Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

ΉΤΑΝ ΧΙΟΝΙΆΣ









Ο ουρανός συννέφιασε
μαζί και η καρδιά μου
μου τσάκισε μου έθαψε
όλα τα όνειρά μου

Κοιτώ ψηλά τον ουρανό
τις πύλες του ν' ανοίξει
για να με πάρει να χαθώ
να μην με τρώει θλίψη



Ήταν χιονιάς φαρμακερός
που μ' άφησε μονάχη
στης θάλασσας την άκρη
τώρα κυλά το δάκρυ


Ο ουρανός συννέφιασε
η νύχτα δεν τελειώνει
άσπρισα πια με γέρασε
η σκέψη του με λιώνει

Κοιτώ στο τζάμι και ριγώ
μήπως και ξεπροβάλει
όμως θολώνει και αυτό
και γω δακρύζω πάλι










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου