Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΕΚΕΙΝΟ
















Η μόνη μου παρηγοριά
είναι το στέκι κείνο
π' αγκαλιαζόμαστε σφιχτά
σαν τα πρωτάρικα παιδιά
με πάθος και με ζήλο

Στέκομαι μόνος και κοιτώ
τη θέα τη μεγάλη
κι εκλιπαρώ από το θεό
να μου την στείλει πάλι

Έλκομαι και ακροβατώ
και λέω ήρθε να τη
κι όμως πονώ και απορώ
που είναι αυταπάτη

Φεύγω θλιμμένος σκυθρωπός
μα κάτι με κρατάει
κοιτάζω πίσω σαν τρελός
και μου κυλά το δάκρυ

Η μόνη μου παρηγοριά
είναι το καλντερίμι
που μου κρατάει συντροφιά
σαν έρχεται πάλι βραδιά
και με σκορπά τη δίνη





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου