Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΗΣ ΕΡΗΜΙΑΣ Τ' ΑΖΗΤΗΤΑ














Στης ερημιάς τ' αζήτητα
στης λησμονιάς τα σκότη
έψαχνα χρόνια για να βρω
       άνδρα φίνο και μόρτη

Και να που σε συνάντησα
στη καταχνιά τ' αέρα
κι ένα αστέρι κράτησα
να' ναι η νύχτα μέρα

Μα το αστέρι έσβησε
το πήρε το αγέρι
και τη καρδιά μου έσκισε
που' μεινα χωρίς ταίρι

Πήρα το δρόμο το μουντό
με πόνο και με κρύο
ντύθηκα μες το καημό
κι είπα πάει αντίο




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου