Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

ΕΣΎ ΠΟΥ ΔΙΑΒΆΖΕΙΣ ΠΟΊΗΣΗ












Οι στίχοι τα ποιήματα και τα τραγούδια
είναι κατοχυρωμένα και ανήκουν μονάχα
στο δημιουργό τα πνευματικά δικαιώματα..
Ο δημιουργός είναι μέλος της Ένωσης
Ελλήνων λογοτεχνών και μέλος της ΑΕΠΙ..


Εσύ που διαβάζεις ποίηση, εσύ που νομίζεις
ότι γράφεις καλά, εσύ που νομίζεις ότι γράφεις
καλή μουσική, εσύ που νομίζεις ότι γράφεις καλά
τραγούδια, εσύ που νομίζεις ότι είσαι όνομα μεγάλο,
ρίξε μια ματιά και ίσως δεις πως ένας ασήμαντος
λογοτέχνης στιχουργός ίσως γράφει μέτρια η καλά,
αλλά δεν είναι όνομα, και τότε αναρωτηθείς γιατί
τόση σαβούρα βγήκε μπροστά. τα συμπεράσματά
δικά σου φίλε αναγνώστη.

ΚΑΤΑΡΑΜΈΝΕ ΔΙΆΒΟΛΕ
Ναύλωσα το καράβι μου
με αμέτρητες ψυχές
και πα να βρω τον θάνατο
τον άδικο κι αθάνατο
στου βάθους τις στοές

Και να του πω βρε άπονε
δεν χόρτασες ακόμα
καταραμένε διάβολε
νεκρούς έκανες στρώμα

Πάρε κι αυτούς που παίρνουνε
ευρώ να σε στηρίζουν
και στον βυθό τους στέλνουνε
για να σε λιβανίζουν

Ναύλωσα το καράβι μου
με θάνατο γεμάτο
θάνατο και αθάνατο
κι απ' ανθρωπιά πιο άβατο
απ' όλα τον πιο σκάρτο

ΚΙ ΑΝ ΕΠΙΠΛΈΟΥΝ ΟΙ ΦΕΛΛΟΊ
Κι αν επιπλέουν οι φελλοί
εγώ θα συνεχίζω
να γράφω για την θαλπωρή
την φτώχεια την ψυχρή ζωή
ανθρώπους να στηρίζω


Κανείς ποτέ δεν έγραψε
για τις αυτοκτονίες
ίσως και να μην έκλαψε
στις τόσες αδικίες

Κανείς ποτέ δεν έγραψε
αν είναι αμαρτίες
ίσως και να τις πέρασε
σαθρές πια ιστορίες


Κι αν επιπλέουν οι φελλοί
εγώ θα προσεγγίζω
να γράφω πάντα με στοργή
σ' αυτή την άδικη ζωή
και να προβληματίζω

















ΈΛΕΓΑ

Έλεγα πως θα ξαναρθείς
έλεγα θα γυρίσεις
το σ' αγαπώ πάλι να πεις
τον πόνο μου να σβήσεις.
Έλεγα θα με θυμηθείς
όπου κι αν έχεις πάει
μια λέξη θα, ρθεις να μου πεις
η αγάπη δεν περνάει.
Αυτό που ζήσαμε εμείς
αυτόν τον λίγο χρόνο
έλεγα θα' ρθεις να μου πεις
εγώ για σένα λιώνω.
Όμως δεν ξαναγύρισες
κάτι σε συνεπήρε
και την καρδιά μου λύγισες
ετούτο τον χειμώνα
αυτή ήταν η ανάγκη σου
το πάθος σου για μένα
και το καυτό το δάκρυ σου
που μου' ταζες αιώνια
αγάπη μεταξένια.
Τόσο γρήγορα πέρασε
εκείνη η ελπίδα
τόσο απλά προσπέρασε
και γύρισε σελίδα.
Εγώ δεν ήθελα να κλαις
μα ήθελα να γελάς
κι έλεγες ψέματα λες
καλά θέλεις να περνάς.
Και όμως τα κατάφερα
σου στέγνωσα το δάκρυ
και την χαρά σου έφερα
το γέλιο την αγάπη.
Μα συ τα ξέχασες αυτά
και έφυγες μακρυά
δίχως να πεις ούτε να γεια
μέσα σε μια βραδιά.
Ας είμαι όμως δεν πειράζει
κάτι θα πήρες κι από μένα
κι ας την ψυχή μου να σπαράζει
γι' όλα τα περασμένα.
Ας είναι όμως σε συγχωρώ
σ' αγάπησε στ' αλήθεια
και πάντα θα σε καρτερώ
με πόθο μες τα στήθια.
Γιατί είσαι το αγγελούδι μου
το μονάκριβο λουλούδι μου
που λάτρεψα όπως την Παναγιά
και έδωσα σώμα ψυχή καρδιά.























ΘΥΜΆΜΑΙ

Θυμάμαι όταν σ' αντίκρισα
ήσουν σαν αγγελάκι
ξανθό σγουρό μακρύ μαλλί
γαλάζια μάτια όλο στοργή
όμορφο κοριτσάκι


Σ' αγάπησα αληθινά
σε πόνεσα με πάθος
κι από τα βάθη της καρδιάς
σού' δωσα ότι είχα
σ' αγάπησα πραγματικά
μα κάπου ήμουν λάθος
ίσως ίσως όταν πονούσες
εγώ ποτέ δεν ήρθα
και τώρα αυτό πληρώνω
γι' αυτό και μέσα μου η ψυχή
ζει και θα ζει στο βάθος


Θυμάμαι όταν σ' αντίκρισα
ήσουν σαν αγγελάκι
καθάριο προσωπάκι γλυκό
σταλμένο από τον ουρανό
πανέμορφο μουτράκι













ΚΑΛΌ ΠΑΡΆΔΕΙΣΟ ΠΑΝΤΕΛΉ.
ΈΦΥΓΕ ΈΝΑ ΧΡΥΣΌ ΠΑΙΔΊ
Έφυγε ένα χρυσό παιδί
όμορφο παλικάρι
το πήρε πλάι του ο θεός
ένα σωστό καμάρι

Μόλις τριάντα τριών χρονών
τα χρόνια του χριστού μας
και έμεινε τόσο ειρηνικά
στη σκέψη του μυαλού μας

Βαρύς ο πόνος και πικρός
βαρύς σαν τη καμπάνα
για όλους που τον χάσαμε
μα πιο πολλή την Μάνα

Άγγελοι να τον έχουνε
σφιχτά στην αγκαλιά τους
κι όταν γλυκά τους τραγουδά
να παίρνει τα φιλιά τους

Γιατί αξίζει ένα παράδεισο
σαν το χαμόγελό του
μια αγκαλιά απ' την Παναγιά
να αντανακλά το φως του

Ήρθε τάραξε τα νερά
όπως και ο χριστός
κι έφυγε αναστατώνοντας
γλυκός και τρυφερός

Έφυγε ένα χρυσό παιδί
που' χε καρδιά μεγάλη
τώρα το έχει ο ύψιστος
μες τη δική του αγκάλη



















ΤΏΡΑ ΠΟΥ ΉΡΘΕ ΆΝΟΙΞΗ

Τώρα που ήρθε άνοιξη
κι όλα άνθησαν πάλι
γύρνα καρδούλα μου χρυσή
αγάπη μου μεγάλη


Να κυληστούμε αγκαλιά
σε κείνο το λιβάδι
και του ανθού η ευωδιά
να μας αγγίζει απαλά
σαν μεταξένιο χάδι


Τώρα που ήρθε άνοιξη
και όλα είναι ζάλη
έλα ψυχούλα μου γλυκιά
να σμίξουμε και πάλι















ΠΌΣΑ ΦΕΓΓΆΡΙΑ ΜΈΤΡΗΣΑ

Ξενύχτησα στην πόρτα σου
σαν το φτωχό ζητιάνο
μα δεν μ' ανοίγεις για να μπω
τι άλλο πια να κάνω


Πόσα φεγγάρια μέτρησα
σ' αυτό το σκαλοπάτι
να σου ψελλίζω σ' αγαπώ
μα εσύ εκεί γινάτι


Ξενύχτησα στην πόρτα σου
σαν τον φτωχό αλήτη
μα δεν μ' ανοίγεις να σε δω
έχεις κλειστό το σύρτη





































Η ΣΎΡΑ ΜΑΣ














Όπου βρεθώ κι όπου σταθώ
το όνομά της λέω
το τραγουδώ κι όλος ριγώ
και μου' ρχεται να κλαίω


Όσο κι αν την πονέσανε
δεν μπόρεσαν να σβήσουν
την ομορφιά της Σύρας μας
για λίγο να την θίξουν

Όσο κι αν την πονέσανε
δεν μπόρεσαν ν' αγγίξουν
ορθόδοξους καθολικούς
στα δυο να τους χωρίσουν

Μαζί αγωνιστήκαμε
σε κάθε μετερίζι
σ' ένα θεό πιστεύουμε
και κείνος μας ορίζει


Όπου βρεθώ κι όπου σταθώ
για κείνη θα μιλάω
θα ψιθυρίζω με σκοπό
πόσο την αγαπάω






ΦΕΡΕ ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΣΤΗΝ ΖΩΗ













Γκρίζα νεράιδα μικρή
με το γλυκό το βλέμμα
φερε το άσπρο στη ζωή
και πες στο γκρίζο τέρμα
κάθε φτερό απ' το κορμί σου
είναι μία νότα
που παίζει σε γλυκό σκοπό
ν' αλλάξεις ρώτα


Και η άνοιξη σου έταξε
στα άσπρα να σε ντύσει
για να σκορπάς παντού γλυκιά χαρά
μέχρι και το φθινόπωρο
ζήτησε απ' το χειμώνα
να σου αλλά να σου αλλάξει χρώμα


Γκρίζα νεράιδα μικρή
με τα ωραία μάτια
ντύσου με γέλιο στη ψυχή
και διώξε τα σκοτάδια
κάθε φτερό απ' το σώμα σου
είναι μία νότα
που παίζει σε γλυκό σκοπό
       ν' αλλάξεις ρώτα


ΠΑΡΕ ΑΓΕΡΙ ΤΟΝ ΚΑΗΜΟ


















Πάρε αγέρι τον καημό
που έχει η ψυχή μου
αφού αυτός που αγάπησα
πρόδωσε τη ζωή μου

Έφυγε και με άφησε
παρέα με μια άλλη
και την καρδιά μου ράγισε
η συμφορά μεγάλη
έφυγε και με άφησε
βράδυ χωρίς φεγγάρι

Πάρε αγέρι τον στεναγμό
π' έχω αυτή τη νύχτα
αφού αυτός που λάτρεψα

με κέρασε με πίκρα

ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΖΩΗ














Ξέρω πως βασανίζεσαι
μ' αυτό τον έρωτά μας
όμως θα ήτανε απλός
εάν δε ήταν σκοτεινός
θα γέλαγε η καρδιά μας

Παράνομα βλεπόμαστε
σαν κλέφτες συναντιόμαστε
απ' τη ζωή διωγμένοι
γιατί να παιδευόμαστε
π' είμαστε παντρεμένοι

Αξίζει να καταστραφούμε
και μια ζωή να ενωθούμε
το θέλει η χημεία
και ότι θέλουν ας πούνε
σ' αυτή τη κοινωνία

Ξέρω πως ονειρεύεσαι
ότι ήμαστε μαζί
μα το πρωί παιδεύεσαι
και όλη τη μέρα σκέφτεσαι
την άσπλαχνη ζωή



ΨΑΧΝΕΙΣ ΑΙΤΙΑ















Γιατί πάντα το πονηρό
να βάζεις στο μυαλό σου
πόσες φορές σου το' χω πει
είμαι ο άνθρωπό σου


Εκτός και αν κουράστηκες
και ψάχνεις την αιτία
κι όλα τα βλέπεις λίγα
σ' αυτή την ιστορία


Γιατί ποτέ δεν πιστεύεις
το πόσο σ' αγαπάω
χαίρεσαι να με παιδεύεις

να λιώνω να πονάω

ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΓΙΑΤΡΕΙΑ
















Ψάχνω να βρω την γιατρειά
μέσα από τη φωνή σου
και ας μη μου λες ένα γεια
ηχεί ακόμη μες τ' αυτιά
το καυτερό φιλί σου
και νιώθω την πνοή σου

Τέτοια φωνή με ηρεμεί
μου δίνη δύναμη ζωή
σαν το γλυκό τραγούδι
και γέρνω όπως το παιδί
που παίρνει θάρρος στη ψυχή
και νιώθει αγγελούδι


Και βρίσκω την παρηγοριά
στις νότες της φωνή σου
κι ας με κοιτάς ειρωνικά
είσαι για μένα η θεά
που δένομαι μαζί σου
και νιώθω την στοργή σου


ΟΠΟΥ ΤΡΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ
















Όπου τρελός και μία φωτιά
καίει τα σωθικά του
κάποτε είχε ιδανικά
μα από γυναίκα αυταρχικιά
έχασε τη χαρά του


Ήθελε ήρεμη ζωή
τι άλλο προσδοκούσε
τώρα τον λένε αφελή
που έχασε τη λογική
για κείνη π' αγαπούσε

Ήταν πάντα λεπτή ψυχή
δεν άντεξε πονούσε
έχασε πια τη θαλπωρή
και' παθε θλίψη απ' αυτή
που τόσο αγαπούσε


Όπου τρελός και μία φωτιά
ανάβει στη καρδιά του
τι τον κοιτάτε ειρωνικά
από γυναίκα αυταρχικιά
έχασε τα μυαλά του


ΦΙΛΕ ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΜΕΙΝΑ











Φίλε μονάχος έμεινα
μετά από δυο αγάπες
τις λάτρεψα τις πόνεσα
όμως μου βγήκαν σκάρτες

Ποτέ μου δεν σταμάτησα
το πάθος μου να δίνω
μα είν' γυναίκες στη ψυχή
γι' αυτό και δεν τις κρίνω

Μυαλό θα βάλω τώρα πια
δεν τη ξαναπατάω
και της ψυχής την απονιά
πάνω τους θα σκορπάω

Την πάτησα και έμαθα
απ' τα δικά μου λάθη
μα όσα και αν έπαθα
θα τις ταΐζω πάθη

Φίλε μονάχος έμεινα
μετά από δυο στολίδια
όσα και αν τους πρόσφερα
γίναν αποκαΐδια


ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΑΓΑΠΗ













Σ' αγάπησα το ομολογώ
νύχτα με πρωτοβρόχι
σε είδα να ακτινοβολείς
όπως τις σταγόνες της βροχής
και τώρα ακόμη σ' αγαπώ
άσε λοιπόν τα όχι


Ήταν Οκτώβρης με δροσιά
που μπήκες στη ζωή μου
και μ' άναψες τέτοια φωτιά
λαμπαδιασμένη πυρκαγιά
που καίει τη ψυχή μου


Σ' αγάπησα το ομολογώ
όμως με αποπαίρνεις
μελαγχολώ και οδύρομαι
χώμα για σένανε γίνομε
ξέρεις το πόσο σε αγαπώ
γι' αυτό μην με παιδεύεις