Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

ΣΙΧΆΘΗΚΑ ΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΤΗΣ ΞΕΦΤΊΛΑΣ














Σιχάθηκα τον κόσμο της ξεφτίλας
λες και με γέννησε η μάνα σκύλας
γι' αυτό δεν πάει άλλο θα την κάνω
θα φύγω με το πρώτο αεροπλάνο


Σ' ένα βουνό επάνω θα πηδήξω
την τελευταία μου πνοή ν' αφήσω
να μείνει η ψυχή μου συντροφιά με τα τσακάλια
που εκείνα εκείνα δεν σηκώνουν παρακάλια
μονάχα νιώθουν την ελευθερία
και τα νοιάζει πλούτος και απληστία


Σιχάθηκα τον κόσμο της ξεφτίλας
λες και με βύζαξε η μάνα σκύλας
γι' αυτό θ' αφήσω μόνο την υπογραφή μου
και θα πετά ελεύθερη πια η ψυχή μου

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

ΜΗΝ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ












Διώξε την γκρίζα συννεφιά
και δώσε μου αγάπη
γιατί η δική μου καρδιά
έχει πληγή πολύ βαθιά
απ' τα δικά του λάθη


Μην με πληγώσεις και εσύ
γιατί δεν θα αντέξω
είμαι στο κόσμο μοναχή
και στο γκρεμνό θα πέσω

Τουλάχιστον προσπάθησε
άλλο μην υποφέρω
και τη ψυχή μου άγγιξε
για να τα καταφέρω


Σώσε με από το καημό
και δώσε μου γαλήνη
γιατί η δική μου στοργή
στα δυο πια έχει σκορπιστεί

απ' την δική του δύνη

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

ΜΕΣ ΤΟ ΣΟΚΑΚΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ



















Μες το σοκάκι της ζωής
με πρόδωσες και μένα
για το χατίρι μιας μικρής
κι όμως φερόσουν τέλεια
μα καμουφλαρισμένα


Και σ' αγαπούσα η τρελή
έδινα τη πνοή μου
γιατί αχ γιατί σε πίστεψα
και σ' αγαπούσα η τρελή
με όλη τη ψυχή μου
μα τη ζωή μου αχρήστευσα


Μες το σοκάκι της ζωής
με είχες παγιδέψει
για το χατίρι μιας μικρής
και όμως δεν σου φαινόταν
πως θα με καταστρέψεις




ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΣ ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ













Μετάνιωσες μα είναι αργά
να αλλάξεις όλα τα παλιά
κρύωσε πια η ψυχή μου
τέλειωσε η αντοχή μου

Όταν σου έδινα χαρά εσύ μου έδινες μίσος
με ένα όχι κι ένα αλλά και με πολλά τα ίσως
όταν σου έδινα χαρά εσύ μου' δινες πόνο
τα' βλεπες όλα ύποπτα για το εγώ σου μόνο

Μετάνιωσες μα είναι αργά
αφού υπάρχει η συννεφιά
ακόμη μες την καρδιά μου

μου σκότωσες τα όνειρά μου

ΜΕΣ ΤΟ ΣΤΕΝΟ ΠΑΡΑΜΙΛΩ












Μέθυσα και ο δρόμος μου
με' βγαλε στο στενό
εκεί π' αγαπηθήκαμε
κάποτε εμείς οι δυο


Μες το στενό παραμιλώ
αχ κλαίω και μονολογώ
αν πάλι θα τη ξαναδώ
θε μου πόσο την αγαπώ


Μέθυσα και ο πόνος μου
δεν θέλει να κοπάσει
τι να τη κάνω τη ζωή
μόνος σ' αυτή τη πλάση


ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ











Μου' πες να μην σε ενοχλώ μετά από τόση αγάπη
πως βρήκες άλλον πιο καλό που έχει αυτό το κάτι
μου είπες να μη ξαναρθώ μες το δικό μας σπίτι
και ότι αν ξανά φανώ θα' χεις κλειστό το σύρτη


Εγώ που σε αγκάλιασα μόνη όταν σε βρήκα
με έρωτα σε άγιασα και σου' διωξα τη πίκρα
πες μου τώρα τι έπαθες μέσα σε μία νύχτα


Μου είπες ότι βαρέθηκες πως δεν σε αγγίζω πια
πως με άλλον τώρα μπλέχτηκες και βρήκες τη χαρά
μου είπες να μη ξανάρθω ποτέ μη σε ενοχλήσω
πως όλα ήταν ως εδώ και τα παλιά να σβήσω.




ΜΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΤΗ ΞΕΝΟΙΑΣΙΑ












Μες του μυαλού τη ξενοιασιά
στον ύπνο τον αφράτο
ήρθες σαν άκαρδη νυχτιά
για να με βγάλεις σκάρτο


Πόσες φορές στο είχα πει
πως τέρμα πια οι δυο μας
εσύ τέντωνες το σχοινί
σε κάθε δύσκολη στιγμή
κι ήρθε ο χωρισμός μας

Άστο πια πάει τέλειωσε
πάψε να το κουράζεις
ήταν αγάπη που' λιωσε
ποτέ της δεν μας ένωσε
γι' αυτό μη τ' εξετάζεις


ΜΗΝ ΑΠΟΡΕΙΣ ΣΤΟΡΓΗ ΜΟΥ

















Ποιος σ' αγαπάει πιο πολύ
μα πιο πολύ από μένα
και ποιος σε ντύνει με στοργή
ματάκια μου μελένια

Εγώ για σένα γίνομαι
λούλουδα να ξαπλώσεις
μέχρι την αύρα ντύνομαι
ποτέ να μη κρυώσεις


Εγώ για σένα γίνομαι
γαρύφαλλο μωβάκι
κι ολόψυχα σου δίνομαι
σαν το μικρό παιδάκι

Ποιος σε λατρεύει πιο πολύ
ποιος δίνει τη ψυχή του
ακόμη εάν χρειαστεί
μέχρι και την ζωή του


ΜΕΣ ΤΟ ΣΟΚΑΚΙ ΚΑΡΤΕΡΩ
















Μες το σοκάκι καρτερώ και πάλι να περάσεις
φωτιά να μου ανάψεις με τη γλυκιά σου ηχώ
το απαλό σου βάδισμα τ' άρωμα του κορμιού σου
την αύρα του φιλιού σου αχ πόσο τη λαχταρώ

Θέλω να ξεδιψάσω βαθιά στην αγκαλιά σου
απ' τον έρωτά σου όλος ας λαμπαδιάσω
θέλω να ξεδιψάσω βαθιά στην αγκαλιά σου
στα χάδια τα γλυκά σου όμορφα να περάσω


Με συνεπαίρνει το κορμί σαν βρίσκομαι κοντά σου
λιώνω για το άγγιγμα σου το είναι μου ριγεί
για τα απαλά σου χείλη γλυκιά μου αμαρτία

μου' χεις κλέψει τη ζωή σε θέλω κάθε στιγμή

ΜΈΣΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΉ














Μου λες ποτέ πως δεν ξεχνάς
και ότι με σκέφτεσαι
όμως σε βλέπω να περνάς
δίχως λιγάκι να κοιτάς
και δεν ενδιαφέρεσαι

Μέσα στον υπολογιστή
ψάχνω το άρωμά σου
μια καλησπέρα να μου πεις
με όλη τη καρδιά σου

Μα συ περνάς και δεν μιλάς
δεν δίνεις σημασία
κι αυτό πονάει πιο πολύ
η αδιαφορία

Να κάθομαι με προσμονή
αν στείλεις μια σου λέξη
και να πονώ απ' το καημό
με τη δική σου σκέψη

Μα δεν πειράζει μάτια μου
συνήθισα να δίνω
θα' ναι το αίμα μου πικρό

γι' αυτό φαρμάκι πίνω

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΑΜΑΡΙΝΑ
















Τριάντα χρόνια ναυτικός
μέσα στη λαμαρίνα
γύρισα όλη την ξενιτιά
και γνώρισα το κρίμα

Ρωσία και Αμερική
Κίνα και Αραπιά
σπατάλησα τα νιάτα μου
για μια φουχτιά λεφτά

Φουρτούνες και ωκεανοί
θύελλες και ξενύχτια
χαράμισα τα νιάτα μου
στου χάρου τα τερτίπια

Τριάντα χρόνια μοναχός
βαθιά μες την σκουριά
γύρισα όλο τον κόσμο
και είδα την απονιά




ΜΗΝ ΖΗΛΕΎΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΆΠΗ ΜΟΥ ΜΩΡΆΚΙ
















Μην ζηλεύεις την αγάπη μου μωράκι
να σου τάξω πίστη δεν μπορώ
εγώ ταξιδεύω σαν το αεράκι
και ποτέ ποτέ δεν αγαπώ


Είμαι σκάφος που γυρνάει εδώ και εκεί
πολυτάξιδο και πολυγνωρισμένο
το όνομα μου είναι ορθάνοιχτη ζωή
και στην πλώρη γράφει μόνιμα δεν μένω


Μην ζηλεύεις την καρδούλα μου μωράκι
είναι μόνο να γλυκοχτυπά
εγώ ταξιδεύω σαν το αεράκι
       και ποτέ δεν μένω σε στεριά


ΜΕΣ ΤΟ ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΜΟΥ ΟΥΡΑΝΟ

















Μες το θλιμμένο μου ουρανό
εσένανε ζητάω
και με βαρύ αναστεναγμό
φωνάζω σ' αγαπάω


Γιατί έτσι με λησμόνησες
και' φυγες μακρυά
και τη ψυχή μου την σκόρπισες
στη γκρίζα συννεφιά

Γιατί έτσι με λησμόνησες
μέσα σε μια βραδιά
ίσως δεν προσδιόρισες
πως σβήνεις μια καρδιά


Μες το θλιμμένο μου μυαλό
για σένανε στενάζω
και λέω ζω σε μαρασμό

δεν θέλω να σε χάσω

ΜΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΤΗ ΒΟΥΗ
















Μες του ανέμου τη βουή
έχασα κάθε επαφή
σβήσαν όλα τ' αστέρια
που σε' χασα αγάπη μου
πως να ξεχάσω τώρα πια
τ' όμορφα καλοκαιρία


Περνούσαμε πανέμορφα
τραβώντας τη κουρτίνα
με χάδια και πολλά φιλιά
διώχναμε τη ρουτίνα

Τώρα σε έχουν άγγελοι
σε απαλό μετάξι
σου τραγουδούν αρχάγγελοι
δάκρυ να μη σου στάξει


Μες του Αιγαίου τη καρδιά
μία πολύ γλυκιά βραδιά
σάστισε και τ' αγέρι
που σε' χασα αγάπη μου
πως να περάσω τώρα πια
τούτο το καλοκαίρι




ΜΗ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΝΟ ΜΟΥ
















Σε μαύρο χάλι με' φερες
μ' αυτό τον έρωτά σου
μου' χεις μαυρίσει τη ψυχή
με τα καμώματά σου


Μη παίζεις με το πόνο μου
μη πας να με τρελάνεις
δεν το αντέχω άλλο πια
λιγάκι και με χάνεις

Μη παίζεις με τα νεύρα μου
δείξε μου καλοσύνη
δεν το αντέχω άλλο πια
να ζω στη κακοσύνη


Σε μαρασμό με έφερες
μ' αυτό το φέρσιμό σου
μου' χεις κλονίσει τη καρδιά
για κάνε το δικό σου



ΜΗ ΜΟΥ ΛΥΠΑΣΑΙ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ












Μη μου λυπάσαι μάτια μου
μην μου στεναχωριέσαι
θα έρθω πάλι να σε δω
όπως εκείνο τον καιρό
γι' αυτό μην τυραννιέσαι


Διώξε την γκρίζα συννεφιά
το δάκρυ και τον πόνο
και νιώσε με ανεμελιά
πως ζω για σένα μόνο
η αγάπη μου δεν έσβησε
μετά από τόσο χρόνο


Μη μου λυπάσαι μάτια μου
ήσυχη να κοιμάσαι
και να θυμάσαι στην ζωή
είσαι για μένα η πνοή

και πάντα εσύ θα' σαι

ΜΕΣ ΤΟ ΠΕΖΟΥΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ










Μες το πεζούλι της ζωής εκάθισα μια μέρα
να κάνω απολογισμό στον δικό μας χωρισμό
νησιώτισσα ωραία

Βάραθρο την καρδούλα μου την έχεις καταντήσει
γιατί γλυκιά ζωούλα μου και έχει πια λυγίσει
τέτοια φωτιά που άναψες δεν πρόκειται να σβήσει


Έγειρα το κεφάλι μου μήπως και σε ξεχάσω
η θύμηση δεν έφευγε στο μυαλό μου έτρεχε
που' λεγα πως θα σκάσω


ΜΗ ΚΛΑΙΣ ΧΡΥΣΗ ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΑ













Μη κλαις χρυσή δροσοσταλιά
πλάι σου πάντα θα' μαι
να σε κρατάω αγκαλιά
στα ύψη να πετάμε
σαν χαρωπά πουλιά


Είσαι για μένανε η γη
ο ουρανός τ' αστέρια
σε αγαπώ τόσο πολύ
γλυκιά αιθέρια ψυχή
πάψε να έχεις έννοια


Μη κλαις χρυσή δροσοσταλιά
ματώνεις την ψυχή μου
ζήσε του πόθου τη χαρά
αφέσου στο κορμί μου
και όλα θα παν καλά


ΜΕΣ ΤΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟ ΗΡΕΜΟ













Μες το νησί το ήρεμο
ένα απομεσήμερο
ξάφνου ήρθες κοντά μου
κι έλαμψε η καρδιά μου


Πίκρα μεγάλη με' δερνε
τα φύλλα μου τα έπαιρνε
τα φύλλα της καρδιά μου
που ήσουν μακριά μου

Στεκόμουν και αγνάντευα
τα στέκια που ελάτρευα
Βροντάδο Άνω Σύρο
κι έλεγα πως θα ζήσω


Ήταν οι σκέψεις μου ψυχρές
σαν τις ψηλές βουνοκορφές
τώρα γελάω πάλι

στη ζεστή σου αγκάλη

ΜΗ ΚΛΗΣΕΙΣ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ
















Τα σύννεφα καραδοκούν
έξω στη κάμαρη σου
τα ρίγη σαν σε πιάσουνε
να ντύσουν το κορμί σου


Ζητάνε λίγη αγκαλιά
και τα καυτά φιλιά σου
να αισθανθούνε ξενοιασιά
       το ζεστό άγγιγμα σου

Μη κλήσεις τα παράθυρα
νιώθουν τη στεναχώρια
γίναν ατμός σκορπίσανε
και φέρνουν μαύρη μπόρα


Τα σύννεφα καραδοκούν
έξω στη κάμαρη σου
ξέρεις το πόσο λαχταρούν

να δείξεις τη στοργή σου