί σου' δινα το φως μου


Τα είχες όλα στη ζωή
όμως δε σου αρκούσαν
και πλήγωσες μία ψυχή
που πέθαινε για σένα
έφερες τη καταστροφή
γιατί σου το ζητούσαν
και σκότωσες σε μια στιγμή
όλα τα περασμένα


Θα με θυμάσαι
όταν σε απορρίψουνε
και θα λυπάσαι
στην πλάνη σαν σε ρίξουνε

Να το θυμάσαι
εγώ σε έντυνα στοργή
και θα λυπάσαι

για τη δική σου την φυγή

ΘΑ ΠΆΡΩ ΣΒΆΡΝΑ ΤΑ ΝΗΣΙΆ














Θα πάρω σβάρνα τα νησιά ν' οργώσω το Αιγαίο
με το μωράκι αγκαλιά τσαχπίνικο κι ωραίο.

Στην Σαντορίνη στη Μήλο Φολέγανδρο και Νάξο
και στην ωραία Μύκονο μαζί του θα περάσω

Γλέντι χαδάκια και φιλιά στις αμμουδιές στον ήλιο
και τα βραδάκια αγκαλιά θα γέρνουμε στο μύλο

Την άλλη μέρα το πρωί σαλπάρουμε για Πάρο
να πιούμε το καλό κρασί με το μωρό την Μάρο

Στην Σύρο θα βραδιάσουμε στου Γαλησσά την άμμο
να γλυκό σοροπιάσουμε στου φεγγαριού το πιάνο









ΘΑ ΠΕΡΙΜΈΝΩ











Θα περιμένω να φανείς
κι εσύ ας με περιφρονείς
λεγε πως δεν με θέλεις
είναι η γλύκα της ζωής
τα φτερουγίσματα ψυχής
που δεν γνωρίζουν λέξεις


Κάνεις την αδιάφορη
όμως στο τέλος πέφτεις
όπως τις αδιάφθορη
που κάνουν κρυφές σχέσεις


Θα περιμένω να φανείς
κι εσύ ας με περιφρονείς
λεγε πως δεν με θέλεις
είναι το όραμα πνοής
όπως το χάδι της αφής

που δεν κοιτάζει σκέψεις

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

ΝΈΑ ΦΎΣΗ















Πήρα του ήλιου την χαρά
και του βοριά το κρύο
και με κολπάκια μαγικά
έκανα τ' ένα δύο

Κι ήταν το αποτέλεσμα
να φτιάξω νέα φύση
και μήτε ζεστή μήτε χιονιάς
εδώ σ' αυτή την ζήση

Πήρα τ' αγρού τα λούλουδα
και του βουνού θυμάρι
και με μικρούλια πούλουδα
κέντησα να φεγγάρι

Κι ήταν το αποτέλεσμα
να δώσω νέα λάμψη
και μήτε θλίψη μήτε απονιά
θα ζει σ' αυτή την πλάση





ΘΑ ΒΡΩ ΝΗΣΊ ΕΡΗΜΙΚΌ














Αχ απόψε υποφέρω
θλίβομαι και πονάω
θα βρω νησί ερημικό
μονάχη μου να πάω


Τ' αστέρια να' χω συντροφιά
την ηρεμία πάλι
της θάλασσας το θρόισμα
την πούλια το φεγγάρι
με κούρασε για μια ζωή
πάνω μου να ξεσπάει


Αχ απόψε υποφέρω
η ζήλια του με δέρνει
κουράστηκα να του εξηγώ
πως συμφορά μου φέρνει



ΉΡΘΕ Η ΥΣΤΆΤΗ ΣΤΙΓΜΉ












Ήρθε η ύστατη στιγμή
για να υπηρετήσω
σήμερα πήρα το χαρτί
και όλα θα τ' αφήσω


Μάνα πατέρα αδερφό
τους φίλους τα ξενύχτια
και τη κοπέλα π' αγαπώ
θα μείνουν μες τα στήθια
Να τους θυμάμαι πάντοτε
και να παρηγοριεμε
στα όνειρα μου να' ρχονται
και έτσι να ξεχνιέμαι


Ήρθε η ύστατη στιγμή
για το σκληρό αντίο
να εκπληρώσω στη ζωή
το ιερό καθήκον


ΉΤΑΝΕ ΌΛΑ ΜΙΑ ΧΑΡΆ















Θέλω να αποκοιμηθώ
το χάος να ξεχάσω
που μου χαράζει τη ψυχή
χωρίς αιτία κι αφορμή
τη σφίγγει με το λάσο

Θέλω να αποκοιμηθώ
να μη ξανά ξυπνήσω
αφού η άδικη οργή
σε μια ανύποπτη στιγμή
μου' δειξε πάλι μίσος


Ήτανε όλα μια χαρά
για σένα και για μένα
μα ήρθε πάλι συμφορά
και σκότωσε τη ξενοιασιά
μ' ένα μεγάλο τέρμα

Η πιο καλή συνάντηση
που' χαμε ονειρευτή
την πρόδωσε η άρνηση
σε μία ώρα άνιση
και τι ρωτάω γιατί

Γιατί μου φέρεται σκληρά
τη πιο ωραία ώρα
και μου ματώνει τη καρδιά
όλα μου τα ιδανικά
πάλι με μαύρη μπόρα







ΉΤΑΝΕ ΧΆΡΑΜΑ ΑΥΓΉΣ


















Ήτανε χάραμα αυγής
μιας χιονισμένης Κυριακής
γύριζα πικραμένος
μόνος και παγωμένος


Παραμιλούσα κι έλεγα
γιατί να με αφήσει
πονούσα μόνος έκλαιγα
αν είναι αμάρτημα αυτό
έχω εγκλιματίσει

Παραμιλούσα κι έλεγα
όλα της τα' χω δώσει
πονούσα μόνος έκλαιγα
τι πληρωμή είναι αυτή
μ' άλλον να με προδώσει


Ήτανε χάραμα αυγής
μιας παγωνιάς άκρας σιωπής
γύριζα κουρασμένος

μόνος κι απελπισμένος