Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

ΜΕΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ












Μες τα στενά της ξενιτιάς
καρδιές αναστενάζουν
στην λάβα της καλοκαιριάς
πεινάνε και σπαράζουν


Εκεί βαθιά στην αραπιά
ήλιος καίει την πέτρα
θλιμμένα πρόσωπα καυτά
μα πράσινα τα δένδρα


Θολό γλυφό είν' το νερό
λιγάκι και το φαΐ
κι αναρωτιούνται το γιατί
αχ αλλού τόση χλιδή


Μες τα στενά της ξενιτιά
καρδιές αναστενάζουν
είν' τα παιδιά της αραπιάς
που νόημα δεν βγάζουν


Πεινάνε και σπαράζουν
για μας αηδιάζουν
μες τα στενά της ξενιτιάς
κορμάκια θυσιάζουν


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου