Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

ΕΣΎ ΠΟΥ ΔΙΑΒΆΖΕΙΣ ΠΟΊΗΣΗ












Οι στίχοι τα ποιήματα και τα τραγούδια
είναι κατοχυρωμένα και ανήκουν μονάχα
στο δημιουργό τα πνευματικά δικαιώματα..
Ο δημιουργός είναι μέλος της Ένωσης
Ελλήνων λογοτεχνών και μέλος της ΑΕΠΙ..


Εσύ που διαβάζεις ποίηση, εσύ που νομίζεις
ότι γράφεις καλά, εσύ που νομίζεις ότι γράφεις
καλή μουσική, εσύ που νομίζεις ότι γράφεις καλά
τραγούδια, εσύ που νομίζεις ότι είσαι όνομα μεγάλο,
ρίξε μια ματιά και ίσως δεις πως ένας ασήμαντος
λογοτέχνης στιχουργός ίσως γράφει μέτρια η καλά,
αλλά δεν είναι όνομα, και τότε αναρωτηθείς γιατί
τόση σαβούρα βγήκε μπροστά. τα συμπεράσματά
δικά σου φίλε αναγνώστη.

ΚΑΤΑΡΑΜΈΝΕ ΔΙΆΒΟΛΕ
Ναύλωσα το καράβι μου
με αμέτρητες ψυχές
και πα να βρω τον θάνατο
τον άδικο κι αθάνατο
στου βάθους τις στοές

Και να του πω βρε άπονε
δεν χόρτασες ακόμα
καταραμένε διάβολε
νεκρούς έκανες στρώμα

Πάρε κι αυτούς που παίρνουνε
ευρώ να σε στηρίζουν
και στον βυθό τους στέλνουνε
για να σε λιβανίζουν

Ναύλωσα το καράβι μου
με θάνατο γεμάτο
θάνατο και αθάνατο
κι απ' ανθρωπιά πιο άβατο
απ' όλα τον πιο σκάρτο

ΚΙ ΑΝ ΕΠΙΠΛΈΟΥΝ ΟΙ ΦΕΛΛΟΊ
Κι αν επιπλέουν οι φελλοί
εγώ θα συνεχίζω
να γράφω για την θαλπωρή
την φτώχεια την ψυχρή ζωή
ανθρώπους να στηρίζω


Κανείς ποτέ δεν έγραψε
για τις αυτοκτονίες
ίσως και να μην έκλαψε
στις τόσες αδικίες

Κανείς ποτέ δεν έγραψε
αν είναι αμαρτίες
ίσως και να τις πέρασε
σαθρές πια ιστορίες


Κι αν επιπλέουν οι φελλοί
εγώ θα προσεγγίζω
να γράφω πάντα με στοργή
σ' αυτή την άδικη ζωή
και να προβληματίζω

















ΈΛΕΓΑ

Έλεγα πως θα ξαναρθείς
έλεγα θα γυρίσεις
το σ' αγαπώ πάλι να πεις
τον πόνο μου να σβήσεις.
Έλεγα θα με θυμηθείς
όπου κι αν έχεις πάει
μια λέξη θα, ρθεις να μου πεις
η αγάπη δεν περνάει.
Αυτό που ζήσαμε εμείς
αυτόν τον λίγο χρόνο
έλεγα θα' ρθεις να μου πεις
εγώ για σένα λιώνω.
Όμως δεν ξαναγύρισες
κάτι σε συνεπήρε
και την καρδιά μου λύγισες
ετούτο τον χειμώνα
αυτή ήταν η ανάγκη σου
το πάθος σου για μένα
και το καυτό το δάκρυ σου
που μου' ταζες αιώνια
αγάπη μεταξένια.
Τόσο γρήγορα πέρασε
εκείνη η ελπίδα
τόσο απλά προσπέρασε
και γύρισε σελίδα.
Εγώ δεν ήθελα να κλαις
μα ήθελα να γελάς
κι έλεγες ψέματα λες
καλά θέλεις να περνάς.
Και όμως τα κατάφερα
σου στέγνωσα το δάκρυ
και την χαρά σου έφερα
το γέλιο την αγάπη.
Μα συ τα ξέχασες αυτά
και έφυγες μακρυά
δίχως να πεις ούτε να γεια
μέσα σε μια βραδιά.
Ας είμαι όμως δεν πειράζει
κάτι θα πήρες κι από μένα
κι ας την ψυχή μου να σπαράζει
γι' όλα τα περασμένα.
Ας είναι όμως σε συγχωρώ
σ' αγάπησε στ' αλήθεια
και πάντα θα σε καρτερώ
με πόθο μες τα στήθια.
Γιατί είσαι το αγγελούδι μου
το μονάκριβο λουλούδι μου
που λάτρεψα όπως την Παναγιά
και έδωσα σώμα ψυχή καρδιά.























ΘΥΜΆΜΑΙ

Θυμάμαι όταν σ' αντίκρισα
ήσουν σαν αγγελάκι
ξανθό σγουρό μακρύ μαλλί
γαλάζια μάτια όλο στοργή
όμορφο κοριτσάκι


Σ' αγάπησα αληθινά
σε πόνεσα με πάθος
κι από τα βάθη της καρδιάς
σού' δωσα ότι είχα
σ' αγάπησα πραγματικά
μα κάπου ήμουν λάθος
ίσως ίσως όταν πονούσες
εγώ ποτέ δεν ήρθα
και τώρα αυτό πληρώνω
γι' αυτό και μέσα μου η ψυχή
ζει και θα ζει στο βάθος


Θυμάμαι όταν σ' αντίκρισα
ήσουν σαν αγγελάκι
καθάριο προσωπάκι γλυκό
σταλμένο από τον ουρανό
πανέμορφο μουτράκι













ΚΑΛΌ ΠΑΡΆΔΕΙΣΟ ΠΑΝΤΕΛΉ.
ΈΦΥΓΕ ΈΝΑ ΧΡΥΣΌ ΠΑΙΔΊ
Έφυγε ένα χρυσό παιδί
όμορφο παλικάρι
το πήρε πλάι του ο θεός
ένα σωστό καμάρι

Μόλις τριάντα τριών χρονών
τα χρόνια του χριστού μας
και έμεινε τόσο ειρηνικά
στη σκέψη του μυαλού μας

Βαρύς ο πόνος και πικρός
βαρύς σαν τη καμπάνα
για όλους που τον χάσαμε
μα πιο πολλή την Μάνα

Άγγελοι να τον έχουνε
σφιχτά στην αγκαλιά τους
κι όταν γλυκά τους τραγουδά
να παίρνει τα φιλιά τους

Γιατί αξίζει ένα παράδεισο
σαν το χαμόγελό του
μια αγκαλιά απ' την Παναγιά
να αντανακλά το φως του

Ήρθε τάραξε τα νερά
όπως και ο χριστός
κι έφυγε αναστατώνοντας
γλυκός και τρυφερός

Έφυγε ένα χρυσό παιδί
που' χε καρδιά μεγάλη
τώρα το έχει ο ύψιστος
μες τη δική του αγκάλη



















ΤΏΡΑ ΠΟΥ ΉΡΘΕ ΆΝΟΙΞΗ

Τώρα που ήρθε άνοιξη
κι όλα άνθησαν πάλι
γύρνα καρδούλα μου χρυσή
αγάπη μου μεγάλη


Να κυληστούμε αγκαλιά
σε κείνο το λιβάδι
και του ανθού η ευωδιά
να μας αγγίζει απαλά
σαν μεταξένιο χάδι


Τώρα που ήρθε άνοιξη
και όλα είναι ζάλη
έλα ψυχούλα μου γλυκιά
να σμίξουμε και πάλι















ΠΌΣΑ ΦΕΓΓΆΡΙΑ ΜΈΤΡΗΣΑ

Ξενύχτησα στην πόρτα σου
σαν το φτωχό ζητιάνο
μα δεν μ' ανοίγεις για να μπω
τι άλλο πια να κάνω


Πόσα φεγγάρια μέτρησα
σ' αυτό το σκαλοπάτι
να σου ψελλίζω σ' αγαπώ
μα εσύ εκεί γινάτι


Ξενύχτησα στην πόρτα σου
σαν τον φτωχό αλήτη
μα δεν μ' ανοίγεις να σε δω
έχεις κλειστό το σύρτη





































Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου